Andrzej Żuławski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Andrzej Żuławski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1940
Lwów
Data i miejsce śmierci 17 lutego 2016
Warszawa
Zawód reżyser, scenarzysta, aktor
Lata aktywności 1967–2015
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Andrzej Żuławski (ur. 22 listopada 1940 we Lwowie, zm. 17 lutego 2016 w Warszawie[1][2]) – polski reżyser, scenarzysta i aktor filmowy, pisarz.

Życiorys[edytuj]

Po wojnie w wieku pięciu lat wyjechał wraz z rodziną do Francji, gdzie ukończył szkołę i studiował w IDHEC i na Sorbonie (wydział filozoficzny). Był redaktorem czasopisma „Film”, asystentem Andrzeja Wajdy przy kręceniu filmów: Samson (1961), Miłość dwudziestolatków (1962), Popioły (1965). Jako aktor zazwyczaj odtwarzał role drugoplanowe, ale grywał czasami też główne postacie (m.in. w Tristesse et beauté u boku Charlotte Rampling i Myriem Roussel). W 2002 zagrał w filmie Les Liaisons dangereuses, uwspółcześnionej adaptacji powieści Choderlos de Laclos Niebezpieczne związki jako Antoine Gercourt.

W 2001 otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a w 2002 francuski Order Legii Honorowej.

O swoim życiu i twórczości opowiedział w książce Żuławski. Przewodnik Krytyki Politycznej, wywiad rzeka, Piotr Kletowski i Piotr Marecki, Warszawa 2008 (ISBN 978-83-61006-38-1).

Żuławski i Aleksander Kwaśniewski wręczający Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Grób tuż po pogrzebie na cmentarzu w Górze Kalwarii.

Okres od listopada 2007 do listopada 2008 Andrzej Żuławski opisał w dzienniku pt. Nocnik. Książka została wycofana ze sprzedaży po decyzji sądu, na wniosek Weroniki Rosati, poczuwającej się do pierwowzoru głównej bohaterki[3]. 19 lutego 2014 roku ten sam Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok w tej sprawie, nakazując Andrzejowi Żuławskiemu i wydawcy książki solidarną zapłatę Weronice Rosati kwoty 100 000 złotych z tytułu naruszenia dóbr osobistych, jednakże nie wycofał książki definitywnie ze sprzedaży, ani nie nakazał usunięcia spornych fragmentów, co również zostało wskazane w żądaniach powódki[4]. Od tego wyroku obie strony sporu złożyły apelacje i w dniu 22 maja 2015 sąd apelacyjny w Warszawie wydał wyrok prawomocny podtrzymujący wyrok I instancji z 2014 roku[5].

Andrzej Żuławski zmarł w wieku 75 lat w Warszawie po długiej chorobie nowotworowej[6]. 22 lutego 2016 został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu katolickim w Górze Kalwarii przy ul. Kalwaryjskiej[7]. W ostatniej drodze oprócz rodziny towarzyszyli mu m.in. Daniel Olbrychski, Stefan Friedmann, Andrzej Seweryn, Janusz Olejniczak i Sophie Marceau[8].

Życie prywatne[edytuj]

Był synem pisarza i dyplomaty Mirosława Żuławskiego. Ojciec trzech synów: Xawerego Żuławskiego (ur. 1971) z małżeństwa z Małgorzatą Braunek, Ignacego (ur. 1978) ze związku z polską malarką Hanną Wolską[9] i Vincenta (ur. 1995) ze związku z Sophie Marceau[10].

Był też stryjecznym wnukiem pisarza Jerzego Żuławskiego, autora trylogii księżycowej, którą Żuławski zekranizował w filmie Na srebrnym globie.

Filmografia[edytuj]

Filmy kinowe
Filmy telewizyjne

Twórczość prozatorska[edytuj]

  • 1991: Lity bór
  • 1992: Był sad[a]
  • 1993: W oczach tygrysa
  • 1993: Ogród miłosny
  • 1993: Jonasz
  • 1994: Moliwda[b]
  • 1994: Piekielnicy
  • 1994: Juki podróżne
  • 1996: Listy do domu
  • 1997: Kikimora
  • 1997: Małpa o krwawiącym sercu
  • 1997: W niebie miecz mój jest pijany
  • 1999: Perseidy
  • 2000: Zaułek pokory
  • 2001: Niewierność
  • 2002: We dwoje
  • 2002: Jako nic
  • 2003: O niej
  • 2003: Pan Śmiertelny
  • 2004: Bilet miesięczny
  • 2005: Zapach księżyca
  • 2005: Cnota
  • 2006: Bóg
  • 2007: Te panie
  • 2010: Nocnik

Nagrody filmowe[edytuj]

Uwagi

  1. Wydane w języku francuskim pt. Il était un verger.
  2. Esej historyczny dotyczący XVIII wieku; bohaterami są Jakub Frank i Antoni Kossakowski, zwany Moliwdą.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]