Edmund Zientara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edmund Zientara
Ilustracja
Edmund Zientara (1970)
Pełne imię i nazwisko Edmund Jan Zientara
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1929
Warszawa, Polska
Data i miejsce śmierci 3 sierpnia 2010
Warszawa, Polska
Wzrost 170 cm
Pozycja napastnik, pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1947–1950 Polonia Warszawa 30 (0)
1950–1952 Legia Warszawa 22 (0)
1952 Lublinianka Lublin
1953–1955 Gwardia Warszawa 64 (3)
1956–1962 Legia Warszawa 135 (3)
1962–1965 Maribyrnong Polonia 58 (11)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1950–1961  Polska 40 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub
1969–1971 Legia Warszawa
1972–1975 Pogoń Szczecin
1975–1977 Stal Mielec
AEL Limassol
–1981 Pezoporikos Larnaka
1982–1983 Polska (asystent)
1983–1984 Wisła Kraków
1984–1987 Polska U-21
Grób Edmunda Zientary na cmentarzu bródnowskim

Edmund Jan Zientara (ur. 25 stycznia 1929 w Warszawie, zm. 3 sierpnia 2010[1] tamże) – polski piłkarz, trener i działacz sportowy. Syn Aleksandra, żołnierza AK poległego w powstaniu warszawskim i Wiktorii z Sulińskich. Sekretarz generalny PZPN (1991-95).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek Polonii Warszawa. Najlepsze lata swojej kariery spędził w Legii. Grał w niej przez 12 lat, od 1950 do 1962 roku. Z Legią zdobył mistrzostwo Polski i Puchar Polski (oba w 1956).

Debiutował w Wojskowych 19 listopada 1950 w meczu z Lechem Poznań. Swoje ostatnie spotkanie w barwach Legii rozegrał 1 kwietnia 1962 (z Cracovią). Grał również w Polonii Warszawa, Lubliniance, Gwardii Warszawa i Maribyrnong Polonii w Melbourne. W barwach Legii rozegrał 169 spotkań, strzelił w nich 3 gole. Gdy grał w drużynie stołecznych mierzył 170 cm i ważył 69 kg. Obok Jacka Magiery jest jedynym człowiekiem w Legii, który osiągnął mistrzostwo Polski jako piłkarz i jako trener. Uhonorowany został przyjęciem do galerii sław Legii Warszawa.

Był kapitanem reprezentacji Polski (19 razy). Rozegrał w niej 40 spotkań. Między innymi uczestniczył w turnieju piłkarskim Igrzysk Olimpijskich w Rzymie (1960 r.), gdzie rozegrał 3 spotkania.

Wystąpił w meczu otwarcia stadionu Camp Nou w Barcelonie. Reprezentacja Polski pod nazwą Reprezentacji Warszawy uległa Barcelonie 2:4.

Od sezonu 1972/1973 przez 3 lata prowadził Pogoń Szczecin. Później pracował m.in. w Stali Mielec w połowie lat 70., zdobywając z nią m.in. Mistrzostwo Polski w 1976. Jego wychowankami byli słynni piłkarze, jak np. Kazimierz Deyna.

W 1999 roku odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

7 sierpnia 2010 został pochowany na warszawskim Cmentarzu Bródnowskim[3]. Miejsce pochowania

Przypisy[edytuj | edytuj kod]