Marek Balicki

Marek Balicki
Data i miejsce urodzenia	29 września 1953 Słupsk
Poseł VI kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	Sojusz Lewicy Demokratycznej
Okres urzędowania	od 5 listopada 2007 do 7 listopada 2011
Minister zdrowia
Przynależność polityczna	Unia Pracy
Okres urzędowania	od 17 stycznia 2003 do 2 kwietnia 2003
Poprzednik	Mariusz Łapiński
Następca	Leszek Sikorski
Minister zdrowia
Przynależność polityczna	Socjaldemokracja Polska
Okres urzędowania	od 15 lipca 2004 do 31 października 2005
Poprzednik	Marian Czakański
Następca	Zbigniew Religa
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Marek Zbigniew Balicki (ur. 29 września 1953 w Słupsku) – polski polityk, minister zdrowia w gabinetach Leszka Millera i Marka Belki, poseł na Sejm I, II i VI kadencji, senator V kadencji.

Życiorys

W 1978 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Gdańsku. Jest specjalistą w dziedzinie anestezjologii – I stopień i psychiatrii – II stopień.

W latach 80. działał w "Solidarności", był m.in. członkiem Komitetu Strajkowego Ogólnopolskiego Strajku Okupacyjnego Służby Zdrowia, członkiem zarządu Regionu Gdańskiego i delegatem na I KZD w Gdańsku. W czasie stanu wojennego został internowany na okres około dwóch tygodni. Po zwolnieniu działał w opozycyjnych strukturach podziemnych, m.in. był współzałożycielem i redaktorem "Robotnika Lęborka". Został aresztowany w kwietniu 1983, zwolniono go w lipcu tego roku na mocy amnestii.

Po 1989 był członkiem ROAD, później Unii Demokratycznej i Unii Wolności. W maju 1990 został wybrany na radnego miasta Ząbki, w latach 1991–1997 sprawował mandat posła I i II kadencji Sejmu. W rządzie Hanny Suchockiej był wiceministrem zdrowia (1992–1993), przewodniczył też Międzyresortowemu Zespołowi do spraw Reform Zabezpieczenia Społecznego i Systemu Świadczeń Zdrowotnych, który przygotował jeden z kilku konkurujących wówczas projektów reformy finansowania opieki zdrowotnej.

Z Unii Wolności odszedł w 1997. Zrezygnował z ubiegania się o mandat poselski i wrócił do pracy w szpitalu "Drewnica" w Ząbkach na stanowisko ordynatora oddziału (tę samą funkcję pełnił w tym szpitalu pod koniec lat 80., kierował też szpitalem w latach 1990–1992). W latach 1998–2001 był doradcą prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. W grudniu 1999 został dyrektorem Szpitala Bielańskiego w Warszawie.

W wyniku wyborów z 2001 dostał się do Senatu z list SLD-UP (jako bezpartyjny kandydat wysunięty przez Unię Pracy) z wynikiem 246 tys. głosów. W 2002 te dwie partie poparły jego kandydaturę w bezpośrednich wyborach na urząd prezydenta miasta Warszawy. Przeszedł do drugiej tury, wyprzedzając m.in. Andrzeja Olechowskiego, w której został pokonany przez Lecha Kaczyńskiego. 17 stycznia 2003 po odejściu Mariusza Łapińskiego został ministrem zdrowia. Odszedł 2 kwietnia, gdy wbrew jego stanowisku szefem NFZ został Aleksander Nauman, były współpracownik Mariusza Łapińskiego.

W marcu 2004 był jednym ze współzałożycieli SDPL. 15 lipca 2004 przyjął propozycję kierowania resortem zdrowia w rządzie Marka Belki (zastąpił Mariana Czakańskiego). W 2005 nie kandydował w wyborach do parlamentu.

W wyborach samorządowych w 2006 został wybrany do sejmiku mazowieckiego. Przez rok pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmiku.

W wyborach parlamentarnych w 2007 ponownie uzyskał mandat poselski, startując z listy koalicji Lewica i Demokraci i otrzymując w okręgu podwarszawskim 19 034 głosów. Od 22 kwietnia 2008 był posłem Koła Poselskiego SDPL-Nowa Lewica. 26 września 2008 odszedł z SDPL, pozostając w jej kole poselskim. Zrezygnował z członkostwa w nim 15 czerwca 2009. Pod koniec września 2010 przystąpił do klubu Sojuszu Lewicy Demokratycznej (przemianowanego KP Lewica). W 2011 nie uzyskał reelekcji w wyborach krajowych.

Poglądy

Określa się jako polityk lewicy (na początku lat 90. był w tzw. socjaldemokratycznym skrzydle Unii Demokratycznej). Deklaruje się jako zwolennik liberalizacji tzw. prawa aborcyjnego. Na początku lat 90. zaangażował się w zbieranie podpisów obywateli na rzecz przeprowadzenia referendum w sprawie dopuszczalności aborcji. Określa się również jako zwolennik depenalizacji posiadania niewielkiej ilości narkotyków na tzw. własny użytek, taką propozycję zakładał przygotowany w okresie pełnienia przez niego funkcji ministra zdrowia w 2005 projekt ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, ostatecznie skierowany do Sejmu projekt rządowy zakładał wyłącznie fakultatywną możliwość odstąpienia od wymierzenia kary na etapie postępowania sądowego.

Działalność pozapolityczna

Jest dyrektorem Szpitala Wolskiego w Warszawie. Działa w różnych organizacjach społecznych i zawodowych. Jest prezesem Warszawskiego Towarzystwa Pomocy Lekarskiej i Opieki nad Psychicznie i Nerwowo Chorymi. Był inicjatorem powołania stowarzyszenia Kolegium Lekarzy Rodzinnych w Polsce. Od wielu lat uczestniczy w pracach Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Jest członkiem zarządu Stowarzyszenia Studiów i Inicjatyw Społecznych oraz wiceprzewodniczącym Klubu Dialogu Politycznego im. Zofii Kuratowskiej.

Życie prywatne

Żonaty (żona Bożena), ma dwoje dzieci: Andrzeja i Ewę.

Źródła

• Strona sejmowa posła VI kadencji

Linki zewnętrzne

• Marek Balicki – strona prywatna