Paleoproterozoik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
neoarchaik > Paleoproterozoik > mezoproterozoik
2500 – 1600 milionów lat temu




Tabela stratygraficzna

Paleoproterozoik – pierwsza z trzech er proterozoiku, trwała od 2,5 mld do 1,6 mld lat temu. W czasie paleoproterozoiku doszło do pierwszej stabilizacji kontynentów.

Pojawiły się cyjanobakterie jako pierwsze z organizmów żywych, które były w stanie w wyniku procesu fotosyntezy produkować tlen. Ponieważ większość organizmów, jakie dotychczas istniały, należały do beztlenowców – doszło do tzw. katastrofy tlenowej. Ewolucja życia była bardzo powolna i do dziś nie została dostatecznie poznana. Występowały wtedy okresy zlodowaceń, a Kanadzie tworzyły się złoża niklu. W tym okresie też powstało większość światowych zasobów rudy żelaza, m. in.: na obszarze dzisiejszej Szwecji, Norwegii, Stanów Zjednoczonych, Kanady, Meksyku, Chile, Indii, Syberii. W Ameryce Północnej pojawiły się natomiast rudy miedzi[1].

Paleoproterozoik dzieli się na następujące okresy (od najstarszego):

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Witold Mizerski, Jan Żukowski: Tablice geograficzne. Warszawa: Adamantan, 2008, s. 64. ISBN 978-83-7350-121-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło paleoproterozoik w Wikisłowniku