Suchoj Superjet 100

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Suchoj Superjet 100
Suchoj Superjet 100 Aerofłot
Suchoj Superjet 100 Aerofłot
Dane podstawowe
Państwo  Rosja
Producent Suchoj
Typ samolot pasażerski
Konstrukcja metalowa
Historia
Data oblotu 19 maja 2008
Egzemplarze 23
Liczba wypadków
 • w tym katastrof
2
1
Dane techniczne
Napęd 2 x PowerJet SaM146 o ciągu 73,5 kN
Wymiary
Rozpiętość 27,8 m
Długość 29,87 m
Wysokość 10,28 m
Masa
Użyteczna 42,250 kg (wersja 95)
Osiągi
Prędkość przelotowa 870 km/h
Zasięg 4578 km (SSJ100LR)
Dane operacyjne
Liczba miejsc
75 (wersja 75), 95 (wersja 95), 110 (wersja 110 – przewidywana)
Użytkownicy
Aerofłot, Armavia
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Suchoj Superjet 100 linii Armavia
Suchoj Superjet 100 w oficjalnym malowaniu producenta
Kokpit samolotu Suchoj SuperJet 100
Widok przodu samolotu Suchoj SuperJet 100

Suchoj Superjet 100 (Sukhoi Superjet, SSJ, wcześniej RRJ, Russian Regional Jet) – regionalny rosyjski samolot pasażerski nowej generacji, stworzony przez rosyjską firmę Suchoj, Biuro Konstrukcyjne Jakowlewa i Kompleks Lotniczy Iljuszyna, z udziałem marketingowym firmy Boeing. Awionika samolotu pochodzi z firmy Thales, układy sterujące z firmy Liebherr, a silniki z firmy PowerJet. Montaż maszyn jest wykonywany w zakładzie w Komsomolsku nad Amurem w Federacji Rosyjskiej. Koszt zaprojektowania samolotu jest oceniany na 700 mln USD. 9 maja 2012 w Indonezji, podczas lotu pokazowego rozbiła się jedna z należących do producenta maszyn o numerze 97004. Przed wypadkiem producent planował produkcję w wysokości 60 sztuk rocznie począwszy od 2014[1].

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie samolot miał mieć trzy wersje: RRJ-60, RRJ-75 i RRJ-95, odpowiednio dla 60, 75 i 95 pasażerów, jednak ostatecznie zrezygnowano z wersji RRJ-60. Plany obejmują maszyny SSJ 100-75 i 95, z tym że mniejszy wariant ma być wprowadzony do produkcji później. Przewidywana jest też wersja SSJ 100-110 dla 110 pasażerów, co ma być maksymalną pojemnością tego samolotu zgodnie z porozumieniem firm Suchoj i Boeing mającym na celu uniknięcie konkurencji[2].

Rodzina SSJ została zaprojektowana na zasadzie maksymalnej standaryzacji zespołów konstrukcyjnych i systemów pokładowych. Samoloty projektowo spełniają wymagania lotnicze Rosji, Wspólnoty Niepodległych Państw, krajów zachodnich oraz standardów lotniczych AP-25, FAR-25, JAR-25, a także poziomu hałasu według standardów ICAO rozdział 4 oraz FAR 36 wprowadzonych w 2006.

Dane handlowe[edytuj | edytuj kod]

Samolot ma konkurować z takimi statkami jak Antonow An-148, Embraer E-Jets i Bombardier CSeries. Według informacji producenta, SSJ ma kosztować prawie 28 mln $ (około 20% mniej niż wymienione konstrukcje konkurencyjne), a koszty eksploatacyjne mają być niższe o około 15% niż u konkurencji. Prasa fachowa zwraca jednak uwagę na lepszą obsługę posprzedażową i większą sieć serwisową konkurentów niż Suchoj[3].

Debiut[edytuj | edytuj kod]

28 stycznia 2007 pierwszy kompletny SSJ został przewieziony w Antonowie 124 z Komsomolska nad Amurem do miejscowości Żukowskij pod Moskwą na testy naziemne w Żukowskim Centralnym Instytucie Aerohydrodynamiki. Pierwszy egzemplarz doświadczalny dla oblatywania zaprezentowano 26 września 2007 w Komsomolsku[4]. Pierwszy lot komercyjny odbył się 21 kwietnia 2011, w barwach Armavii, z Erywania do Moskwy[5].

Katastrofy i wypadki[edytuj | edytuj kod]

9 maja 2012 roku w okolicach Dżakarty w Indonezji, podczas lotu pokazowego mającego przekonać potencjalnych nabywców, którzy podróżowali podczas rejsu o godzinie 14:12, 21 minut po starcie, samolot SSJ 100 o numerze rejestracyjnym 97004, należący do biura konstrukcyjnego Suchoj zniknął z radarów. Została wszczęta akcja ratunkowa, którą trzeba było przerwać z powodu niekorzystnych warunków pogodowych. Początkowo spekulowano odnośnie do możliwych przyczyn braku kontaktu z załogą, telefony komórkowe pasażerów były aktywne, ale nikt ich nie odbierał co sugerowało porwanie lub wodowanie. 10 maja 2012 wznowiono poszukiwania, w wyniku których, na wysokości około 1800 metrów na zboczu wulkanu Mount Salak na południe od Dżakarty załogi helikopterów ratunkowych dostrzegły szczątki samolotu. W katastrofie zginęło 45 osób[6].

