ŁaGG-3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
ŁaGG-3
ŁaGG-3 na wystawie w Moskwie w 2005 roku
ŁaGG-3 na wystawie w Moskwie w 2005 roku
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady Lotnicze Sokół
Konstruktor Ławoczkin
Typ samolot myśliwski i myśliwsko-bombowy
Konstrukcja drewniana
Załoga jedna osoba
Historia
Data oblotu 1940
Lata produkcji 1940–1944
Wycofanie ze służby 1947 (ZSRR); 1950 (Finlandia)
Dane techniczne
Napęd 12-cylindrowy silnik widlasty
Klimow WK-105PF-1
Moc 939,5 kW (1260 KM)
Wymiary
Rozpiętość 9,80 m
Długość 8,81 m
Wysokość 2,54 m
Masa
Własna 2620 kg
Startowa 3190 kg
Osiągi
Prędkość maks. 575 km/h
Prędkość wznoszenia na wysokość 5000 m:
5 min 48 s
Pułap 9700 m
Zasięg 1000 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
– 1 × działko lotnicze SzWAK kal. 20 mm
(wbudowane w silnik)
– 2 × karabin maszynowy SzKAS kal. 7,62 mm
(w przedniej, górnej części kadłuba)
– 200 kg bomb i pocisków rakietowych
Użytkownicy
ZSRR; Finlandia
Rzuty
Rzuty samolotu

ŁaGG-3 – jednomiejscowy samolot myśliwski i przechwytujący produkcji ZSRR z czasów II wojny światowej.

Projekt tego samolotu oznaczony symbolem "K", był dziełem trzech konstruktorów pracujących w zakładach nr 301 – S. A. Ławoczkina, M. I. Gudkowa i W. P. Gorbunowa. Miał to być szybki i dobrze uzbrojony samolot myśliwski o konstrukcji wykonanej z drewna. Choć przy jego budowie wykorzystano nowoczesne technologie, prototyp oznaczony I-301, który oblatano 9 kwietnia 1940 roku, wykazał wyraźny niedobór mocy. Początkowo samoloty seryjne miały zostać oznaczone ŁaGG-1, ale po zwiększeniu pojemności zbiorników paliwa postanowiono zmienić nazwę na ŁaGG-3. Produkcję seryjną uruchomiono najpierw w zakładach nr 23 (gdzie zbudowano 65 egzemplarzy), a później w zakładach nr 21, 31, 153, 165. W 1. półroczu 1941 roku zakłady nr 21 zbudowały 214, a do końca 1445 sztuk tego samolotu. Samoloty początkowo przeznaczano do służby na Dalekim Wschodzie. Jako pierwszy, w marcu 1941 roku, w samoloty te wyposażono 24. pułk myśliwski – kilka tygodni później samoloty zwrócono producentowi w celu usunięcia usterek hydrauliki podwozia.

ŁaGG-3 był dość zwrotny, ale ze względu na niekorzystny stosunek masy do mocy silnika miał słabe wznoszenie. Kiedy gwałtownie spadła jakość produkcji, piloci nadali mu przezwisko: лакированный гарантированный гроб (łakirowannyj garantirowannyj grob), czyli lakierowana gwarantowana trumna.

Linki zewnętrzne[edytuj]