Émile Combes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Justin Louis Émile Combes

Justin Louis Émile Combes (ur. 6 września 1835 w Roquecourbe, zm. 25 maja 1921 w Pons) – radykalny, lewicowy polityk francuski.

W młodości uczęszczał do seminarium duchowego, które jednak opuścił.

Od 1885 piastował mandat senatora. W latach (1893-1895) wiceprezes senatu. W latach (1895-1896) był ministrem oświaty, propagował na tym stanowisku laicyzację szkoły. W latach (1902-1905) zajmował stanowisko premiera, ministra spraw wewnętrznych i ministra wyznań. W 1904 doprowadził do wypowiedzenia konkordatu z Rzymem. W latach (1915-1916) minister bez teki w gabinecie Brianda.

Zasłynął jako zwolennik modernizacji, przewodniczący lewicy republikańskiej, który jako jeden z pierwszych francuskich polityków sprzeciwił się klerykalizacji życia publicznego oraz systemu edukacji. Przeprowadził reformę, która rozdzieliła kościół od państwa we Francji. Do 1904, z powodu jego nacisków, 10.000 szkół religijnych zostało zamkniętych we Francji, a tysiące księży i zakonnic musiało opuścić Francję ze względu na prześladowania[1].

W Wielki Piątek 1904 roku ma mocy jego decyzji usunięto wszystkie krucyfiksy z sal sądowych, a w lipcu tego roku zerwano stosunki dyplomatyczne z Watykanem, co było jednoznaczne z rozwiązaniem konkordatu.

W 1906 roku na mocy nowej ustawy o rozdziale państwa od Kościołów, państwo francuskie przejęło na własność wszystkie budynki Kościoła katolickiego. W praktyce oznaczało to inwentaryzację wielu budynków wraz z wyposażeniem przez policję. Wielokrotnie dochodziło do starć z ludnością broniącą swoich przekonań religijnych poprzez tworzenie wokół "żywych murów".

Jego rząd prowadził także inwigilację oficerów wojska francuskiego pod kątem ich religijności - odpowiednie "fiszki" o chodzeniu do kościoła na nabożeństwo znacznie utrudniały awans w wojsku. Doprowadziło to do wybuchu tzw. afery fiszkowej, po której ujawnieniu Combes musiał złożyć rezygnację ze stanowiska.

Jego akcjom sprzeciwiały się wszystkie partie konserwatywne i prawicowe które widziały w masowym zamykaniu szkół kościelnych prześladowania religijne.

Jego antyklerykalizm doprowadził go do stania się wolnomularzem[2][3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Kucharczyk: Nienawiść i pogarda. Dwa stulecia walki z Kościołem.. Kraków: Polonia Christiana, 2010, s. 47-50. ISBN 978-83-88739-27-9.