Przejdź do zawartości

80 Pułk Piechoty (austro-węgierski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
80 pułk piechoty
Infanterieregiment Nr. 80
Historia
Państwo

 Austro-Węgry

Sformowanie

1860

Rozformowanie

1918

Nazwa wyróżniająca

Galicyjski

Dowódcy
Pierwszy

płk Gottfried von Auersperg

Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja

Wiedeń, Vicenza, Koszyce, Złoczów, Lwów, Tuzla, Brczko, Nevesinje

Rodzaj sił zbrojnych

c. i k. Armia

Rodzaj wojsk

piechota

Podległość

30 Dywizja Piechoty

Książę Bawarii Arnulf
Kapitan IR. 80 w mundurze paradnym
Kurtka munduru porucznika IR. 80

80 Galicyjski Pułk Piechoty Wielkiego Księcia Saksońsko-Weimarsko-Eisenachskiego Wilhelma[1] (niem. Infanterieregiment Wilhelm Ernst Großherzog von Sachsen-Weimar-Eisenach, Herzog zu Sachsen Nr.80[2]) – pułk piechoty cesarskiej i królewskiej Armii.

Historia pułku

[edytuj | edytuj kod]

Pułk został sformowany 1 lutego 1860[3] w Wiedniu z batalionów liniowych (Linieninfanterieregiment) 13 pułku piechoty i 16 pułku piechoty. Główna stacja okręgu uzupełnień i kancelaria rachunkowa (niem. Haupt-Ergänzungs-Bezirks- und Rechnungskanzlei-Station) znajdowała się w Vicenza. Okręg uzupełnień nr 80 Złoczów na terytorium 11 Korpusu. Kolory pułkowe: wyłogi i patki szkarłatne, guziki srebrne[4].

Garnizony pułku

[edytuj | edytuj kod]

W 1866 roku pułk został przeniesiony do Koszyc, w 1869 roku do Lwowa, w 1880 roku do Višegradu, a w 1882 roku wrócił do Lwowa. W 1873 roku sztab pułku stacjonował we Lwowie, natomiast batalion zapasowy i komenda uzupełnień w Złoczowie. W latach 1903–1914 komenda pułku razem z 1. i 3. batalionem stacjonowała we Lwowie, 2. batalion w Złoczowie, a 4. batalion podlegał dyslokacjom: 1903–1906 – Lwów, 1907–1909 – Tuzla, 1910–1911 – Brczko, 1912–1914 – Nevesinje.

Pułk w I wojnie światowej

[edytuj | edytuj kod]

W przededniu I wojny światowej pułk etatowo niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy[5].
W tym czasie pułk (bez 4. batalionu) wchodził w skład 60 Brygady Piechoty należącej do 30 Dywizji Piechoty, natomiast detaszowany 4. batalion był podporządkowany komendantowi 3 Brygady Górskiej. Skład narodowościowy w 1914 roku: 25% – Polacy, 68% – Rusini, 7% – inne narodowości[6].
Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów[7]. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swój jeden batalion nowo formowanemu 130 pułkowi piechoty[8][9].

Szefowie pułku

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Szef pułku.

Kolejnymi szefami pułku byli:

  • generał kawalerii Wilhelm von Schleswig-Holstein-Glücksburg (1860 – †5 IX 1893),
  • książę Bawarii Arnulf(inne języki) (1894 – †12 XI 1907),
  • wielki książę Saksonii-Weimar-Eisenach Wilhelm Ernest (od 1908).

Żołnierze

[edytuj | edytuj kod]
Dowódcy pułku
  • płk Gottfried Leopold von Auersperg (1860 – )
  • płk Joseph Heinold (1873)
  • płk Karl Strasser (1903–1904)
  • płk Philipp Freih. von Rechbach (1905–1908)
  • płk Adalbert Letovsky (1909–1911)
  • płk Józef Kruźlewski (1912–1914)
Oficerowie
Żołnierze

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]