Jan Widacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jan Widacki
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1948
Kraków
Poseł VI kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Sojusz Lewicy Demokratycznej
Okres urzędowania od 5 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Wielki Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (Litwa)
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jan Stefan Widacki (ur. 6 stycznia 1948 w Krakowie) – polski adwokat, profesor nauk prawnych, dyplomata, autor kilkunastu książek i około 300[1] artykułów naukowych, poseł na Sejm VI kadencji.

Działalność naukowa i zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1969 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studiował także filozofię[1]. W 1972 został doktorem nauk prawnych. Habilitował się w 1977, w tym samym roku objął stanowisko kierownika Katedry Kryminalistyki na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach, gdzie również był prodziekanem. W latach 1983–1990 wykładał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, pracował również jako visiting professor w USA (1988–1989), a od 1985 do 1986 był stypendystą w Japonii. W 1988 uzyskał tytuł profesora. Do końca lat lat 80. udzielał się jako kryminolog i biegły sądowy.

W 1996 podjął praktykę adwokacką. W latach 90. bronił m.in. oskarżanego o wielokrotne zabójstwo mężczyzny o pseudonimie "Inkasent", która to sprawa zakończyła się wyrokiem uniewinniającym. Występował także jako pełnomocnik procesowy Romana Kluski[2]. Był też obrońcą Mirosława Danielaka (pseud. Malizna). Bronił funkcjonariusza SB skazanego za matactwa w sprawie śmierci Stanisława Pyjasa[3]. W procesie lustracyjnym bronił Henryka Karkoszę. Był reprezentantem Jana Kulczyka przed sejmową komisją śledczą ds. PKN Orlen oraz w sporze z Romanem Giertychem.

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

W 1980 zapisał się do "Solidarności", należał też do PZPR, z której wystąpił po wprowadzeniu stanu wojennego. Na początku lat 90. pełnił funkcję wiceministra spraw wewnętrznych, został powołany w okresie rządu Tadeusza Mazowieckiego. Był współautorem tzw. raportu Rokity. W latach 1992–1996 był ambasadorem RP na Litwie.

W 2007 był współzałożycielem stowarzyszenia Ruch na rzecz Demokracji[4]. Jest felietonistą tygodnika "Przegląd". W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskał mandat poselski liczbą 24 963 głosów, startując w okręgu krakowskim z pierwszego miejsca na liście Lewicy i Demokratów z rekomendacji Partii Demokratycznej (nie należał do ugrupowania). Od 7 lutego 2008 członek sejmowej komisji śledczej ds. nacisków. Z powodu rezygnacji odwołany w dniu 27 czerwca 2008. Był członkiem Komisji Administracji i Spraw wewnętrznych, oraz Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej.

Wstąpił do powołanego w kwietniu 2008 Demokratycznego Koła Poselskiego, w lipcu 2009 przemianowanego na DKP Stronnictwa Demokratycznego (od lipca 2009 był członkiem SD, zasiadał w radzie naczelnej partii, w 2010 zrezygnował z członkostwa w tym ugrupowaniu). W czerwcu 2011 przystąpił do klubu poselskiego Sojuszu Lewicy Demokratycznej[5], w wyniku czego DKP SD przestało istnieć. Nie ubiegał się o reelekcję na kolejną kadencję. W 2012 przystąpił do think tanku Ruchu Palikota[6].

Proces karny[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2007 prokurator z prokuratury w Białymstoku wniósł do Sądu Rejonowego dla Pragi-Południe w Warszawie akt oskarżenia przeciw Janowi Widackiemu, zarzucając mu że jako adwokat Malizny, powołując się na wpływy w gangu pruszkowskim oraz w strukturach władzy, nakłaniał świadków do składania fałszywych zeznań i wynosił z więzienia grypsy innego aresztowanego m.in. w sprawie zabójstwa jednego z przywódców gangu pruszkowskiego Andrzeja Kolikowskiego (pseud. Pershing). Drugi zarzut dotyczył rzekomego zastraszania Marka Dochnala, by ten w swoich zeznaniach ukrywał informacje obciążające Jana Kulczyka, którego przedstawicielem procesowym był Jan Widacki. Zdaniem oskarżonego zarzut prokuratora został oparty na pomówieniu zabójcy odbywającego karę 25 lat pozbawienia wolności, który został zainspirowany przez obrońcę drugiej strony[7]. W maju 2011 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie w pierwszej instancji uniewinnił Jana Widackiego od popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów. Wyrok ten uprawomocnił się, nie będąc skarżonym przez prokuratora[8].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Detektywi na tropach zagadek historii, Wyd. Śląsk, Katowice 1988, Oficyna Wydawnicza AFM, Kraków 2010
  • Kniaź Jarema, Wyd. Śląsk, Katowice 1985
  • Kresy w oczach oficerów KOP (wstęp i oprac.), Wyd. Unia Jerzy Skwara, Katowice 2005
  • Kryminalistyka (współautor), Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2008
  • Litwo, Ojczyzno nie moja, Wyd. Universitas, Kraków 2008
  • Plamy Na Wschodzącym Słońcu, Wyd. X, Kraków 1991
  • Przestępczość i wymiar sprawiedliwości karnej w Japonii, Redakcja Wydawnictw KUL, Lublin 1990
  • Rozważania o prawie i sprawiedliwości, Oficyna Wydawnicza AFM, Kraków 2007
  • Stulecie krakowskich detektywów, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1987
  • Zabójca z motywów seksualnych: studium przypadku, Oficyna Wydawnicza AFM, Kraków 2006
  • Zgwałcenia, Departament szkolenia i doskonalenia zawodowego MSW, Warszawa 1978

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1996 został odznaczony litewskim Orderem Wielkiego Księcia Gedymina II klasy z Gwiazdą, a w 2005 – Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2005)[9]. W 2011 został odznaczony litewskim odznaczeniem resortowym – Gwiazdą Dyplomacji Litwy[10].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Bronisław Tumiłowicz: Mecenas z tytułem profesora. przeglad-tygodnik.pl, 22 listopada 2004. [dostęp 3 maja 2011].
  2. Roman Kluska dostanie odszkodowanie. wp.pl, 10 października 2005. [dostęp 13 grudnia 2009].
  3. Media o IPN. Rzeczpospolita z 8 maja 2007. ipn.gov.pl. [dostęp 13 grudnia 2009].
  4. Mecenas Jan Widacki na ławie oskarżonych. wyborcza.pl, 30 lipca 2007. [dostęp 13 grudnia 2009].
  5. Jan Widacki wstąpił do klubu SLD. "To jedyna siła, która chce rozliczyć IV RP". polskatimes.pl, 9 czerwca 2011. [dostęp 10 czerwca 2011].
  6. Kutz i Środa w radzie programowej think tanku RP. dziennikzachodni.pl, 14 czerwca 2012. [dostęp 30 czerwca 2012].
  7. Mecenas Jan Widacki oskarżony. wp.pl, 31 lipca 2007. [dostęp 13 grudnia 2009].
  8. Jan Widacki prawomocnie oczyszczony z zarzutów. wyborcza.pl, 18 stycznia 2012. [dostęp 10 maja 2012].
  9. M.P. z 2006 r. Nr 6, poz. 84
  10. Litewskie odznaczenia dla pierwszych polskich dyplomatów na Litwie. gazeta.pl, 6 września 2011. [dostęp 10 stycznia 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]