SU-26

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy radzieckiego działa samobieżnego. Zobacz też: Su-26 – radziecki samolot akrobacyjny.
SU-26
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady im. Kirowa w Leningradzie
Typ pojazdu samobieżne działo polowe
Trakcja gąsienicowa
Załoga 4
Historia
Prototypy 1941
Produkcja 1941-1942
Egzemplarze 12
Dane techniczne
Silnik 4-cylindrowy silnik gaźnikowy T-26, o mocy 90 KM (66 kW)
Poj. zb. paliwa 192 l
Pancerz do 20 mm
Długość 4,62 m
Szerokość 2,44 m
Masa 12,0 t
Moc jedn. 7,5 KM/t
Osiągi
Prędkość 30 km/h
Zasięg 130 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 0,60 m
Rowy (szer.) 2,00 m
Ściany (wys.) 0,75 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
armata pułkowa wz. 1927 kalibru 76 mm

SU-26 (СУ-26; SU-76P, СУ-76П) – radzieckie samobieżne działo polowe opracowane na początku lat 40. XX wieku. Pojazd zbudowany był na podwoziu czołgu lekkiego T-26 a jego uzbrojenie stanowiła umieszczona w obrotowej wieży armata pułkowa wz. 1927 kalibru 76 mm.

Prace nad działami samobieżnymi na podwoziu czołgu T-26 rozpoczęto w połowie lat 30. XX wieku. Opracowane zostały wówczas pojazdy AT-1, SU-1, SU-5 oraz SU-6, jednak żaden z nich nie trafił do seryjnej produkcji. W lecie 1941 roku, wkrótce po niemieckiej napaści na ZSRR do fabryk i zakładów naprawczych z frontu zaczęły przybywać uszkodzone podczas walk czołgi T-26. Ze względu na niewielką przydatność czołgów T-26 w konfrontacji z używanymi przez Niemców czołgami PzKpfw III i PzKpfw IV dostarczane pojazdy przebudowywano m.in. na wozy zabezpieczenia technicznego czy działa samobieżne.

W październiku 1941 roku w leningradzkich zakładach im. Kirowa powstał prototypowy egzemplarz SU-26. Do 1942 roku zbudowanych zostało łącznie dwanaście tych pojazdów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • SU-26 (ang.). Armchairgeneral.com. [dostęp 2013-04-17].