Andrzej Celiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: Andrzej Celiński – reżyser.
Andrzej Celiński
Andrzej Celinski 2009.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1950
Warszawa
Minister kultury
Przynależność polityczna Sojusz Lewicy Demokratycznej
Okres urzędowania od 19 października 2001
do 6 lipca 2002
Poprzednik Andrzej Zieliński
Następca Waldemar Dąbrowski
Poseł VI kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 5 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Przewodniczący Partii Demokratycznej
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 21 stycznia 2012
Poprzednik Brygida Kuźniak
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Andrzej Bohdan Celiński (ur. 26 lutego 1950 w Warszawie) – polski socjolog[1], do 1989 działacz opozycji demokratycznej, polityk, senator I i II kadencji, poseł na Sejm II, IV, VI kadencji, w latach 2001–2002 minister kultury w rządzie Leszka Millera, od 2012 przewodniczący Partii Demokratycznej.

Wykształcenie i działalność opozycyjna[edytuj | edytuj kod]

Ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie oraz studia w zakresie socjologii na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. Był uczestnikiem wydarzeń marca 1968, za co został relegowany ze studiów[2].

Jako instruktor harcerski blisko współpracował z Antonim Macierewiczem i Piotrem Naimskim w 1 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej im. Romualda Traugutta „Czarna Jedynka”, w tzw. Gromadzie Włóczęgów. Był członkiem KSS KOR i członkiem NSZZ „Solidarność”. W 1978 podpisał deklarację założycielską Towarzystwa Kursów Naukowych i był jego sekretarzem odpowiedzialnym za bieżącą działalność. W stanie wojennym został internowany na okres od 13 grudnia 1981 do 7 grudnia 1982.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1989–1990 był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie oraz uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu. Od 1989 do 1993 był senatorem I i II kadencji związanym z Obywatelskim Klubem Parlamentarnym i ROAD, potem z Unią Demokratyczną. W latach 1993–1994 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Unii Demokratycznej. Z ramienia UD i następnie Unii Wolności zasiadał w Sejmie II kadencji. W lipcu 1996 wystąpił z UW.

W 1999 związał się z Sojuszem Lewicy Demokratycznej, od 20 grudnia 1999 do 6 marca 2004 był wiceprzewodniczącym partii. Do Sejmu IV kadencji (19 października 2001 – 18 października 2005) został wybrany w okręgu podwarszawskim. Od 19 października 2001 do 6 lipca 2002 był ministrem kultury w rządzie Leszka Millera[3]. W latach 2004–2005 z ramienia SLD zasiadał w Sejmowej Komisji Śledczej zajmującej się sprawą Orlenu, zrezygnował z udziału w jej pracach 12 lipca 2005.

W marcu 2004 wraz z m.in. Markiem Borowskim odszedł z SLD i współtworzył nową partię pod nazwą Socjaldemokracja Polska[4], był przewodniczącym jej rady politycznej. W 2005 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy SDPL z okręgu katowickiego. W wyborach samorządowych w 2006 został wybrany na radnego sejmiku mazowieckiego. W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskał mandat poselski z listy Lewicy i Demokratów w okręgu katowickim, zdobywając 20 338 głosów. Od 22 kwietnia 2008 zasiadał w Kole Poselskim SDPL-Nowa Lewica. Na początku sierpnia 2008 odszedł z SDPL, pozostając w jej kole poselskim, które opuścił rok później.

W wyborach w 2011 jako niezależny bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora z poparciem środowisk lewicy i centrum oraz m.in. Lecha Wałęsy (przegrał z kandydatami PO i PiS[5]). Związał się także z Partią Demokratyczną – demokraci.pl (został członkiem koła tego ugrupowania w Podkowie Leśnej[6]), której 21 stycznia 2012 został przewodniczącym, pokonując w głosowaniu dotychczasową szefową partii Brygidę Kuźniak. W czerwcu 2013 jego ugrupowanie weszło w skład koalicji Europa Plus. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 bezskutecznie ubiegał się o mandat jako lider listy tej koalicji (występującej pod nazwą „Europa Plus Twój Ruch”) w okręgu Warszawa II, uzyskując 6010 głosów[7]. Po wyborach koalicja przestała istnieć. 10 stycznia 2015 został ponownie wybrany na przewodniczącego PD[8].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest siostrzeńcem Marii Dmochowskiej i Jana Józefa Lipskiego. Jego matka, Zofia Celińska, została uhonorowana medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata[9].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

21 września 2006 został odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[10]. Odznaczenie to zwrócił w październiku 2007 w proteście przeciw doręczeniu przez Policję jego samotnie mieszkającej 88-letniej matce wezwania dla niego na przesłuchanie w IPN w charakterze świadka[11].

Przypisy

  1. Kto jest kim w Polsce: informator biograficzny. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.). Warszawa: Wydawnictwo „Interpress”, 1993, s. 92. ISBN 83-223-2644-0.
  2. Łukasz Kamiński, Grzegorz Waligóra (wybór, wstęp i oprac.), Kryptonim „Pegaz”. Służba Bezpieczeństwa wobec Towarzystwa Kursów Naukowych 1978–1980, Warszawa 2008, s. 55
  3. Celiński: byłem płachtą na różne byki. wp.pl, 5 lipca 2002. [dostęp 2014-05-30].
  4. Andrzej Celiński: SLD – kolejna partia prywaty. wp.pl, 23 marca 2004. [dostęp 2014-05-30].
  5. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2014-05-31].
  6. Debata przedwyborcza. demokraci.pl. [dostęp 2014-05-30].
  7. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-05-30].
  8. Andrzej Celiński ponownie został Przewodniczącym partii. demokraci.pl. [dostęp 2015-01-11].
  9. Zofia Celińska z d. Lipska. sprawiedliwi.org.pl. [dostęp 2014-05-31].
  10. M.P. z 2006 r. Nr 84, poz. 848 – pkt 17.
  11. Andrzej Celiński zwrócił Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. gazeta.pl, 12 października 2007. [dostęp 2014-05-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]