Waldemar Dąbrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Waldemar Dąbrowski
Waldemar Dabrowski.jpg
Data urodzenia 23 sierpnia 1951
Minister kultury
Okres urzędowania od 6 lipca 2002
do 31 października 2005
Poprzednik Andrzej Celiński
Następca Kazimierz Michał Ujazdowski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" Order Księcia Jarosława Mądrego III stopnia (Ukraina)
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Waldemar Dąbrowski (ur. 23 sierpnia 1951) – polski animator kultury, polityk, w latach 2002–2005 minister kultury.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej. Był stypendystą The British Council, Goethe Institut oraz Departamentu Stanu USA. Ukończył również Executive Programme for Leaders in Development na Uniwersytecie Harvarda.

W latach 1973–1978 był założycielem i dyrektorem klubu Riwiera-Remont. Od 1979 do 1981 zajmował stanowisko wicedyrektora Wydziału Kultury w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy. W 1982 (wraz z Jerzym Grzegorzewskim) objął kierownictwo Centrum Sztuki Studio w tym mieście. Zajmował się promowaniem artystów polskiego teatru, muzyki i plastyki. Jako producent przyczynił się do powstania ponad siedemdziesięciu spektakli Teatru Studio.

W latach 1988–1990 zasiadał w Stołecznej Radzie Narodowej[1]. W latach 1990–1994 zajmował stanowiska podsekretarza stanu w Ministerstwie Kultury i Sztuki oraz szefa Komitetu Kinematografii. Zainicjował wówczas Festiwal Gwiazd w Międzyzdrojach. Następnie do 1998 stał na czele zarządu Państwowej Agencji Inwestycji Zagranicznych.

W okresie od września 1998 do lipca 2002 pełnił funkcję dyrektora Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie (wraz z Jackiem Kaspszykiem). Został także prezesem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i honorowym prezesem Polskiego Związku Golfa.

6 lipca 2002 objął urząd ministra kultury w rządzie Leszka Millera, a od 2 maja 2004 do 31 października 2005 sprawował ten urząd w rządach Marka Belki. 1 października 2008 został ponownie dyrektorem Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[2]. W 2010 minister kultury Bogdan Zdrojewski powierzył mu obowiązki dyrektora Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina, pełnił tę funkcję do 2011.

Jest żonaty, ma córkę.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kandydaci na radnych do Stołecznej Rady Narodowej, w: "Warszawski Magazyn Wyborczy" [dodatek do "Życia Warszawy" nr 141 z 18-19 czerwca 1988], s. 12; Wyniki wyborów do Rady Narodowej m.st. Warszawy, "Życie Warszawy" nr 150 z 29 czerwca 1988, s. 8
  2. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 26 kwietnia 2014].
  3. 59 odznaczonych za zasługi dla wolności. prezydent.pl, 5 czerwca 2014. [dostęp 5 czerwca 2014].
  4. Ordery dla przedstawicieli rządów okresu transformacji. prezydent.pl, 3 czerwca 2011. [dostęp 3 czerwca 2011].
  5. Warszawa. Gloria Artis dla Waldemara Dąbrowskiego. e-teatr.pl, 3 marca 2011. [dostęp 3 lipca 2011].
  6. Указ Президента України № 1302/2004 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 29 kwietnia 2011].
  7. Warszawa. Wręczono Feliksy Warszawskie. e-teatr.pl, 26 października 2010. [dostęp 18 lutego 2011].
  8. Bogdan Hussakowski i Waldemar Dąbrowski honorowymi Opolanami – Tu jest Polska!. umwo.opole.pl, 16 października 2006. [dostęp 18 lutego 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]