Puszcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy leśnictwa. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Puszcza (dawniej pustkowie lub dzicz) - wielki kompleks leśny oznaczający w przeszłości pustać czyli niezamieszkały, odludny obszar, porośnięty pralasami lub praborami. Pierwotne puszczańskie drzewostany były bardzo bogate pod względem składu gatunkowego i struktury warstwowej. Rosły tam nie tylko stare, potężne drzewa, ale również wiele krzewów, przygłuszonych mniejszych drzew, bogate runo oraz młode drzewa wyrosłe w lukach po zwalonych olbrzymach.

Polskę pokrywała niegdyś nieprzebyta puszcza, ciągnąca się od stepów wschodu po zachodnioeuropejskie lasy liściaste. Lasy te były bogate w zwierzynę. Żyły w nich tury, żubry, niedźwiedzie, łosie, wilki, rosomaki, rysie oraz żbiki. Sama natura tworzyła współzależności pomiędzy światem zwierzęcym i roślinnym, pomiędzy drapieżnikami a roślinożercami. W Europie ostatnią wielką puszczą (lasem), zbliżonym swą strukturą do lasów pierwotnych, pozostają jeszcze fragmenty Puszczy Białowieskiej[potrzebne źródło].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o puszczy
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło puszcza w Wikisłowniku