Kazimierz Michał Ujazdowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kazimierz Michał Ujazdowski
JKRUK 20100418 KAZIMIERZ MICHAL UJAZDOWSKI IMG 7431.jpg
Kazimierz Michał Ujazdowski w Krakowie
(18 kwietnia 2010)
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1964
Kielce
Minister kultury i dziedzictwa narodowego
Przynależność polityczna Przymierze Prawicy
Okres urzędowania od 16 marca 2000
do 12 lipca 2001
Poprzednik Andrzej Zakrzewski
Następca Andrzej Zieliński
Minister kultury i dziedzictwa narodowego
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 31 października 2005
do 16 listopada 2007
Poprzednik Waldemar Dąbrowski
Następca Bogdan Zdrojewski
Przewodniczący Koalicji Konserwatywnej
Przynależność polityczna Koalicja Konserwatywna
Okres urzędowania od lutego 1994
do 22 lutego 1999
Prezes Przymierza Prawicy
Przynależność polityczna Przymierze Prawicy
Okres urzędowania od 9 grudnia 2001
do 2 czerwca 2002
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Kazimierz Michał Ujazdowski (ur. 28 lipca 1964 w Kielcach) – polski polityk, doktor nauk prawnych, wicemarszałek Sejmu IV kadencji, w latach 2000–2001 minister kultury i dziedzictwa narodowego w rządzie Jerzego Buzka, w latach 2005–2007 minister kultury i dziedzictwa narodowego w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a następnie w rządzie Jarosława Kaczyńskiego, poseł na Sejm I, III, IV, V, VI i VII kadencji, deputowany do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Łódzkiego (1988). W 2004 obronił pracę doktorską na temat myśli politycznej Adolfa Bocheńskiego. Jest pracownikiem naukowym Katedry Doktryn Polityczno-Prawnych Uniwersytetu Łódzkiego.

W latach 80. związał się z opozycją demokratyczną. W 1982 został aresztowany i skazany przez sąd wojskowy na karę pozbawienia wolności w zawieszeniu za działalność opozycyjną (kolportaż ulotek nawołujących do oporu przeciwko stanowi wojennemu). W czasie studiów w Łodzi uczestniczył w działalności Ruchu Młodej Polski. Redagował ukazujące się w drugim obiegu pismo "Prześwit".

Sprawował mandat posła na Sejm I, III, IV i V kadencji – w latach 1991–1993 oraz od 1997 do 2007. Był posłem Unii Demokratycznej i Partii Konserwatywnej w I kadencji, od 1997 AWS i następnie PiS.

Od 16 marca 2000 do 12 lipca 2001 pełnił funkcję ministra kultury i dziedzictwa narodowego w rządzie Jerzego Buzka. Zrezygnował ze stanowiska, protestując przeciwko odwołaniu Lecha Kaczyńskiego z funkcji ministra sprawiedliwości. Od 2 lipca 2004 do końca IV kadencji sprawował funkcję wicemarszałka Sejmu IV kadencji. Jako minister kultury i dziedzictwa narodowego w latach 2000–2001 podjął inicjatywy promujące historię Polski (m.in. akcja "Bohaterowie naszej wolności"). Po ponownym objęciu tej funkcji w 2005 prowadził m.in. zakończoną sukcesem międzynarodową kampanię na rzecz zmiany nazwy terenów byłych obozów Auschwitz-Birkenau we wpisie na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Był pomysłodawcą Muzeum Historii Polski w Warszawie powołanego do życia 2 maja 2006. 11 marca 2007 utworzył we Wrocławiu Ośrodek "Pamięć i Przyszłość" – instytucję zajmującą się upowszechnianiem dorobku historycznego i kulturowego stworzonego przez mieszkańców ziem przyłączonych do Polski po II wojnie światowej.

