Barbara Brylska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Barbara Brylska
Ilustracja
(1978)
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1941
Skotniki
Zawód aktorka
Współmałżonek 1. Jan Borowiec (rozwód)
2. Ludwik Kosmal (rozwód)
Lata aktywności od 1963
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Barbara Brylska (ur. 5 czerwca 1941 w Skotnikach) – polska aktorka filmowa i teatralna. Jedna z najwybitniejszych polskich aktorek powojennych[1]. W latach 60. i 70. XX wieku uchodziła za symbol seksbomby polskiego kina[2][3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jej debiutem filmowym był epizod w komedii Antoniego Bohdziewicza Kalosze szczęścia, zaś pierwszym kredytowanym występem, rola u boku Zbyszka Cybulskiego w filmie Ich dzień powszedni z 1963 w reżyserii Aleksandra Ścibora-Rylskiego. Rola fenickiej kapłanki Kamy w Faraonie (1966) Jerzego Kawalerowicza otworzyła jej drogę do kariery, a Krzysi w Panu Wołodyjowskim i Przygodach pana Michała (obydwa 1969) – zapewniła wielką popularność. W tym czasie, w 1967, ukończyła studia na Wydziale Aktorskim PWSTiF w Łodzi.

W latach 70. była popularną amantką w filmach radzieckich, bułgarskich, niemieckich i czechosłowackich. Po filmie Ironia losu (1975) Eldara Riazanowa, w Polsce rozpowszechnianym pod tytułem Szczęśliwego Nowego Roku, stała się najbardziej znaną polską aktorką w krajach byłego bloku wschodniego. Za udział w tym filmie otrzymała w 1977 roku Nagrodę Państwową ZSRR[4][5][6][7].

W październiku 2012 została uhonorowana przez Rosjan „Bałtycką Gwiazdą”. Nagroda przyznawana jest za wybitny wkład w budowaniu więzi kulturowych między narodami basenu Morza Bałtyckiego[8]. Jest ona wręczana od 2004 roku. Otrzymali ja m.in. Andrzej Wajda, Krzysztof Penderecki, Krzysztof Zanussi oraz Czesław Miłosz.

Była dwukrotnie zamężna, z informatykiem Janem Borowcem (1961-1968) i lekarzem Ludwikiem Kosmalem (od 1970). Jej córka, aktorka i modelka Barbara Kosmal (ur. 1973), zginęła tragicznie 15 maja 1993 w wypadku samochodowym w Brzezinach. Autem kierował Xawery Żuławski, syn Małgorzaty Braunek i Andrzeja Żuławskiego. Xawery Żuławski zrealizował poświęcony jej film Chaos. Ma również syna Ludwika (ur. 1982).

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Piosenki w filmach[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • 1971 – Nagroda (tytuł „Gwiazdy Filmowego Sezonu” na III LLF w Łagowie)
  • 1973 – Nagroda (tytuł „Gwiazdy Filmowego Sezonu” na V LLF w Łagowie)
  • 1975 – Złoty Krzyż Zasługi z okazji 30-lecia kinematografii w Polsce Ludowej)
  • 1977 – Nagroda Państwowa ZSRR (za film Szczęśliwego Nowego Roku)
  • 1977 – Nagroda („Złote Kwiaty” dla najpopularniejszej aktorki krajów socjalistycznych)
  • 1979 – Nagroda (dyplom Ministra Spraw Zagranicznych za zasługi w propagowaniu polskiej kultury za granicą)
  • 1985 – Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • 2013 – specjalne wyróżnienie Heroiny Polskiego Kina 2013[9]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fototeka, fototeka.fn.org.pl [dostęp 2019-07-17] (pol.).
  2. Barbara Brylska: Przepiękny łobuziak – styl.pl, styl.pl [dostęp 2019-05-25] (pol.).
  3. „Seksbomby PRL-u”: aktorki, które rozpalały żądze Polaków – Wiadomości, kultura.onet.pl [dostęp 2019-05-25] (pol.).
  4. БРЫЛЬСКАЯ Барбара (ros.). W: Энциклопедия кино [on-line]. dic.academic.ru, 2010. [dostęp 2017-12-30].
  5. Барбара Брыльска (ros.). vokrug.tv. [dostęp 2017-12-30].
  6. Барбара Брыльска. Биография (ros.). ria.ru, 2016-06-05. [dostęp 2017-12-30].
  7. Брыльска, Барбара (ros.). tass.ru. [dostęp 2017-12-30].
  8. Barbara Brylska w panteonie „Bałtyckich Gwiazd” – Wiadomości – polskieradio.pl, polskieradio.pl [dostęp 2017-11-22].
  9. kulturalna.warszawa.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]