D-12

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
D-12
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Fabryka Iżorska
Typ pojazdu samochód pancerny
Trakcja kołowa
Załoga 2 osoby
Historia
Prototypy 1931
Produkcja 1932
Wycofanie lata 40. XX wieku
Dane techniczne
Silnik silnik gaźnikowy Ford A o mocy 40 KM (29,4 kW) przy 2200 obr/min
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 40 l
Pancerz stalowy, 3-7 mm
Długość 3,54 m
Szerokość 1,70 m
Wysokość 2,52 m (z podstawą ckm)
Prześwit 0,22 m
Moc jedn. 17,5 KM/t (13,0 kW/t)
Osiągi
Prędkość 85 km/h
Zasięg 225 km (droga)
120-180 km (teren)
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 0,3 m
Ściany (wys.) 0,5 m
Kąt podjazdu 15°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
0-1 x ckm Maksim ob. 1910 kal. 7,62 mm (2090 nab)
1-2 x czkm DT kal. 7,62 mm (2079 nab.)
Użytkownicy
RKKA

D-12 (ros. Д-12) – radziecki samochód pancerny używany w latach 30. i 40. XX wieku.

D-12 miał konstrukcję zbliżoną do konstruowanego równolegle lekkiego samochodu pancernego D-8. podobnie jak on wykorzystywał on podwozie samochodu osobowego Ford-A, ale w odróżnieniu od niego był uzbrojony w przeciwlotniczy karabin maszynowy.

Prototyp D-12 powstał w 1931 roku. Pojazd wykorzystywał podwozie samochodu Ford-A z umieszczonym z przodu silnikiem gaźnikowym Ford-A o pojemności 3285 cm³ i mocy 40 Km (29,4 kW) przy 2200 obr/min. Napęd z silnika był przekazywany na tylną oś za pośrednictwem skrzyni biegów z trzema biegami do przodu i biegiem wstecznym. Cztery koła były wyposażone w opony o rozmiarze 5.50-19. Hamulce bębnowe na wszystkich kołach.

Na podwoziu osadzony był stalowy kadłub. Wykonano go z blach pancernych o grubości 7 mm (przód, tył i boki kadłuba), 6 mm (strop) i 3 mm (podłoga). Wewnątrz kadłuba znajdowały się stanowiska dwuosobowej załogi składającej się z kierowcy i strzelca km. Zajmowali oni miejsce w pojeździe przez boczne drzwi. Kierowca obserwował otoczenie pojazdu przez otwór z przodu pojazdu i mniejsze otwory w drzwiach. W warunkach bojowych otwory były zasłaniane pancernymi osłonami wyposażonymi w szczeliny obserwacyjne. Prototyp był wyposażone w trzy jarzma w których mógł być zamocowany czkm DT. Znajdowały się one obok stanowiska kierowcy, oraz w bocznych ścianach pancerza (za drzwiami). Drugi DT lub Maksim ob. 1910 był mocowany na obrotnicy obsługiwanej przez wycięcie w stropie pojazdu. Dzięki tej broni pojazd nie był całkowicie bezbronny w starciu z samolotami (aczkolwiek skuteczność prowadzonego ognia przeciwlotniczego nie była wysoka).

Prototypowy D-12 był testowany równolegle z D-8. Po testach zdecydowano się przyjąć do uzbrojenia oba wozy. Mała seria D-12 została wyprodukowana w 1932 roku. Wozy seryjne nie posiadały jarzm km w bocznych ścianach kadłuba. W następnych latach pododdziały wyposażone w D-12 regularnie uczestniczyły w kolejnych defiladach upamiętniających rocznicę Rewolucji październikowej. W 1941 roku był to już pojazd przestarzały i D-12 biorące udział w walkach z Niemcami zostały szybko zniszczone. Nieliczne pojazdy tego typu dotrwały do 1945 roku w jednostkach RKKA stacjonujących w Mongolii.

Bibliografia[edytuj]

  • James Kinnear: Russian Armored Cars 1930-2000. Darlington, Maryland: Darlington Productions, Inc., 2000. ISBN 1-892848-05-8.