Paulini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Paulini
Dewiza: Solus Cum Deo Solo
Pełna nazwa Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika
Nazwa łacińska Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae
Skrót zakonny OSPPE
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Status kanoniczny instytut życia konsekrowanego
Założyciel Błogosławiony Euzebiusz z Ostrzyhomia
Data założenia 1250
Data zatwierdzenia 1308
Przełożony O. Izydor Matuszewski
Strona internetowa
O. Pius Przeździecki
- generał Zakonu Paulinów (1931-1939).
Plakat informacyjny o zakonie

Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, potocznie paulini (łac. Ordo Sancti Pauli Primi Eremitae, stosowany skrót: OSPPE) – zakon założony w roku 1215 (tak podaje Annuario Pontificio) lub 1250 na Węgrzech przez bł. Euzebiusza z Ostrzyhomia. Nazwa zakonu wywodzi się od św. Pawła z Teb, pierwszego uznanego przez Kościół katolicki pustelnika. 13 grudnia 1308 kardynał Gentilis, legat papieża Klemensa V, nadał zakonowi w imieniu Stolicy Apostolskiej regułę św. Augustyna, a rok później zatwierdził pierwsze zakonne konstytucje[1].

Celem zakonu jest kontemplacja, modlitwa, pokuta, upowszechnianie kultu maryjnego oraz sprawowanie Sakramentu Pokuty i Pojednania. Zawołanie zakonu brzmi: "Solus cum Deo solo" (pol.: "Sam na sam z Bogiem").

Zakon składa się w większości z polskich braci i ojców zakonnych, którzy są obecni we wszystkich prowincjach paulińskich na świecie. Zarząd generalny paulinów znajduje w Polsce przy ul. o. Augustyna Kordeckiego 2 w Częstochowie[1].

Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika dał Kościołowi 1 kardynała, 2 arcybiskupów i 9 biskupów[2].

Spis treści

Zarząd Generalny (Definitorium) [edytuj]

Kapituła Generalna Wyborcza w dniu 25 i 26 lutego 2008 roku dokonała następujących wyborów:

Kadencja Definitorium trwa 6 lat.

Herb [edytuj]

Herb ojców paulinów nawiązuje zawartymi na nim symbolami do tradycji podanej przez św. Hieronima opisującej dziewięćdziesięcioletni pobyt św. Pawła na pustyni.

Element herbu Nawiązanie do tradycji pustelniczego życia św. Pawła (wg podań)
palma daktylowa św. Paweł Pierwszy Pustelnik wytwarzał ubranie z jej liści
owoce tego drzewa stanowiły pożywienie dla świętego
kruk z bochenkiem chleba w dziobie ptak ten codziennie przynosił połowę chleba świętemu
lwy dwa lwy wykopały grób dla św. Pawła, w którym pochował go św. Antoni

Paulini w Polsce [edytuj]

Paulini zostali sprowadzeni do Polski przez Władysława Opolczyka z Węgier. Wydarzyło się to w latach 1367-1372[1].

Obecnie najbardziej znane klasztory paulinów w Polsce znajdują się w Częstochowie na Jasnej Górze oraz na Skałce w Krakowie, gdzie znajduje się także zakonne Seminarium. W Polsce ma swoją siedzibę także Kuria Generalna - naczelna władza Zakonu, na której czele stoi Generał Zakonu. W Żarkach Leśniowie znajduje się klasztor nowicjacki Zakonu. Zakon posiada też własną wyższą uczelnię, Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Paulinów, znajdujące się przy klasztorze na Skałce w Krakowie[1].

Inne paulińskie placówki w Polsce to: Bachledówka k. Zakopanego (diec. krakowska), Biechowo k. Wrześni (diec. gnieźnieńska), Stara Błotnica (diec. radomska), Brdów (diec. włocławska), Częstochowa (par. św. Barbara), Leśna Podlaska (diec. siedlecka), Łęczeszyce (diec. warszawska), Łukęcin (diec. szczecińsko-kamińska), Oporów (diec. łowicka), Pauliny-Mochów (diec. opolska), Toruń (diec. toruńska), Warszawa, Wielgomłyny (diec. częstochowska), Wieruszów (diec. kaliska), Włodawa (diec. siedlecka) oraz Wrocław[1], Świdnica (diec. świdnicka)[3].

Formacja Paulinów w Polsce [edytuj]

Mężczyźni po maturze oraz po każdych studiach świeckich, mogą zostać kapłanem zakonnym, zwanym też ojcem zakonnym. Aby osiągnąć ten cel, obowiązkowe jest dalsze kształcenie, zwane formacją zakonną[4]:

Mężczyźni bez wykształcenia średniego i matury, względnie także mający wykształcenie średnie i maturę, a nawet najwyższe tytuły naukowe, lecz nie czujący się powołani do posługi ministerialnej w Kościele, mogą zostać dożywotnio braćmi zakonnymi. W tym celu należy przebyć następujące etapy szkolenia[4]:

  • Postulat na Jasnej Górze, który trwa 6 miesięcy, po którym otrzymuje się habit,
  • roczny okres nowicjatu w Żarkach-Leśniowie lub we Wrocławiu zakończony pierwszymi ślubami zakonnymi,
  • dwa lata junioratu ścisłego na Jasnej Górze,
  • dwa lata junioratu w wyznaczonej przez przełożonych placówce, który kończy się złożeniem ślubów wieczystych.

