Antoine Pinay

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoine Pinay
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

30 grudnia 1891
Saint-Symphorien-sur-Coise, Francja

Data i miejsce śmierci

13 grudnia 1994
Saint-Chamond, Francja

140. Premier Republiki Francuskiej
Okres

od 6 marca 1952
do 8 stycznia 1953

Poprzednik

Edgar Faure

Następca

René Mayer

Minister spraw zagranicznych Francji
Okres

od 23 lutego 1955
do 1 lutego 1956

Poprzednik

Edgar Faure

Następca

Christian Pineau

podpis

Antoine Pinay (ur. 30 grudnia 1891 w Saint-Symphorien-sur-Coise, zm. 13 grudnia 1994 w Saint-Chamond) – polityk francuski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z niezamożnej rodziny. Urodził się w Saint-Symphorien-sur-Coise w departamencie Rodan. Z racji braku pieniędzy nie miał nawet matury. Przed wojną prowadził działalność biznesową. W 1936 roku po raz pierwszy wybrany deputowanym, a w roku 1929 został merem Saint-Chamond, który to urząd pełnił aż do roku 1977.

W 1940 roku głosował za przyznaniem pełni władzy marszałkowi Philippe Pétainowi, po czym wszedł w skład reżymowej namiastki parlamentu w Vichy, zachowując funkcję mera.

Po wyzwoleniu pomyślnie przeszedł mimo to proces oczyszczania kadr z kolaborantów (na jego korzyść przemawiał fakt, iż udzielał pewnej pomocy osobom prześladowanym przez gestapo). Odzyskał mandat w Zgromadzeniu Narodowym.

W roku 1952 niespodziewanie stanął na czele prawicowego rządu, który utrzymał się 10 miesięcy. Zyskał wtedy sporą popularność. Jednym z jego młodych współpracowników w owym czasie był Valéry Giscard d'Estaing. Jego gabinet upadł z końcem 1952. W roku 1958 wszedł, jako minister finansów, w skład rządu generała Charles’a de Gaulle’a. Jednakże po jakimś czasie odszedł z rządu przechodząc do opozycji.

Podczas wyborów prezydenckich w roku 1969, mimo dość podeszłego wieku (77 lat), był wymieniany jako kandydat na następcę generała. Prezydent Giscard d'Estaing po objęciu urzędu w roku 1974 mianował go na krótko koordynatorem polityki gospodarczej.

U schyłku życia z racji doświadczenia i pragmatyzmu nazywany był „mędrcem z Saint-Chamond”. Żył najdłużej ze wszystkich premierów Francji i premierów europejskich.