AT-1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy działa samobieżnego. Zobacz też: AT-1 Snapper.
AT-1
Ilustracja
AT-1
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Typ pojazdu działo samobieżne
Załoga 3 osoby
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy T-26 o mocy 90 KM
Poj. zb. paliwa 182 l
Pancerz nitowany, z walcowanych płyt stalowych, 6-15 mm
Długość 4,62 m
Szerokość 2,44 m
Wysokość 2,03 m
Prześwit 0,39 m
Masa 10 t
Osiągi
Prędkość 27-30 km/h
Zasięg 120 km (po drodze)
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 0,8 m
Rowy (szer.) 1,8-2,0 m
Ściany (wys.) 0,75 m
Kąt podjazdu 32°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata czołgowa PS-3 kalibru 76,2 mm (41 nab.) lub L-10 (projekt)
1 x czkm DT kalibru 7,62 mm (1827 nab.)

AT-1radzieckie działo samobieżne kalibru 76,2 mm skonstruowane w drugiej połowie lat 30. XX wieku.

W latach 1932-1933 w biurze projektowym fabryki nr 174 w Leningradzie pod kierunkiem S. Ginzburga zaprojektowano działo samobieżne wykorzystujące podwozie czołgu T-26. Pierwszy prototyp tego działa powstał jednak dopiero w 1935 roku. Przedłużenie prac było spowodowane prawdopodobnie koniecznością uwzględnienia wyników prób odrzuconego przez RKKA z powodu znikomej przydatności do zwalczania pojazdów pancernych prototypu działa SU-1.

AT-1 został uzbrojony w armatę czołgową PS-3 kalibru 76,2 mm o lufie długości 20,5 kalibrów. Armata była umocowana w przedniej płycie pancernej. Kąt ostrzału w poziomie był równy ok. 50°, w pionie od -15° do +15°. Później zmodyfikowano mocowanie działa i kąty ostrzału zmieniły się na 40° w poziomie, i od -1,5° do 43,5° w pionie. Z prawej strony armaty zamocowany był sprzężony czkm DT.

Próby AT-1 przeprowadzono na przełomie 1935 i 1936 roku. W wyniku prób wykryto szereg drobnych wad konstrukcyjnych, ale pomimo tego przewidziano, że w 1937 roku zostanie wyprodukowanych 100 wozów AT-1. Jednak usuwanie usterek przedłużało się i w rezultacie w 1937 roku nie powstał żaden nowy AT-1. W 1938 roku wóz przeszedł kolejne próby. Poza modyfikacjami wnętrza przedziału bojowego zdecydowano się także na zastąpienie armaty PS-3 nowszą armatą L-10 kalibru 76,2 mm, o długości lufy 24 kalibrów. Jednak ostatecznie uznano, że AT-1 posiada zbyt słabe opancerzenie, a jego zadania może wypełniać produkowany już seryjnie czołg BT-7A i prace nad AT-1 przerwano. Wpływ na tę decyzję miało prawdopodobnie także aresztowanie przez NKWD odpowiedzialnych za rozwój tego działa Ginzburga i Sjaczentowa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Magnuski. Lekkie działa samobieżne 76 mm dla wsparcia ogniowego sowieckiej piechoty. Cz. I. Przedwojenne eksperymenty. „Nowa Technika Wojskowa”. 2000. nr 9. s. 29-32. ISSN 1230-1655.