W junioracie, kandydaci na braci zakonnych, wykonują wszystkie obowiązki, konieczne dla właściwego funkcjonowania klasztoru, takie jak: zakrystian, opiekun refektarza, kucharz, zaopatrzeniowiec, elektryk, realizator dźwięku w Radiu Jasna Góra, sprzątacz i wiele innych prac, w zależności od posiadanych kwalifikacji przed wstąpieniem do zakonu oraz predyspozycji[4].

Aby zostać klerykiem zakonnym, konieczne jest odbycie okresu wstępnego, nowicjatu w charakterze nowicjusza, określanego też mianem brata zakonnego. Czas ten polega na odizolowaniu kandydata na kleryka od osobistych i telefonicznych kontaktów z rodziną i dotychczasowymi przyjaciółmi. Nowicjusz może pisać listy, które podlegają cenzurze. W czasie trwania nowicjatu nowicjusze spotykają się ze swoimi bliskimi tylko jeden raz, w dniu obłóczyn. W okresie nowicjatu każdy piątek jest dniem, w czasie którego nowicjuszom nie wolno rozmawiać ze sobą. Dzień ten kończy się wspólną ceremonią, drogą krzyżową. W czasie pobytu w nowicjacie bracia wykonują wszystkie prace w przyklasztornym gospodarstwie rolnym: pracują m.in. na polu przy kopaniu ziemniaków, przy hodowli świń. Wykonują też prace w przyklasztornym ogrodzie kwiatowo-warzywnym. Cały okres spędzony w nowicjacie ma na celu wyrobieniu w kandydacie przekonania o słuszności jego decyzji zostania zakonnikiem. Jest to też okres, w którym starsi zakonnicy muszą ocenić przydatność kandydata do życia w grupie, jako zakonnika[4].

Paulini na świecie [edytuj]

Poza Polską klasztory zakonu paulinów znajdują się w Anglii, na Białorusi, na Chorwacji, w Czechach, na Łotwie, w Niemczech, na Słowacji, na Ukrainie, na Węgrzech, we Włoszech, w Hiszpanii, a także w Australii i w Stanach Zjednoczonych.

Paulini prowadzą misje w RPA i w Kamerunie.

31 grudnia 2008 Benedykt XVI mianował paulina O. Stanisława Dziubę, pracującego na misji w RPA biskupem diecezji Umzimkulu na południu RPA[5][6].

Za granicą istnieją następujące prowincje i quasiprowincje:

Prowincja Niemiecka[7], założona w 2002 roku. Od 14 kwietnia 2008 Prowincjałem jest o. Mirosław Legawiec. 29 marca 2011. w czasie III Kapituły Prowincjalnej Wyborczej Niemieckiej Prowincji Zakonu Paulinów został ponownie wybrany Prowincjałem na drugą trzyletnią kadencję.

Prowincja Amerykańska[8], założona w 2008 roku. Od listopada 2011 Prowincjałem jest o. Mikołaj Socha.

Prowincja Australijska, założona w 2008 roku. Od 16 stycznia 2009 Prowincjałem jest o. Wiesław Waśniowski.

Quasiprowincja Węgierska[9].

Quasiprowincja Chorwacka

Konfraternia Zakonu Paulinów [edytuj]

Przynależność do Konfraterni Zakonu Paulinów zależy od decyzji Ojca Generała. Godność ta jest przyznawana za wyświadczone dobrodziejstwa, czy ścisły związek z Zakonem.

Z Polski do Konfraterni należą m.in.:


Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Portal Zakonu Paulinów Paulini.pl. [dostęp 2011-11-23].
  2. ↑ stan na 20 maja 2013; źródło: Giga-Catholic Information
  3. ↑ Ojcowie paulini objęli parafię w Świdnicy. [dostęp 202-08-29].
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Portal Zakonu Paulinów Paulini.pl. [dostęp 2011-11-23].
  5. ↑ Rejestr hierarchów katolickich. [dostęp 2011-11-23].
  6. ↑ Relacja z uroczystości nadania tytułu biskupa S. Dziubie. [dostęp 2011-11-23].
  7. ↑ Portal niemieckiej prowincji Zakonu Paulinów (niem.). [dostęp 2011-11-23].
  8. ↑ O prowincji amerykańskiej Zakonu Paulinów. [dostęp 2011-11-23].
  9. ↑ Portal węgierskiej prowincji Zakonu paulinów (węg.). [dostęp 2011-11-23].
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Paulini&oldid=36481197”