Mięsień skrzydłowy przyśrodkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mięśnie skrzydłowe: boczne (dolny i górny) i przyśrodkowy – na rysunku opisane odpowiednio jako zewnętrzny (externus) i wewnętrzny (internus).

Mięsień skrzydłowy przyśrodkowy (łac. musculus pterygoideus medialis) – parzysty mięsień żucia.

Anatomia[edytuj | edytuj kod]

Przyczep początkowy leży w dole skrzydłowym (pomiędzy blaszkami wyrostka skrzydłowatego kości klinowej), a także na wyrostku piramidowym kości podniebiennej. Przyczep końcowy znajduje się na guzowatości skrzydłowatej kąta żuchwy.

Czynność[edytuj | edytuj kod]

Mięsień unosi żuchwę, podobnie jak leżący bardziej powierzchownie mięsień żwacz i położony głębiej mięsień skroniowy.

Unaczynienie[edytuj | edytuj kod]

Mięsień jest unaczyniony przez gałązki tętnicy szczękowej.

Unerwienie[edytuj | edytuj kod]

Unerwienie stanowi gałązka nerwu żuchwowego (V3) – trzeciej gałęzi nerwu trójdzielnego.

Badanie[edytuj | edytuj kod]

Mięsień ten można zbadać – ze względu na jego położenie przyśrodkowe względem żuchwy – jedynie wewnątrzustnie. Najczęściej można wyczuć jedynie jego dolną część.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.