Mięsień policzkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mięsień policzkowy otoczony czerwoną obwódką.

Mięsień policzkowy (łac. musculus buccinator) – mięsień należący do mięśni wyrazowych (mimicznych) twarzy. Służy do wydmuchiwania powietrza z przedsionka jamy ustnej, przyciska policzki do zębów, ale chroni błonę śluzową przed przygryzieniem, a także poszerza szparę ust. Nazywany jest też mięśniem trębaczy.

Mięsień policzkowy leży w ścianie policzka, między szczęką a żuchwą. Przyczepia się na wyrostku zębodołowym szczęki, od pierwszego lub drugiego trzonowca do tyłu, do guza szczęki, następnie biegnie wzdłuż szwu skrzydłowo-żuchwowego, przechodzi na zewnętrzną powierzchnię żuchwy, na podstawę wyrostka zębodołowego, wzdłuż którego powraca do wysokości pierwszego lub drugiego trzonowca. Kończy się w błonie śluzowej warg i kącika ust. Linia przyczepu tego mięśnia ma kształt podkowy.

Mięsień policzkowy jest unerwiony ruchowo przez gałęzie policzkowe ze splotu przyuszniczego nerwu twarzowego.

Na wysokości drugiego górnego trzonowca mięsień ten jest przebity przez przewód Stenona.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

A. Bochenek, M. Reicher: Anatomia człowieka. tom II. PZWL, Warszawa 1989. ISBN 83-200-1556-1

W. Łasiński: Anatomia głowy dla stomatologów, PZWL, Warszawa 1974

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.