Zachodnia Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flaga Litewsko-Białoruskiej SRR

Zachodnia Dywizja Strzelców Polskich – polska formacja wojskowa, zawiązana w 1917 na terenie Rosji i czynnie wspierająca rewolucję październikową w tym kraju. Została sformowana latem 1918 z inicjatywy Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy oraz Polskiej Partii Socjalistycznej-Lewicy, przez rozwinięcie istniejącego wcześniej Czerwonego Pułku Rewolucyjnej Warszawy[1], zatwierdzona na podstawie Dekretu nr 115 Radzieckiej Wojennej Rady Rewolucyjnej z 15 października 1918.

Dywizję utworzono z Polaków służących do tej pory w różnych jednostkach Armii Czerwonej. Okres szkolenia przeszła w Moskwie. W latach 1918-1920 jej żołnierze walczyli na Froncie Południowym przeciw Kozakom atamana Piotra Krasnowa, następnie z wojskami Amii Ochotniczej gen. Antona Denikina i Piotra Wrangla.

Pod koniec 1918 została skierowana na granicę zachodnią RFSRR, w celu wzięcia udziału w zajmowaniu strefy Ober-Ostu przez bolszewików.

Pierwszym dowódcą dywizji był Stefan Żbikowski, który później został zastąpiony przez Romana Łągwę. Komisarzami politycznymi byli Adam Sławiński i Stanisław Bobiński.

Dywizja liczyła około 8 tysięcy żołnierzy i oficerów, dzieliła się na trzy brygady, a te z kolei na pułki, posiadała również własną artylerię.

Wchodziła w skład Armii Zachodniej, a następnie w skład Armii Litewsko-Białoruskiej, przekształconej w czerwcu 1919 w 16 Armię (RFSRR).

Wiosną 1919, podczas wojny polsko-bolszewickiej, na Froncie Litewsko-Białoruskim, m.in. pod Baranowiczami walczyła przeciw oddziałom Wojska Polskiego dowodzonym przez gen. Stanisława Szeptyckiego, ponosząc wysokie straty.

9 czerwca 1919 została przemianowana na 52 Dywizję Strzelców i bezpowrotnie przestała istnieć jako polska formacja wojskowa - uzupełniona Rosjanami, Białorusinami i Ukraińcami utraciła swój polski charakter.

Skład[edytuj | edytuj kod]

Jednostki związane z ZachDS[edytuj | edytuj kod]

  • Polska Rota Rewolucyjna w Irkucku
  • Polski Oddział Zbiorczy w Usmamu
  • Polski Oddział Straży Kolejowej w Pietrozawodsku
  • Polski Oddział Straży Kolejowej w Woroneżu
  • batalion polski w Orle
  • Drużyna Polska w Odessie

Przypisy

  1. W grudniu 1918 SDKPiL oraz PPS-Lewica zjednoczyły się w Komunistyczną Partię Robotniczą Polski, od 1925 pod nazwą: Komunistyczna Partia Polski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]