Ła-5

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ła-5FN
Myśliwce Ła-5FN na lotnisku podczas walk powietrznych nad Kubaniem w 1943 roku
Myśliwce Ła-5FN na lotnisku podczas walk powietrznych nad Kubaniem w 1943 roku
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady Lotnicze Sokół, Ułan Udejski Zakład Lotniczy
Konstruktor Ławoczkin
Typ samolot myśliwski i myśliwsko-bombowy
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji mieszanej,
podwozie chowane w locie
Załoga 1
Historia
Data oblotu marzec 1942
Lata produkcji 1942–1945
Dane techniczne
Napęd 14-cylindrowy silnik gwiazdowy w układzie podwójnej gwiazdy
Szwecow ASz-82FN
Moc 1380 kW (1850 KM)
Wymiary
Rozpiętość 9,80 m
Długość 8,60 m
Wysokość 2,80 m
Powierzchnia nośna 17,59 m²
Masa
Własna 2605 kg
Startowa 3402 kg
Osiągi
Prędkość maks. na poziomie morza: 587 km/h
na wysokości 6000 m: 680 km/h
Prędkość wznoszenia 18,5 m/s
Pułap 10 750 m
Zasięg 765 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
– 2 × działko lotnicze SzWAK kal. 20 mm
– 2 x 100 kg bomb FAB-100
lub 4 pocisków rakietowych RS-82
Użytkownicy
ZSRR, Czechosłowacja
Rzuty
Rzuty samolotu

Ła-5 (ros. Ла-5) – radziecki jednosilnikowy, jednomiejscowy samolot myśliwski z okresu II wojny światowej.

Opracowany w biurze konstrukcyjnym S. A. Ławoczkina jako następca samolotu ŁaGG-3. Był jednym z najlepszych samolotów myśliwskich rosyjskiego lotnictwa. Wprowadzony do produkcji wiosną 1942 roku, pozostał w służbie do końca wojny.

Wyprodukowano łącznie blisko 10 600 sztuk samolotu Ła-5 (głównie wersji Ła-5FN).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki samolotu Ła-5 sięgają 1940 roku, kiedy w biurze konstrukcyjnym kierowanym przez Siemiona Aleksiejewicza Ławoczkina, przy współpracy W. P. Gorbunowa i M. I. Gudkowa powstał samolot ŁaGG-1. Po przejściu drobnych modyfikacji i zmianie silnika powstał nowy typ samolotu, ŁaGG-3, który podobnie jak poprzednik cierpiały na niedobór mocy i słabe wznoszenie. Dlatego w ich następcy, Ła-5, zastosowano silniejszy gwiazdowy silnik ASz-82.

Na samolocie Ła-5 latał radziecki as myśliwski II wojny światowej Iwan Kożedub.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Jednomiejscowy, jednosilnikowy dolnopłat myśliwski z chowanym podwoziem. Konstrukcja drewniana (ŁaG-5) lub mieszana (Ła-5FN).

Kadłub: część przednia spawana z rur stalowych, kryta blachą. W części tylnej wręgi i podłużnice kryte sklejką. Za fotelem pilota pancerna płyta o grubości 8,5 mm oraz w górnej części płyta ze szkła pancernego grubości 60 mm. Przednia szyba wiatrochronu pancerna o grubości 55 mm. Kabina pilota wyposażona w instalację radiową. Osłona kabiny odsuwana do tyłu.

Skrzydło wolnonośne, dwudźwigarowe, o profilu NACA 23016 przy kadłubie i 23010 przy końcówce płata, kryte sklejką. Klapy krokodylowe, automatyczne, metalowe sloty na krawędzi natarcia. W części centralnej mieściły się zbiorniki paliwa. Powierzchnia nośna 17,51 m². Wznios płata 5°.

Usterzenie: statecznik pionowy i stateczniki poziome kryte sklejką. Stery konstrukcji metalowej kryte płótnem. Napęd steru kierunku cięgnami. Ster wysokości napędzany popychaczami.

Napęd: czternastocylindrowy silnik tłokowy w układzie podwójnej gwiazdy, chłodzony powietrzem M-82. Moc 1700 KM przy prędkości obrotowej 2400 obr/min. 1540 KM na wysokości 2000 m (M-82FN – 1850 KM). Okapotowanie silnika zawierało żaluzje regulujące przepływ powietrza chłodzącego. Śmigło metalowe WISz-1058, trójłopatowe o średnicy 3,1 m. Piasta śmigła osłonięta kołpakiem. Chłodnica oleju zamontowana pod silnikiem u nasady płata.

Podwozie w układzie klasycznym. Przednie jednogoleniowe, chowane hydraulicznie w skrzydła w kierunku kadłuba. Kółko ogonowe chowane hydraulicznie, swobodnie skrętne.

Uzbrojenie: dwa działka SP-20 (SzWAK) kalibru 20 mm z zapasem 170 naboi na każde. Możliwość podwieszenia dwóch bomb o masie do 100 kg.