Barbara Piwnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Barbara Piwnik
Data urodzenia 1955
Minister sprawiedliwości, prokurator generalny
Okres urzędowania od 19 października 2001
do 6 lipca 2002
Poprzednik Stanisław Iwanicki
Następca Grzegorz Kurczuk
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Barbara Elżbieta Piwnik (ur. 1955) – polska prawniczka, sędzia, w latach 2001–2002 minister sprawiedliwości i prokurator generalny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1980 orzekała jako asesor sądowy w okręgu Sądu Wojewódzkiego w Siedlcach. W 1982 powołana na sędziego Sądu Rejonowego w Łukowie, rok później przeniosła się do Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim. W 1984 po raz pierwszy była urzędnikiem w Ministerstwie Sprawiedliwości. W 1987 awansowana do Sądu Wojewódzkiego w Warszawie, orzekała w sprawach karnych. Prowadziła m.in. sprawy członków tzw. gangu pruszkowskiego oraz oskarżonych o zabójstwo studenta Wojciecha Króla, a także afery FOZZ (odeszła ze składu po wejściu w skład rządu, w związku z czym proces karny musiał zostać prowadzony od początku). Była rzecznikiem Sądu Okręgowego w Warszawie, a w 2001 dyrektorem Departamentu Sądów i Notariatu w Ministerstwie Sprawiedliwości.

Od 19 października 2001 do 6 lipca 2002 sprawowała urząd ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w rządzie Leszka Millera.

Po odejściu z rządu powróciła do orzekania jako sędzia w Wydziale Karnym Sądu Okręgowego w Warszawie. We wrześniu 2013 sąd dyscyplinarny przy Sądzie Apelacyjnym w Lublinie wymierzył jej nieprawomocnie karę upomnienia, uznając ją za winną udziału w podjęciu błędnej decyzji procesowej[1]. W styczniu 2014 decyzja ta został zmieniona przez Sąd Najwyższy, który w drugiej instancji uniewinnił Barbarę Piwnik w postępowaniu dyscyplinarnym[2].

Odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2001)[3].

Jest bratanicą majora Jana Piwnika „Ponurego”.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]