Woroszyłowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Woroszyłowiec
Woroszyłowiec
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent ChPZ w Charkowie, STZ w Stalingradzie
Typ pojazdu ciągnik artyleryjski
Trakcja gąsienicowa
Załoga 1 osoba
Dane techniczne
Silnik silnik wysokoprężny, 4-suwowy, 12-cylindrowy W-2W o mocy 375 KM
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 550 l oleju napędowego; zużycie paliwa: 30-40 l/100 km
Długość 6,28 m
Szerokość 2,85 m
Wysokość 3,08 m
Prześwit 0,41 m
Masa 15,5 – 15,7 t
Osiągi
Prędkość 35,8 km/h
Zasięg 240 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,2 m
Rowy (szer.) 2 m
Kąt podjazdu 40°
Dane operacyjne
Użytkownicy
ZSRR, Polska

Woroszyłowiecradziecki ciężki ciągnik gąsienicowy dużej mocy, przeznaczony specjalnie dla ciężkiej artylerii oraz wojsk pancernych jako ciągnik ewakuacyjny (do holowania uszkodzonych czołgów średnich i ciężkich).

Historia[edytuj]

W 1935 roku radziecki Główny Zarządu Artylerii oraz Główny Zarząd Broni Pancernych, wspólnie zleciły Charkowskiej Fabryce Parowozów (ChPZ, od 1936 roku: Zakład nr 183) skonstruowanie nowego ciężkiego ciągnika. Miał on zastąpić ciągniki typu Komintern. Projekt powstał w biurze konstrukcyjnym działu traktorów fabryki. Głównym konstruktorem był N. Zubariew[1]. Nowo opracowany w fabryce był również, przewidywany początkowo jako napęd, silnik Diesla BD-2 o mocy 400 KM, w układzie V12. Ostatecznie zastosowano silnik W-2W o mocy 375 KM, unifikowany z silnikiem czołgu T-34[1]. Ciągnik otrzymał nazwę na cześć ludowego komisarza obrony Klimienta Woroszyłowa.

Prototyp ciągnika został zbudowany w 1936 roku. Próby i dopracowywanie konstrukcji zajęły kolejne lata, po czym w lecie 1939 ciągnik ukończył badania wojskowe i został przyjęty do uzbrojenia Armii Czerwonej. Pod koniec 1939 roku ChPZ rozpoczęła jego produkcję seryjną. Na skutek konieczności ewakuacji fabryki na wschód, po wybuchu wojny z Niemcami, produkcję Woroszyłowców w ChPZ przerwano z końcem sierpnia 1941 roku[1]. Produkcję podjęła Stalingradzka Fabryka Traktorów (STZ) w której ciągniki budowano do sierpnia 1942 roku[2]. Ogółem zbudowano 1123 ciągniki tego typu[1].

Ciągniki Woroszyłowiec były używane przez Armię Czerwoną do końca II wojny światowej. W dniu 22 czerwca 1941, było ich 800, 1 lipca 1941 - 975. 1 września 1942 stan ciągników spadł do 528, a pod koniec wojny było ich 336[1]. Stosunkowo niewielka, nieznana liczba ciągników została zdobyta przez Niemców, którzy wcielili je do służby pod oznaczeniem Stalin-607(R)[1].

W latach 1943 – 1945 kilka tego typu pojazdów przekazano LWP, w którym wykorzystywano je głównie w jednostkach wojsk pancernych (według etatów po 1 – 2 sztuki) zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, choć osiągi i zdolność holowania były już niewystarczające w stosunku do wzrostu ciężaru zasadniczych typów czołgów i dział samobieżnych. Ciągniki posiadały nadwozie osadzone na ramie, zamkniętą metalową kabinę kierowcy, oraz drewnianą skrzynię ładunkową nakrywaną płachtą brezentową.

Opis konstrukcji[edytuj]

Pojazd miał układ klasyczny, zbliżony do ciężarówki. Zastosowano dwa czterokołowe wózki jezdne. Z przodu pojazdu, tuż za silnikiem, znajdowała się obszerna trzyosobowa zakryta kabina załogi. Za kabiną znajdowała się skrzynia ładunkowa, mogąca pomieścić obsługę holowanego działa (max. do 16 osób) oraz zapas amunicji. Podczas wojny, z powodu braku silników W2-W (przeznaczonych w całości dla czołgów), montowano w ciągnikach także silniki gaźnikowe typu M-17T o mocy 400 KM, używane do napędu czołgów BT-7 oraz silniki Diesla W-4 o mocy 300 KM w układzie V-6[1].

Model ciągnika Woroszyłowiec, holującego 203 mm haubicę wz. 1931

Przypisy

  1. a b c d e f g Je. Proczko, Artillerijskie...
  2. Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej s. 106

Bibliografia[edytuj]

  • Je. Proczko, Artillerijskie tjagaczi Krasnoj Armii, Broniekollekcja nr 3(42)/2002 (ros.)
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 3, Regularne jednostki Ludowego Wojska Polskiego : formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek kawalerii, wojsk pancernych i zmotoryzowanych. Warszawa : Wydaw. Min. Obrony Narodowej 1987.. ISBN 83-11-07419-4.