Wessex

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Westseaxna rīce
Królestwo Wessex
Królestwo Sussex
Królestwo Kentu
Królestwo Essex
Królestwo Dumnonii
519–927 Królestwo Anglii
Godło Wesseksu
Godło Wesseksu
Położenie Wesseksu
Język urzędowy staroangielski, kornijski
Stolica Vintan Ceaster
Ustrój polityczny monarchia
Pierwszy król Cerdic
Ostatni król Athelstan
założone 519
Unifikacja Anglii przez Athelstana 927
Religia dominująca pogaństwo
chrześcijaństwo

Wessex - jedno z siedmiu państw heptarchii anglosaskiej. Położone na południowym krańcu Brytanii, graniczyło od wschodu z Susseksem, północy z Mercją, od południowego zachodu z Kornwalią. Od południa Wessex otaczało morze. W IX wieku Wessex objął przewodnictwo w heptarchii, zawdzięczając to w dużej mierze inwazji wikingów na państwa anglosaskie. Za panowania króla Alfreda Wielkiego (871-899) Wessex jako jedyny nie został podbity przez duńskich najeźdźców. Do 1066 roku Wessex był przewodnim królestwem anglosaskim i jako takie Królestwo Wessex utożsamiane było z Królestwem Anglii. Dopiero w 1066 roku po podboju dokonanym przez Wilhelma I Zdobywcę potęga Wessex została zniszczona, a Królestwo Anglii stało się oficjalną nazwą państwa.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa królestwa pochodziła od staroangielskiego West Seaxe (Sasi zachodni), którego używano dla odróżnienia terenów przez nich zasiedlonych od ziem Eealdesaxe (starych Sasów), zamieszkujących, znajdującą się w Niemczech, Saksonię[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Saxon (ang.). Online Etymology Dictionary. [dostęp 2010-12-12].