Puszcza Solska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy kompleksu leśnego we wschodniej Polsce. Zobacz też: Puszcza Solska - niegdyś samodzielna wieś, obecnie dzielnica Biłgoraja.
Puszcza Solska
Rzeka Szum-zapora.jpg
Makroregion Kotlina Sandomierska
Zajmowane
jednostki
administracyjne
Polska:
województwo lubelskie
województwo podkarpackie

Puszcza Solska – wielki kompleks leśny w południowej części województwa lubelskiego, złożony głównie z borów sosnowych, w części sztucznie nasadzonych. Zajmuje obszar około 1240 km².

Geografia regionu[edytuj | edytuj kod]

Puszcza Solska leży w Kotlinie Sandomierskiej, na Równinie Biłgorajskiej, na południe od pasma Roztocza. Stanowi przedłużenie Puszczy Sandomierskiej i Lasów Janowskich, z którymi graniczy od zachodu. Ciągnie się w kierunku południowo-wschodnim aż do granicy Polski z Ukrainą. Większymi rzekami Puszczy Solskiej są: Tanew, Łada, Sopot, Szum i Niepryszka.

Największe miasta[edytuj | edytuj kod]

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Główne drogi przebiegające przez Puszczę Solską:

Ponadto przebiega tędy linia kolejowa łącząca Zwierzyniec z Bełżcem.

Ochrona przyrody[edytuj | edytuj kod]

Lasy Puszczy Solskiej są objęte rozbudowanym systemem ochrony. W północnej części puszczy znajduje się Roztoczański Park Narodowy, poza tym istnieją tu:

oraz:

Historia[edytuj | edytuj kod]

25-26 czerwca 1944 nad Sopotem miała miejsce największa bitwa partyzancka w Polsce podczas II wojny światowej.