Firma Suchoj poinformowała, że zaginiony samolot od pierwszego lotu w 2009 roku wykonał ponad 500 cykli oraz nalot 800 godzin. Kapitanem był doświadczony pilot testowy Suchoja, Aleksandr Jabłoncew (nalot 10000 godzin)[7].

Końcowy raport indonezyjskiej komisji (z dnia 18 grudnia 2012) wykazał, że wypadek został spowodowany przez członków załogi, która zignorowala ostrzeżenie „terrain ahead”, które uznała za wynik błędnego wprowadzenia parametrów do bazy danych. Załoga wyłączyła system ostrzegania, nie zdając sobie sprawy z bliskości góry Mount Salak. W momencie uderzenia w zbocze załoga, łącznie z kapitanem, była pochłonięta rozmowami z potencjalnymi klientami.

21 lipca 2013 wykonujący lot treningowy Superjet doznał uszkodzenia podwozia, które się nie wysunęło i musiał lądować na brzuchu na lotnisku Keflavík na Islandii. Samolot został poważnie uszkodzony, z pięciu osób załogi, jedna została lekko ranna[8].

Zamówienia i dostawy[edytuj | edytuj kod]

Data zamówienia Linie lotnicze Termin dostawy Zakontraktowany typ
SuperJet 100-75 SuperJet 100-95 Dostarczono
22 listopada 2005 Rosja Financial Leasing Company 2009 --- 10 ---
7 grudnia 2005 Rosja Aerofłot[9] listopad 2008 --- 45 11
4 marca 2007 Rosja Transaero brak danych --- 10 ---
14 września 2007 Armenia Armavia 2011 --- 4 1
2 września 2010 Stany Zjednoczone Willis Lease Finance[10] 2012 --- 6 ---
Razem 15 91 12
Wszystkie 106

Rosyjska linia lotnicza S7 Airlines (dawniej znana jako Sibir Airlines) jako pierwsza złożyła zamówienie na 50 egzemplarzy samolotu SuperJet 100-95 i dodatkowo 20 opcji na ten sam model, lecz wycofała je później, uzasadniając zmianę zdania tym, że zmienione dane techniczne samolotu nie odpowiadają jej potrzebom[11].

Indonezyjskie linie lotnicze rozważały kupno w 2007. Przekonać do zakupu miał pokaz możliwości SuperJeta 100 9 maja w Indonezji. Linia Alliance Air z Indii także wyraziła zainteresowanie samolotem SSJ-100 i jest w trakcie zaawansowanych negocjacji zakupowych[12].

Armeńska linia lotnicza Armavia podpisała 14 września 2007 porozumienie w sprawie kupna 4 egzemplarzy samolotu Suchoj SuperJet 100 do obsługi tras regionalnych. Pierwszy z zamówionych samolotów dostarczono 19 kwietnia 2011.

Przypisy

  1. Мы рассчитываем на заключение новых контрактов на МАКСе, Aktualności, 15 sierpnia 2011. [Dostęp 2011-08-15]. (ros.)
  2. „Russian Revolution: The Sukhoi Superjet, Flight International, 2 czerwca 2007. [Dostęp 2007-09-27]. (ang.)
  3. „Export driven: The Sukhoi Superjet”, Flight International, 2 czerwca 2007. [Dostęp 2007-09-27]. (ang.)
  4. „Russia’s Sukhoi holds public presentation of SuperJet-100”, RIA Novosti, 26 września 2007. [Dostęp 2008-09-28]. (ang.)
  5. First Sukhoi Superjet-100 passenger flight lands at Moscow airport (ang.). ITAR-TASS, 2011-04-21. [dostęp 2011-04-21].
  6. Suchoj 100 zniknął z radarów 9 maja.
  7. Doświadczona załoga zginęła w wypadku.
  8. mig: Suchoj-Superjet 100-95 lądował awaryjnie bez podwozia na lotnisku na Islandii (pol.). W: Gazeta Wyborcza [on-line]. Agora SA, 21.07.2013. [dostęp 2013-07-22].
  9. www.aeroflot.com: Aeroflot Airplanes (ang.). [dostęp 2012-11-12].
  10. lotniczapolska.pl: WLFC kupi Superjety (pol.). [dostęp 2011-04-23].
  11. „Sibir drops RRJ plan after specification change”, Flight International, 2 lipca 2006. [Dostęp 2007-09-28]. (ang.)
  12. Paris Air Show: Sukhoi Civil-Alliance Air talks for SuperJet 100 at an advanced stage, Domain-B.com, 22 czerwca 2007. [Dostęp 2007-09-28]. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]