3 Pułk Ułanów (LWP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
3 Pułk Ułanów
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1944
Rozformowanie 1947
Dowódcy
Pierwszy mjr Henryk Powiński
Organizacja
Numer JW 2761[1]
Dyslokacja Przasnysz
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk Kawaleria
Podległość 1 Dywizja Kawalerii

3 Pułk Ułanów (3 p.uł.) – oddział kawalerii Wojska Polskiego.

Pułk sformowany został w okresie marzec-czerwiec 1944 w Trościańcu[2] w ZSRR na mocy rozkazu nr 0038 z 8 maja 1944. Barwy pokrywały się z 3 pułkiem ułanów śląskich. Uzbrojenie radzieckie.

Po przekroczeniu Bugu pułk wkroczył do Lublina, wykonując zadania związane z ochroną PKWN. Uczestniczył też, podobnie jak 2 pułk ułanów, w likwidacji struktur polskiego państwa podziemnego i Armii Krajowej. Pułk walczył następnie na przyczółku warecko-magnuszewskim, przełamywał Wał Pomorski, wziął udział w szarży pod Borujskiem, a potem w operacji berlińskiej. 7 maja 1945 roku dotarł do Łaby. 9 maja dotarł do Wandlitz[3]. 15 maja przeszedł na stan pokojowy. Rozformowanie pułku nastąpiło w marcu 1947 roku.

Proporczyk na lance i na mundur żółto-biały[4].

Dowódcy pułku[edytuj | edytuj kod]

Pułkiem dowodziło siedmiu oficerów:[5]

  • mjr Henryk Powiński (12 V – 4 IX 1944)
  • ppłk Edward Pisula (2 IX – 6 X 1944)
  • mjr Mikołaj Łukasz (6 X – 13 XI 1944)
  • mjr Dymitr Gryn (p.o. 26 VI – 3 X 1944)
  • mjr Edward Witkowski[a] (20 X 1945 – 16 II 1946)
  • ppłk / płk Bogumił Szumski (16 II – 14 IX 1946)
  • ppłk Leon Lisowski (14 IX 1946– 1947)

Sztandar pułku[edytuj | edytuj kod]

Ufundowany przez społeczeństwo ziemi szczecińskiej i 20 października 1946 wręczony w Gryficach. Po rozformowaniu jednostki został przekazany do Muzeum WP w Warszawie[4].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W I wojnie światowej służył w 2 pułku Legionów Polskich, a w czasie wojny polsko-bolszewickiej w 201 ochotniczym pułku szwoleżerów. W 3 pułku szwoleżerów był adiutantem pułku, dowódcą szwadronu, dowódcą szkoły podoficerskiej i pierwszym zastępcą dowódcy pułku. Pułkiem dowodził od 20 września do 6 października 1939. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie wrócił do kraju. W październiku 1945 mianowany dowódcą 3 pułku ułanów. W 1946 roku został przeniesiony w stan spoczynku i w tym samym roku umarł w Krakowie. Odznaczony orderem wojennym Virtuti Militari. → Mijakowski i Rozdżestwieński 2012 ↓, s. 75

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.3.1946 roku
  2. Henryk Smaczny: Księga kawalerii polskiej 1914-1947. s. 248.
  3. Komornicki 1987 ↓, s. 40.
  4. a b Komornicki 1987 ↓, s. 38.
  5. Komornicki 1987 ↓, s. 37-38.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń;Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. T. 3: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987. ISBN 83-11-07419-4.
  • Henryk Smaczny: Księga kawalerii polskiej 1914-1947. Warszawa: Przedsiębiorstwo zagraniczne TESCO, 1989. ISBN 83-00-02555-3.