Ewald Cebula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Cebula
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1917
Świętochłowice, Niemcy
Data i miejsce śmierci 1 lutego 2004
Chorzów, Polska
Wzrost 164 cm
Pozycja środkowy napastnik, pomocnik, stoper
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1928–1939 Śląsk Świętochłowice 27 (7[a])
1939–1941 TuS Schwientochlowitz
1944–1945 US Anconitana
1946–1947 Śląsk Świętochłowice
1947–1952 Ruch/Chemik/Unia Chorzów 83 (10)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1939–1952 Polska Rzeczpospolita Ludowa Polska 5 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
1952–1954 Unia Chorzów
1953 Polska (asystent)
1954 Polska
Start Chorzów
1957–1958 Polska (asystent)
1959 Ruch Chorzów
1960 Ruch Chorzów
1961 Polska (asystent)
Stal Sosnowiec
1962–1963 Górnik Zabrze
1963 Polska (asystent)

Edward Cebula, do 1948 Ewald (ur. 22 marca 1917 w Świętochłowicach, zm. 1 lutego 2004 w Chorzowie) – polski piłkarz, trener.

Wystąpił w pięciu oficjalnych meczach reprezentacji Polski, a także w jednym meczu reprezentacji olimpijskiej. Był jednym z nielicznych reprezentantów, którzy grali w kadrze przed i po II wojnie światowej; debiutował w 1939 (w meczu ze Szwajcarią), tuż przed wybuchem wojny wystąpił jeszcze w zwycięskim meczu z Węgrami (mecz ten jest uznawany za jeden z najlepszych występów drużyny polskiej w okresie międzywojennym). Kontynuował karierę reprezentacyjną po wojnie – 1948 grał przeciw Czechosłowacji, 1952 przeciw Bułgarom i Węgrom. Również w 1952 wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Helsinkach; brał udział w wygranym meczu z Francją, nie zagrał z Duńczykami (Polska odpadła po porażce 0:2).

Grał w Śląsku Świętochłowice do 1948 oraz Ruchu Chorzów. Z Ruchem zdobył dwukrotnie mistrzostwo Polski jako piłkarz (1951 i 1952); tytuł z roku 1951 został jednak przyznany przez związek piłkarski nie za wygranie ligi, ale za zdobycie Pucharu Polski. W 1952 Cebula poprowadził zespół do tytułu nie tylko jako piłkarz, był również grającym trenerem; jest to, jak na razie, jedyny przypadek zdobycia mistrzostwa Polski przez trenera-piłkarza.

Jako trener Ruchu Chorzów zdobył także mistrzostwo w 1953, tym razem już nie występując na boisku; przez krótki czas prowadził Ruch ponadto w sezonie mistrzowskim 1960, w przerwie pracy dwóch Węgrów – Jánosa Steinera i Lajosa Szolara.

Ponadto dwukrotnie zdobył tytuł mistrza Polski jako trener Górnika Zabrze; w sezonie 1963, kiedy m.in. wprowadził do zespołu nastoletniego Włodzimierza Lubańskiego i 1964 – tego sezonu nie dokończył; rozpoczynał pracę jako samodzielny trener, następnie współpracował z Feliksem Karolkiem i Hubertem Skolikiem, wreszcie cała trójkę zastąpił Węgier Ferenc Farsang w połowie sezonu.

Jako jeden z trenerów reprezentacji Polski (wraz z T. Forysiem) przyczynił się do legendarnego zwycięstwa 2:1 nad drużyną ZSRR na Stadionie Śląskim w Chorzowie w 1957 roku.

W 1995 roku otrzymał tytuł honorowego członka PZPN-u.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Bilans dotyczy tylko sezonów 1935–1936.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski: MISTRZOSTWA POLSKI. LUDZIE (1918-1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017