PB-7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
PB-7
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady Iżorskie
Typ pojazdu pływający samochód pancerny
Trakcja kołowa (6x4)
Załoga 3 osoby
Historia
Prototypy 1936-1937
Egzemplarze 10 szt.
Dane techniczne
Silnik silnik gaźnikowy GAZ-M o mocy 50 KM
Poj. zb. paliwa 45
Pancerz stalowy o grubości 4-8 mm
Długość 5,08 m
Szerokość 2,15 m
Wysokość 2,07 m
Prześwit 0,24 m
Masa bojowa: 4500 kg
Osiągi
Prędkość 60 km/h
w wodzie: 5 km/h
Zasięg 120
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: pływający
Kąt podjazdu 44
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x karabin maszynowy SzKAS kalibru 7,62 mm (1000 nab.)

PB-7 – radziecki pływający samochód pancerny skonstruowany w drugiej połowie lat 30.

Historia[edytuj]

Jeszcze w przed zakończeniem prób samochodu pancernego PB-4 w Zakładach Iżorskich uznano ze niemożliwe będzie spełnienie wszystkich wymagań RKKA i usunięcie wykrytych wad tego pojazdu. Dlatego w 1936 roku rozpoczęto projektowanie kolejnego pływającego samochodu pancernego. Tym razem wykorzystano podwozie nowszego samochody terenowego GAZ-3A (później planowano zastosowanie podwozi GAZ-30 lub GAZ-32 o napędzie 6x6). Było to podwozie trójosiowe, Na przedniej osi znajdowały się koła pojedyncze, na tylnych podwójne. Dodatkowo do boków kadłuba były zamocowane dwa pojedyncze koła zapasowe. Koła zapasowe osadzano na osiach dzięki czemu ułatwiały pokonywanie przeszkód terenowych. Opony 6.50-20. Na koła tylnych mostów można było założyć gąsienice typu Overoll. Napęd zapewniał czterocylindrowy silnik gaźnikowy o mocy 50 kM. Pojemność zbiorników paliwa 45 litrów.

Na podwoziu osadzono pancerny kadłub zespawany z blach o grubości 8 mm (przód), 6 mm (boki i tył), 4 mm (strop i dno). Na kadłubie, nad tylnymi kołami zamocowano niewielką, obrotową wieżę pancerną wykonaną z blach pancernych o grubości 8 mm. W wieży zamocowany był karabin maszynowy SzKAS.

PB-7 był pojazdem pływającym. Napęd w wodzie zapewniała trójpiórowa śruba okrętowa napędzana równocześnie z kołami tylnych mostów. Rolę sterów miały pełnić przednie koła.

Już w 1936 roku Zarząd Pancerno-Samochodowy Armii Czerwonej zamówił 50 samochodów pancernych PB-7 (5 z nich miało być wyposażonych w radiostacje). Prace przeciągnęły się i pierwsze dwa pojazdy prototypowe dostarczono w 1937 roku (według planu miało w tym roku powstać pięć wozów wyposażonych w radiostacje). Badania na Kubince wykazały ze pomimo zmniejszenia masy w porównaniu z PB-4 podwozie PB-7 jest nadal przeciążone, sterowność w wodzie niska, a pojazd nadal ma problemy z wyjazdem na nieumocniony brzeg. Negatywne wyniki prób spowodowały że z produkcji następnych egzemplarzy zrezygnowano. Ponieważ kolejny raz ujawniły się wady podwozia 6x4, a w ZSRR nie produkowano na większą skalę żadnego ciężkiego pojazdu 6x6 RKKA zrezygnowała z kontynuowania prac nad pływającymi samochodami pancernymi uznając że ich zadania mogą z powodzeniem wypełniać czołgi pływające.

Bibliografia[edytuj]