Andrzej Gajewski (trener)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Gajewski
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1936
Katowice
Data śmierci 2 lipca 2018
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
Baildon Katowice
do 1957 AWF Warszawa
1957–60 Polonia Warszawa
1961–66 GKS Katowice
Kariera trenerska
Lata Klub
1966–68 Gwardia Katowice
1968–72 Stal Mielec
1973–75 Motor Lublin
1975/76 Górnik Zabrze
1976–78 GKS Katowice
Avia Świdnik
GKS Tychy
Odra Wodzisław Śląski
Rozwój Katowice
Victoria Jaworzno
Siemianowiczanka
Sarmacja Będzin

Andrzej Gajewski (ur. 3 stycznia 1936 w Katowicach, zm. 2 lipca 2018) – polski trener piłkarski i piłkarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1954 zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. A. Mickiewicza w Katowicach. Jako junior grał w piłkę nożną w Baildonie Katowice. W 1958 ukończył AWF w Warszawie na kierunku nauczycielskim (piłka nożna), uzyskując tytuł magistra i trenera piłki nożnej II klasy. Jako student grał w III-ligowym AWF Warszawa oraz Polonii Warszawa (awansując z nią z III do II ligi w 1959). Później występował w GKS Katowice (awansował z drużyną z III do II ligi w 62/63 i do I ligi w 64/65).

W 1966 zorganizował w Gwardii Katowice szkółkę piłkarską i prowadził ją do 1968. Następnie został treneren III-ligowej Stali Mielec, którą doprowadził w ciągu 4 lat do szczytu I ligi. W sezonie 68/69 awansował z nią do II ligi, rok później do I ligi. W I lidze prowadzona przez niego drużyna zajęła kolejno 10. i 5. miejsce. W sezonie 72/73 stal prowadził przez rundę jesienną (ukończoną na 3. miejscu). Miejsce po nim zajął Károly Kontha, który doprowadził Stal do mistrzostwa Polski. Na rundę wiosenną Gajewski wyjechał do III-ligowego Motoru Lublin, z którym awansował do II ligi. Następnie trenował kilka czołowych polskich klubów, m.in. w latach 1976–1978 prowadził II-ligową drużynę GKS Katowice, awansując z nią do I ligi w sezonie 1977/1978. Katowicką drużynę prowadził także w pierwszych sześciu spotkaniach ekstraklasy w sezonie 1978/1979. Po odniesieniu poważnej kontuzji musiał odpocząć od pracy. Dopiero po kilku latach powrócił na ławkę trenerską i zajmował się zespołami ze śląskiej ligi okręgowej. Został wyróżniony m.in. Złotą Odznaką PZPN. W 1995 przeszedł na emeryturę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]