Współtworzył Forum Prawicy Demokratycznej, które w 1991 weszło w skład Unii Demokratycznej. Jako jeden z kilku posłów UD głosował za uchwałą lustracyjną i przeciwko powołaniu Waldemara Pawlaka na premiera. Po wystąpieniu z UD współtworzył Partię Konserwatywną. W 1994 stanął na czele frakcji w PK sprzeciwiającej się zbliżeniu do UD i Kongresu Liberalno-Demokratycznego, która po rozłamie w PK przekształciła się w Koalicję Konserwatywną. Był przewodniczącym tej partii do jej zjednoczenia ze Stronnictwem Konserwatywno-Ludowym w 1999. Do 2001 działał w SKL. Wraz z grupą działaczy tej partii i Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego współtworzył w 2001 Przymierze Prawicy. Był jego prezesem od 2001 do 2002, kiedy to PP połączyło się z Prawem i Sprawiedliwością. W latach 2002–2007 pełnił funkcję wiceprezesa PiS odpowiedzialnego za sprawy zagraniczne. Był współautorem programu tego ugrupowania w dziedzinie kultury, polityki historycznej i zagranicznej oraz partyjnego projektu Konstytucji RP.

W wyborach parlamentarnych w 2007 w okręgu wrocławskim po raz piąty uzyskał mandat poselski, otrzymując 73 416 głosów.

5 listopada 2007 wraz z Pawłem Zalewskim i Ludwikiem Dornem zrezygnował z funkcji wiceprezesów PiS w sprzeciwie wobec sposobu kierowania partią przez Jarosława Kaczyńskiego. Za to też 15 listopada 2007 zostali przez niego zawieszeni w prawach członka partii ze wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. 12 grudnia tego samego roku zrezygnował z członkostwa w PiS i wystąpił z klubu parlamentarnego tej partii. 26 stycznia 2008 założył stowarzyszenie regionalne Dolny Śląsk XXI i zainicjował powstanie portalu polskaxxi.pl. 22 października 2008 został członkiem Koła Poselskiego Polska XXI, 14 czerwca 2009 został szefem tego koła. 21 października 2009 został członkiem utworzonego tego dnia koła parlamentarnego Polska Plus, 9 stycznia 2010 członkiem władz nowo powstałej partii o tej samej nazwie, a 20 lipca tego samego roku szefem Koła Parlamentarnego. 25 września 2010 wraz z innymi członkami Polski Plus, po samorozwiązaniu tej partii, przystąpił ponownie do Prawa i Sprawiedliwości[1].

W wyborach w 2011 po raz piąty został wybrany do Sejmu[2]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 z ramienia PiS uzyskał mandat europosła VIII kadencji[3].

Działalność publicystyczna[edytuj | edytuj kod]

Autor publikacji prasowych i książek, poświęconych polityce kulturalnej i historycznej oraz zagadnieniom ustrojowym i konstytucyjnym, a także historii polskiego konserwatyzmu oraz myśli konserwatywnej: Równi i równiejsi (wraz z Rafałem Matyją, 1993), Prawica dla wszystkich (1995), Żywotność konserwatyzmu. Idee polityczne Adolfa Bocheńskiego (2005) i Zanim powstała Kultura. Antologia tekstów Adolfa Marii Bocheńskiego poświęconych polskiej polityce wschodniej (2006).

Opracował zbiór przedwojennej publicystyki Stefana Kisielewskiego Kisiel przedwojenny (2001). Publikował w "Rzeczpospolitej", "Gazecie Wyborczej", "Dzienniku", "Wprost", "Gazecie Polskiej", "Gościu Niedzielnym", "Nowym Państwie" i "Życiu". W latach 1990–1991 był członkiem redakcji "Polityki Polskiej". Jest założycielem i redaktorem "Kwartalnika Konserwatywnego".

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Michał Ujazdowski jest wnukiem Kazimierza Cypriana Ujazdowskiego, adwokata z okresu dwudziestolecia międzywojennego, obrońcy w procesach politycznych, m.in. w procesie brzeskim. Ojciec – Kazimierz Mieczysław Ujazdowski – był posłem w latach 1989–1991.

Żonaty (żona Lidia została radną sejmiku mazowieckiego III kadencji), ma troje dzieci (synów Kazimierza i Aleksandra oraz córkę Annę).

Jest członkiem honorowym Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej oraz twórcą Dolnośląskiej Szkoły Młodych Polityków.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]