S-51 (samobieżne działo polowe)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
S-51
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Typ pojazdu samobieżne działo polowe
Trakcja gąsienicowa
Załoga 2
Historia
Prototypy 1944
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Silnik 12-cylindrowy silnik wysokoprężny W-2K o mocy 600 KM (441 kW)
Pancerz 20-60 mm
Długość 9,35 m
Szerokość 3,38 m
Wysokość 3,40 m
Prześwit 0,50 m
Masa 49,75 t
Moc jedn. 12,1 KM/t
Osiągi
Prędkość 30 km/h
Zasięg 100 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
haubica B-4 wz. 1931 kalibru 203 mm

S-51 (С-51) – radzieckie prototypowe samobieżne działo polowe opracowane w latach 40. XX wieku. Pojazd zbudowany był na podwoziu czołgu ciężkiego KW-1S a jego uzbrojenie stanowiła haubica B-4 wz. 1931 kalibru 203 mm.

Prototypowy egzemplarz pojazdu zbudowano w lutym 1944 roku. S-51 nigdy jednak nie wszedł do produkcji seryjnej ze względu na liczne wady konstrukcyjne, które wynikały z nieprzystosowania podwozia KW-1S do umieszczenia na nim działa tak dużego kalibru. Należał do nich znaczny odrzut powodujący duży dyskomfort załogi oraz mający niekorzystny wpływ na celność haubicy. Dodatkowym problemem była niewystarczająca liczba dostępnych haubic B-4. Jeszcze w tym samym roku opracowano podobny pojazd na podwoziu czołgu IS-85 wyposażony w armatę Br-2 wz. 1935 kalibru 152 mm, który otrzymał oznaczenie S-59. Jako że pojazd doświadczał podobnych problemów co S-51, również on nie trafił do seryjnej produkcji.

Bibliografia[edytuj]