Przejdź do zawartości

17 Pułk Piechoty (austro-węgierski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
17 pułk piechoty
Infanterieregiment Nr. 17
Historia
Państwo

 Austro-Węgry

Sformowanie

1674

Rozformowanie

1918

Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

c. i k. Armia

Rodzaj wojsk

piechota

Żołnierze 17 Pułku Piechoty pod Isonzo ok. 1916-1917 r.

Kraiński Pułk Piechoty Nr 17 (niem. Infanterieregiment Ritter von Milde Nr.17[1]) – pułk piechoty cesarskiej i królewskiej Armii.

Historia pułku

[edytuj | edytuj kod]

Pułk kontynuował tradycje pułku utworzonego w 1674[2], a następnie 17 Pułku Piechoty Cesarstwa Austriackiego. Okręg uzupełnień nr 17 Lublana (niem. Laibach) na terytorium 3 Korpusu. Kolory pułkowe: wyłogi i patki czerwonobrązowe, guziki srebrne[3].

Garnizony pułku

[edytuj | edytuj kod]

W 1873 roku komenda pułku stacjonowała w Trieście, natomiast komenda uzupełnień oraz batalion zapasowy w Lublanie. W latach 1903–1914 komenda pułku oraz II, III i IV batalion stacjonowały w Klagenfurcie, natomiast I batalion w Lublanie.

Pułk w I wojnie światowej

[edytuj | edytuj kod]

W przededniu I wojny światowej pułk etatowo niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy[4].
W tym czasie pułk wchodził w skład 6 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy: 86% Słoweńcy, 14% różni[5].
Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów[6]. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swój jeden batalion nowo formowanemu 117 pułkowi piechoty[7][8].

Pułk brał udział w walkach z Rosjanami w 1914 roku w Galicji. Żołnierze pułku są pochowani m.in. na cmentarzach wojennych nr: 42 w Sieklówce, 22 w Jaśle, 30 w Święcanach i 168 w Kowalowej.

Szefowie pułku

[edytuj | edytuj kod]

Kolejnymi szefami pułku byli:

  • FZM Gustaw Wilhelm książę Hohenlohe-Langenburg (1826–1866)
  • FZM Franz Kuhn von Kuhnenfeld (1866–1896)
  • FZM Hugo Milde von Helfenstein (1896–1918)

Żołnierze

[edytuj | edytuj kod]
Komendanci pułku
  • płk Alois du Hamel de Querlonde (1873)
  • płk Hugo Hanel (1903)
  • płk Joachim Botic (1906–1908)
  • płk Gustav Freih. v. Karwinsky v. Karwin (1909)
  • płk August Glantschnig (1910–1912)
  • płk Adolf Freih. v. Stillfried u. Rathenitz (1913–1914)
  • płk Hugo Ventour von Thurmau (1914)
Oficerowie

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]