Lamotrygina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lamotrygina
Lamotrygina
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C9H7Cl2N5
Masa molowa 256,09 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 84057-84-1
PubChem 3878[2]
DrugBank APRD00570[3]
Podobne związki
Podobne związki triazyny
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja
ATC N 03 AX 09
Stosowanie w ciąży kategoria C

Lamotrygina (lamotrigine ATC N03AX) – organiczny związek chemiczny, lek przeciwpadaczkowy, stabilizator nastroju, wielofunkcyjna pochodna fenylotriazyny.

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Lamotrygina stabilizuje błony neuronalne poprzez hamowanie potencjałozależnych kanałów sodowych, co blokuje uwalnianie aminokwasów pobudzających, przede wszystkim glutaminianu[4].

Farmakokinetyka[edytuj | edytuj kod]

Lamotrygina po podaniu p.o. jest szybko i całkowicie wchłaniana w przewodzie pokarmowym. Po około 0,5–4 godzinach osiąga maksymalne stężenie w surowicy krwi. W około 55% wiązana jest przez białka osocza. T1/2 wynosi około 29 godzin (24-35) u dorosłych, u dzieci jest najczęściej krótszy; ulega zmianie pod wpływem innych przyjmowanych leków. Wydalanie lamotryginy odbywa się głównie przez nerki w postaci metabolitów i w około 7% w postaci niezmienionej, około 2% leku wydalane jest z kałem[5].

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Wskazaniem do podawania lamotryginy jest leczenie napadów częściowych z wtórnie uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi, leczenie pierwotnie uogólnionych napadów toniczno-klonicznych, leczenie zespołu Lennoxa-Gestauta. Lamotrygina znajduje zastosowanie w zapobieganiu epizodom depresji i manii u osób z chorobą afektywną dwubiegunową oraz w zapobieganiu atakom migreny.

Przeciwwskazania[edytuj | edytuj kod]

Przeciwwskazaniem bezwzględnym do podawania leku jest nadwrażliwość na lamotryginę. Nie zaleca się jej stosowania w monoterapii u dzieci do 12. roku życia, wyjątek stanowią dzieci z zespołem Lennoxa-Gastauta. Należy ostrożnie stosować w przypadku chorych z niewydolnością nerek i wątroby; u tych ostatnich dawka leku powinna być zmniejszona o 50%[5].

Interakcje z innymi lekami[edytuj | edytuj kod]

Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon, powodują skrócenie T1/2 lamotryginy u dorosłych do 14 godzin, a u dzieci do 7 godzin. Walproinian sodu wydłuża T1/2 lamotryginy do 70 godzin u dorosłych i 45-55 godzin u dzieci[5]. Lamotrygina zmniejsza o 25% stężenie kwasu walproinowego w osoczu, nie wpływa na stężenie fenytoiny; wyniki badań dotyczące wpływu na stężenie głównego metabolitu karbamazepiny 10,11-epoksydu karbamazepiny są niejednoznaczne[potrzebne źródło]. Paracetamol może także indukować metabolizm lamotryginy. Lamotrygina nie wpływa na stężenie doustnych środków antykoncepcyjnych w surowicy, istnieją natomiast doniesienia o zmniejszeniu stężenia lamotryginy pod wpływem ich stosowania[potrzebne źródło].

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Podczas stosowania w monoterapii mogą wystąpić:

Aby ryzyko działań niepożądanych było najmniejsze stosuje się powolne zwiększanie dawki (co tydzień), począwszy od dawki najmniejszej, aż do uzyskania dawki terapeutycznej. Lamotrygina podawana jednocześnie z innymi lekami przeciwpadaczkowymi może powodować bóle i zawroty głowy, zaburzenia widzenia (nieostre lub podwójne widzenie), ataksję, agresywność, drażliwość, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, uczucie zmęczenia, senność. U 0,3% populacji osób dorosłych i 3% dzieci leczonych lamotryginą obserwowano wystąpienie zapalenia skóry, zespół Stevensa i Johnsona o ciężkim przebiegu, zwłaszcza w połączeniu z kwasem walproinowym[potrzebne źródło].

Ciąża i laktacja[edytuj | edytuj kod]

Kategoria C. Nie należy stosować lamotryginy w okresie karmienia piersią.

Preparaty[edytuj | edytuj kod]

  • Lamotrix
  • Lamotrigine
  • LamotriHEXAL
  • Lamitrin
  • Danoptin
  • Epiral
  • Lamilept
  • Plexxo
  • Trigidon
  • Symla
  • Triginet
  • Epitigrine

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Indeks leków Medycyny Praktycznej 2006. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2006. ISBN 83-7430-060-4.
  2. Stephen M. Stahl: Podstawy psychofarmakologii. Leki przyciwpsychotyczne i normotymiczne.. Gdańsk: Via Medica, 2007. ISBN 978-83-60945-42-1.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.