An-124 Rusłan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
An-124
An-124 Rusłan na lotnisku w Düsseldorfie
An-124 Rusłan na lotnisku w Düsseldorfie
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR/  Ukraina
Producent Zakład Lotniczy Aviant, zakłady lotnicze w Uljanowsku
Konstruktor biuro konstrukcyjne Antonowa
Typ ciężki samolot transportowy
Konstrukcja metalowa
Załoga 6-7 osób (2 pilotów, nawigator, radiotelegrafista, inżynier pokładowy, inżynier-elektryk, technik urządzeń desantowych)
Historia
Data oblotu 26 grudnia 1982
Lata produkcji od 1985
Egzemplarze 56 [stan: koniec 2007]
Liczba wypadków
 • w tym katastrof

4
Dane techniczne
Napęd 4 x dwuprzepływowe, silniki odrzutowe Łotariew D-18T
Ciąg 4 x 229,75 kN (4 x 23 430 kG)
Wymiary
Rozpiętość 73,3 m
Długość 69,1 m
Wysokość 21,08 m
Powierzchnia nośna 628 m²
Masa
Własna 175 000 kg
Startowa 392 000 kg
Do lądowania 330 000 kg
Paliwa 213 740 kg
Zapas paliwa 270 000 l
Osiągi
Prędkość maks. 850 km/h
Prędkość przelotowa 750 km/h
Prędkość minimalna 245 km/h
Pułap 12000 m
Pułap praktyczny 9500 m
Zasięg 16090 km
Długotrwałość lotu 20 godz.
Dane operacyjne
Przestrzeń ładunkowa
długość - 36,5 m
szerokość - 6,40-6,68 m
wysokość - 4,40 m
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

An-124 Rusłan (kod NATO: Condor) – czterosilnikowy, odrzutowy, strategiczny samolot transportowy produkcji radzieckiej, zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym Antonowa. Wielkością ustępuje obecnie jedynie maszynie opartej na jego konstrukcji - An-225 Mrija oraz Airbusowi A380. W chwili oblotu 26 grudnia 1982 i późniejszej oficjalnej prezentacji podczas paryskiego salonu lotniczego (Paris Air Show) 28 maja 1985 był największym produkowanym samolotem transportowym świata, odbierając palmę pierwszeństwa amerykańskiemu Lockheed C-5 Galaxy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prototyp o numerze (SSSR 82002, Nr 318)[1] oblatano 26 grudnia 1982 w Kijowie. Produkcję seryjną rozpoczęto, według różnych źródeł, w 1982 lub 1984 roku, w dwóch zakładach: Aviant, w Kijowie (obecnie Ukraina) (w latach 1982-2003) oraz Aviastar w Uljanowsku (obecnie Rosja) (w latach 1984-2004). Maszyna weszła do służby w radzieckich wojskowych siłach transportowych w styczniu 1987 roku. Wraz z rozpadem Związku Radzieckiego, zaprzestano wytwarzania samolotu, niektóre źródła mówią o końcu produkcji w połowie lat 90. XX wieku. W latach 2000 do 2004 ukończono 5 egzemplarzy, których produkcji nie doprowadzono do końca wcześniej. W roku 2001 i 2002 dostarczono klientom po 1, a w 2004 - 3 egzemplarze maszyn w wersji An-124-100. Od tego czasu zaczęto rozważać ponowne uruchomienie produkcji wersji ze zmodernizowaną awioniką i ładownością podwyższoną o 30 t do 150 t. Pierwotnie wznowienie produkcji planowano na lata 2007/2008. Na przeszkodzie stanęły problemy natury formalno-prawnej, m.in. spór o miejsce produkcji pomiędzy - obecnie ukraińskimi zakładami Antonowa, a Rosją jako prawnym następcą ZSRR. W 2009 roku, na rosyjskich targach lotniczych MAKS w Moskwie, rosyjskie ministerstwo obrony miało podać, wg agencji RIA Novosti, że zapadły decyzje dotyczące wznowienia produkcji.[2] [3] 10 grudnia 2009 Dmitrij Miedwiediew podjął decyzję o transakcji dotyczącej dostaw 20 sztuk An-124 do roku 2020 dla sił powietrznych Federacji Rosyjskiej, za podpisanie umów do dnia 10 czerwca 2010 roku miał odpowiadać Władimir Putin.[4]
Największy cywilny użytkownik An-124 (10 sztuk), linie lotnicze Volga-Dnepr Airlines, czarterowy przewoźnik cargo, wyraziły zainteresowanie nabyciem od 20 do 40 (zależnie od źródeł)[3] nowych egzemplarzy w latach 2011-2020.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Antonow An-124 podczas rozładunku z przodem kadłuba opuszczonym na płytę lotniska

