Andrzej Celiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: Andrzej Celiński – reżyser.
Andrzej Celiński
Andrzej Celinski 2009.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1950
Warszawa
Minister kultury
Przynależność polityczna Sojusz Lewicy Demokratycznej
Okres urzędowania od 19 października 2001
do 6 lipca 2002
Poprzednik Andrzej Zieliński
Następca Waldemar Dąbrowski
Poseł VI kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 5 listopada 2007
do 7 listopada 2011
Przewodniczący Partii Demokratycznej
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 21 stycznia 2012
Poprzednik Brygida Kuźniak
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Andrzej Bohdan Celiński (ur. 26 lutego 1950 w Warszawie) – polski socjolog[1], do 1989 działacz opozycji demokratycznej, polityk, senator I i II kadencji, poseł na Sejm II, IV, VI kadencji, w latach 2001–2002 minister kultury w rządzie Leszka Millera, od 2012 przewodniczący Partii Demokratycznej.

Wykształcenie i działalność opozycyjna[edytuj | edytuj kod]

Ukończył VI Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Reytana w Warszawie oraz studia w zakresie socjologii na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego. Był uczestnikiem wydarzeń marca 1968, za co został relegowany ze studiów[2].

Jako instruktor harcerski blisko współpracował z Antonim Macierewiczem i Piotrem Naimskim w 1 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej im. Romualda Traugutta „Czarna Jedynka”, w tzw. Gromadzie Włóczęgów. Był członkiem KSS KOR i członkiem NSZZ „Solidarność”. W 1978 podpisał deklarację założycielską Towarzystwa Kursów Naukowych i był jego sekretarzem odpowiedzialnym za bieżącą działalność. W stanie wojennym został internowany na okres od 13 grudnia 1981 do 7 grudnia 1982.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1989–1990 był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie oraz uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu. Od 1989 do 1993 był senatorem I i II kadencji związanym z Obywatelskim Klubem Parlamentarnym i ROAD, potem z Unią Demokratyczną. W latach 1993–1994 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Unii Demokratycznej. Z ramienia UD i następnie Unii Wolności zasiadał w Sejmie II kadencji. W lipcu 1996 wystąpił z UW.

W 1999 związał się z Sojuszem Lewicy Demokratycznej, od 20 grudnia 1999 do 6 marca 2004 był wiceprzewodniczącym partii. Do Sejmu IV kadencji (19 października 2001 – 18 października 2005) został wybrany w okręgu podwarszawskim. Od 19 października 2001 do 6 lipca 2002 był ministrem kultury w rządzie Leszka Millera[3]. W latach 2004–2005 z ramienia SLD zasiadał w Sejmowej Komisji Śledczej zajmującej się sprawą Orlenu, zrezygnował z udziału w jej pracach 12 lipca 2005.

W marcu 2004 wraz z m.in. Markiem Borowskim odszedł z SLD i współtworzył nową partię pod nazwą Socjaldemokracja Polska[4], był przewodniczącym jej rady politycznej. W 2005 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy SDPL z okręgu katowickiego. W wyborach samorządowych w 2006 został wybrany na radnego sejmiku mazowieckiego. W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskał mandat poselski z listy Lewicy i Demokratów w okręgu katowickim, zdobywając 20 338 głosów. Od 22 kwietnia 2008 zasiadał w Kole Poselskim SDPL-Nowa Lewica. Na początku sierpnia 2008 odszedł z SDPL, pozostając w jej kole poselskim, które opuścił rok później.

W wyborach w 2011 jako niezależny bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora z poparciem środowisk lewicy i centrum oraz m.in. Lecha Wałęsy (przegrał z kandydatami PO i PiS[5]). Związał się także z Partią Demokratyczną – demokraci.pl (został członkiem koła tego ugrupowania w Podkowie Leśnej[6]), której 21 stycznia 2012 został przewodniczącym, pokonując w głosowaniu dotychczasową szefową partii Brygidę Kuźniak. W czerwcu 2013 jego ugrupowanie weszło w skład koalicji Europa Plus. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 bezskutecznie ubiegał się o mandat jako lider listy tej koalicji (występującej pod nazwą „Europa Plus Twój Ruch”) w okręgu Warszawa II, uzyskując 6010 głosów[7]. Po wyborach koalicja przestała istnieć.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest siostrzeńcem Marii Dmochowskiej i Jana Józefa Lipskiego. Jego matka, Zofia Celińska, została uhonorowana medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata[8].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

21 września 2006 został odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[9]. Odznaczenie to zwrócił w październiku 2007 w proteście przeciw doręczeniu przez Policję jego samotnie mieszkającej 88-letniej matce wezwania dla niego na przesłuchanie w IPN w charakterze świadka[10].

Przypisy

  1. Kto jest kim w Polsce: informator biograficzny. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.). Warszawa: Wydawnictwo „Interpress”, 1993, s. 92. ISBN 83-223-2644-0.
  2. Łukasz Kamiński, Grzegorz Waligóra (wybór, wstęp i oprac.), Kryptonim „Pegaz”. Służba Bezpieczeństwa wobec Towarzystwa Kursów Naukowych 1978–1980, Warszawa 2008, s. 55
  3. Celiński: byłem płachtą na różne byki. wp.pl, 5 lipca 2002. [dostęp 2014-05-30].
  4. Andrzej Celiński: SLD – kolejna partia prywaty. wp.pl, 23 marca 2004. [dostęp 2014-05-30].
  5. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2014-05-31].
  6. Debata przedwyborcza. demokraci.pl. [dostęp 2014-05-30].
  7. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-05-30].
  8. Zofia Celińska z d. Lipska. sprawiedliwi.org.pl. [dostęp 2014-05-31].
  9. M.P. z 2006 r. Nr 84, poz. 848 – pkt 17.
  10. Andrzej Celiński zwrócił Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. gazeta.pl, 12 października 2007. [dostęp 2014-05-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]