Mieczysław Starzyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mieczysław Starzyński
Mieczysław Starzyński.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 lipca 1891
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 1942
Polska , pod okupacją III Rzeszy
Wojewoda stanisławowski (p.o.)
Okres urzędowania od 11 lutego 1936
do 22 czerwca 1936
Poprzednik Zygmunt Jagodziński
Następca Stefan Pasławski

Mieczysław Starzyński (ur. 22 lipca 1891 w Warszawie, zm. 1942) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Był synem Jadwigi z Lipskich oraz bratem Romana i Stefana. W 1896 wraz z rodziną przeniósł się do Łowicza i zamieszkał w kamienicy przy ul. Zduńskiej 34. Razem z braćmi uczęszczał do tamtejszej szkoły realnej i w 1905 wziął udział w strajku szkolnym za co został relegowany. Naukę kontynuował w Szkole Polskiej, a następnie w Polskiej Szkole Handlowej. W 1907 z bratem Stefanem przeniósł się do Warszawy i podjął naukę w gimnazjum Emiliana Konopczyńskiego. Studiował na Politechnice Lwowskiej. Żonaty. Miał troje dzieci: Krystynę, Leszka i Barbarę.

W 1914 razem z braćmi zgłosił się na ochotnika do I Brygady Legionów polskich. Został oficerem 5 Pułku Piechoty Legionów. W 1917 po kryzysie przysięgowym internowany został w Beniaminowie.

2 stycznia 1920 razem z Romanem rozpoczął studia w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego. W połowie kwietnia 1920 skierowany został na front celem odbycia praktyki sztabowej. W okresie od stycznia do września 1921 kontynuował naukę w W.S.Woj. Po ukończeniu nauki otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[1].

W 1924 pełnił służbę w Inspektoracie Armii Nr IV w Krakowie na stanowisku II referenta.

Z dniem 1 kwietnia 1925 przeniesiony został z Inspektoratu Armii Nr IV do 12 Pułku Piechoty w Wadowicach na stanowisko dowódcy II batalionu[2]. W czerwcu 1926 r. przydzielony został do Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej po czym przeniesiony służbowo do Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[3]. W 1928 pełnił służbę w Oddziale III Sztabu Generalnego WP.

Z dniem 16 września 1933 przeniesiony został ze stanowiska attaché wojskowego w Belgradzie do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie (z zachowaniem dodatku służbowego według kategorii VI) z równoczesnym przydziałem do dyspozycji ministra spraw wewnętrznych na okres 6 miesięcy[4]

Od 11 lutego do 22 czerwca 1936 pełnił obowiązki wojewody stanisławowskiego.

W latach 1936-1939 był zastępcą i redaktorem naczelnym ”Gazety Polskiej”.

W czasie kampanii 1939 (około 11 września) przydzielony został do Sztabu Obrony Warszawy i wyznaczony na stanowisko szefa Oddziału II. Na jego wniosek z członków Polskiej Partii Socjalistycznej zorganizowany został oddział dywersyjny pod dowództwem mjr Ostoja-Święcickiego. Po kapitulacji ukrywał się. Był żołnierzem ZWZ i AK. Zamordowany przez Niemców w 1941 lub 1942 r.

W małżeństwie zawartym w 1919 z Marią Falkowską miał 3 dzieci: Krystynę (ur. 1920), Leona (1922–1990), cichociemnego, i Barbarę (ur. 1932).

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 38 z dnia 08.10.1921 r., s. 1434-1435.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 43 z 18.04.1925 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 22 z 05.06.1926 r. s. 176, 178.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 28.09.1933 r.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Starzyński, Trzej bracia Starzyńscy w służbie II Rzeczypospolitej, referat z okazji ogłoszenia roku 2004 w Warszawie rokiem Prezydenta STEFANA STARZYŃSKIEGO
  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 35.
  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 7.
  • Rocznik Oficerski 1924, s. 40, 299, 349.
  • Rocznik Oficerski 1928, s. 121, 173.
  • Rocznik Oficerski 1932, s. 24, 424.
  • Ludwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo MON, wyd. V, Warszawa 1985, ISBN 83-11-07109-8, s. 19.
  • Stanisław Edward Rost, Pierwotny Sztab Obrony Warszawy w 1939 r., Wojskowy Przegląd Historyczny, Warszawa 1988, Nr 4 (126), ss. 168-174.
  • Obrona Warszawy 1939 we wspomnieniach, wybór i oprac. Mieczysław Cieplewicz, Eugeniusz Kozłowski; [aut.] Tadeusz Tomaszewski [et al.]. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1984, wyd. I, ISBN 83-11-07128-4, s. 89.
  • Piotr Stawecki, Attaché wojskowi Drugiej Rzeczypospolitej, Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 2 (202) z 2004 r., s. 126, 130, 133.
  • Piotr Stawecki, O dominacji wojskowych w państwowym aparacie cywilnym w Polsce w latach 1926-1939, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (35), Warszawa 1965, s. 328-346.