Półskorupowa, w układzie górnopłata, wykonana z duraluminium. Kabina dla sześcioosobowej załogi hermetyzowana. W nowszych wersjach, np. An-124-100, kabina planowana jako czteroosobowa. Za nią znajduje się kabina socjalna, przeznaczona do wypoczynku i snu załogi zamiennej, w dalszej części górnego pokładu, przewidziano również hermetyzowaną kabinę dla ekipy obsługi ładowni lub do 88 osób.
Duża, częściowo hermetyzowana ładownia, ma wymiary 36,5 m x 6,4 m x 4,4 m (dł. x szer. x wys.) i kubaturę 1160 m3 (w porównaniu ładownia Lockheed C-5 Galaxy: 36,91 m x 5,79 m x 4,09 m i kubatura 880 m3). Wrota ładowni znajdują się w hydraulicznie unoszonej sekcji dziobowej oraz w części ogonowej kadłuba. Komora ładunkowa wyposażona w dwie suwnice o łącznej nośności 20 000 kg. Podwozie 24 kołowe, chowane do kadłuba, w układzie trójpodporowym: podwozie główne składa się dwóch zespołów po pięć dwukołowych goleni po obu stronach kadłuba, podwozie przednie z dwóch dwukołowych goleni. Dzięki niezwykle solidnej konstrukcji podwozia samolot może lądować na lotniskach o słabej infrastrukturze i na nieprzygotowanych, bądź nieutwardzonych pasach lub na zmrożonym śniegu. Specyficzna konstrukcja przedniego podwozia z podwójną golenią umożliwia jego częściowe wciągnięcie na ziemi, pochylenie całego kadłuba do przodu i załadunek np. pojazdów, mogących wjeżdżać do ładowni wprost z płyty lotniska, bez użycia dodatkowych ramp i podnośników. Znajdujące się na wyposażeniu dwa agregaty APU umożliwiają samodzielne uruchomienie silników maszyny, nawet w przypadku braku urządzeń rozruchowych na danym lotnisku. Taka konstrukcja samolotu zapewnia mu znaczną niezależność od wyposażenia docelowych lotnisk, istotnie zwiększając jego uniwersalność i zakres zastosowania.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

An-124 Rusłan
Ciężki strategiczny samolot transportowy (wersja wojskowa)
An-124-100
Ciężki cywilny samolot transportowy
An-124-100M-150
Ciężki cywilny samolot transportowy z zachodnią awioniką
An-124-102
Ciężki cywilny samolot transportowy z kokpitem wyposażonym w nowoczesną awionikę typu EFIS
Antonow An-124 oraz mniejsze samoloty na lotnisku we Wrocławiu, sierpień 2008
An-124-130
Planowana wersja rozwojowa
An-124-135
An-124-150
Nowa wersja rozwojowa
An-124-200
Planowana wersja rozwojowa z silnikami General Electric CF6-80C2, o ciągu 263 kN każdy
An-124-210
Wersja planowana wspólnie z Air Foyle, mająca spełnić wymogi brytyjskiego programu Short Term Strategic Airlifter (STSA) z silnikami Rolls-Royce RB211-524H-T, o ciągu 264 kN każdy oraz awioniką Honeywell; program STSA przerwano w sierpniu 1999, po wznowieniu wygrał go Boeing C-17A.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Użytkownicy wojskowi[edytuj | edytuj kod]

 Rosja

Użytkownicy cywilni[edytuj | edytuj kod]

 Bułgaria
 Libia
 Rosja
 Ukraina
 Zjednoczone Emiraty Arabskie

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

" Rusłanem" ustanowiono kilka rekordów:

  • Osiągnięcie pułapu 10 750 m z ładunkiem 171 219 kg
  • Przelot bez międzylądowania na trasie 20 150 km w ciągu 25,5 godziny
  • 1993 rok - najcięższy pojedynczy ładunek: ważący 135,2 t wraz ze stelażem transportowym generator Siemensa (sam generator 124 t). Rekord pobity dopiero 11 sierpnia 2009 przez An-225 Mrija.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Historia i konstrukcja AN-124 na globalsecurity.org (ang.) [dostęp 2011-03-19].
  2. "Wznowienie produkcji Antonowa An-124", artykuł w portalu www.airliners.de z dn. 21.08.2009, (niem.) [dostęp 2011-03-17].
  3. 3,0 3,1 "AN-124 trafi do seryjnej produkcji" art. w portalu lotniczapolska.pl z dn. 08.12.2009 (pol.) [dostęp 2011-03-17].
  4. "20 Rusłanów dla WWS do 2020" artykuł w portalu wydawcy "Skrzydlatej Polski" www.altair.com.pl z dn. 25.12.2009 (pol.)[dostęp 2011-03-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Oficjalna strona producenta opisująca An-124 (ang.) [dostęp 2011-03-19]