Newcastle United F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Newcastle United
Ilustracja
Pełna nazwa Newcastle United Football Club
Przydomek The Magpies (Sroki)
The Toon
Barwy          
czarno-białe
Data założenia 9 grudnia 1892
Liga Premier League
Państwo  Wielka Brytania
Kraj  Anglia
Stadion St James’ Park
(52.305 miejsc)
Sponsor techniczny Castore Sportswear
Właściciel Public Investment Fund (80%)
RB Sports & Media (10%)
PCP Capital Partners (10%)[1]
Prezes Jasir al-Rumajjan
Trener Graeme Jones (tymczasowo)
Asystent trenera Steve Agnew
Stephen Clemence
Ben Dawson
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

Newcastle United Football Clubangielski klub piłkarski z siedzibą w Newcastle upon Tyne, występujący w rozgrywkach Premier League. Zdobywca czterech tytułów mistrza Anglii. Swoje mecze rozgrywa na St James’ Park.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Harry Hampton po zdobyciu bramki w finale Pucharu Anglii – 1905 rok

Początki Newcastle United FC sięgają jeszcze czasów wiktoriańskich i rywalizacji dwóch lokalnych zespołów: Newcastle East End i Newcastle West End. Usytuowane po przeciwnych stronach miasta drużyny uformowały się na początku lat 80. XIX wieku i pierwotnie specjalizowały się w grze w krykieta. Rwalizacja pomiędzy nimi trwała przez wiele lat, aż w 1892 roku wyraźna stała się przewaga East End. Drugi z klubów szybko popadł w kłopoty finansowe, w związku z czym rywale przejęli jego stadion – St James’ Park. Niebawem zmieniono nazwę klubu na Newcastle United, a czerwono-białe koszulki zastąpiono trykotami w czarno-białe pasy, które od tej chwili są jednym z symboli drużyny. W 1893 klub został włączony do Football League. Tuż przed końcem wieku Newcastle uzyskało promocję do najwyższej klasy rozgrywek po serii „Test Matches” – ówczesnej wersji dzisiejszych spotkań play-off. Zapoczątkowano politykę sprowadzania utalentowanych piłkarzy z innych regionów Wysp Brytyjskich (głównie Szkocji) i w ten sposób powstała mocna na skalę krajową drużyna. Do pochodzących z Newcastle Billa McCrackena, Jimmy’ego Howie, Petera McWilliama i Andy’ego Aitkena dołączyli tacy piłkarze jak: Colin Veitch, Jackie Rutherford, Jimmy Lawrence i Albert Shepherd. W tym czasie zawodnicy Newcastle trzy razy zdobyli mistrzostwo ligi i pięciokrotnie dotarli do finału Pucharu Anglii. Okres do rozpoczęcia I wojny światowej był czasem dominacji Newcastle.Lata powojenne również były pełne sukcesów. W 1924 roku drużyna zdobyła Puchar Anglii, pokonując na Wembley Aston Villę. Rekordowy jak na tamte czasy transfer szkockiego środkowego napastnika Hughiego Gallachera sprawił, że trzy lata później Newcastle zdobyło czwarte mistrzostwo. Koszulkę w czarno-białe pasy przywdziały także inne wielkie nazwiska – oprócz legendarnego Gallachera barw Newcastle bronili Neil Harris, Stan Seymour i Frank Hudspeth. Drugi z wymienionych odegrał dużą rolę w historii klubu, również jako późniejszy trener i dyrektor. W 1932 roku Newcastle ponownie zagrało w finale FA Cup, w bardzo kontrowersyjnych okolicznościach pokonując Arsenal 2-1. W tym czasie w klubie grali tak znani zawodnicy jak Sammy Weaver, Jack Allen, a dodatkowo został zatrudniony pierwszy w historii menedżer – Andy Cunningham. Po triumfie na Wembley przyszedł gorszy okres i w 1934 roku po raz pierwszy w historii Newcastle zostało zdegradowane do niższej klasy rozgrywkowej. Proces odbudowy klubu trwał przez kilka lat aż do rozpoczęcia II wojny światowej, w czym udział miał jego były piłkarz Stan Seymour, który dołączył do zarządu.

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

W latach 50. Sroki wygrały trzykrotnie Puchar Anglii, pokonując kolejno: Blackpool 2-0 (1951), Arsenal 1-0 (1952) i Manchester City 3-1 (1955). W klubie grali cenieni w całym kraju piłkarze, a Jackie Milburn i Bobby Mitchell wyrobili sobie rangę na arenie międzynarodowej. Jednak już w 1961 roku, pomimo posiadania w swym składzie wielu gwiazd (między innymi Ivora Allchurcha, George'a Easthama czy Lena White'a, drużyna Newcastle spadła do niższej ligi. Tam objął ją Joe Harvey, rozpoczynając swoją długą karierę na stanowisku szkoleniowca klubu z północnej Anglii. Pod jego wodzą powrócił on w 1965 roku na piłkarskie salony. Podopieczni Harveya po raz pierwszy zakwalifikowali się do europejskich pucharów i w 1969 roku zdobyli Puchar Miast Targowych. W 1974 w finale Pucharu Anglii Newcastle zmierzyło się z Liverpoolem, a dwa lata później walczyło o Puchar Ligi z Manchesterem City. W obydwu przypadkach Sroki nie zdołały przywieźć trofeów do Tyneside.

Lata 80. i początek wieku XXI[edytuj | edytuj kod]

Początek lat 80. wiąże się ze spadkiem formy drużyny i degradacją do Second Division, w związku z czym ze stanowiska menedżera ustąpił Joe Harvey. Drużynę z powrotem do First Division wprowadził Arthur Cox, a wśród jego podopiecznych największą uwagę kibiców skupił napastnik Kevin Keegan, który dołączył do drużyny United w 1982 roku. Newcastle awansowało do najwyższej klasy rozgrywek, mając w swym składzie młodych zawodników, takich jak: Peter Beardsley i Chris Waddle, a oraz bardziej doświadczonych graczy jak Terry McDermott czy David McCreery. Wkrótce do klubu przybył Paul Gascoigne, zaś stanowisko trenera objął Jack Charlton. Newcastle umocniło swoją pozycję w First Division, ale wkrótce nastąpiła wyprzedaż najlepszych zawodników – odeszli Beardsley, Gascoigne i Waddle. Klub został zdegradowany do Second Division i wpadł w kłopoty finansowe, w związku z czym pojawił się obawy o jego dalsze losy. Odbudowę Newcastle United zapoczątkował Kevin Keegan, który zastąpił na stanowisku trenera Osvalda Ardilesa, gdy drużyna znajdowała się w dole tabeli Second Division i po raz pierwszy w historii była blisko degradacji do Division Three. Keegan sprowadził nowych piłkarzy (Robert Lee czy Andy Cole), którzy stali się gwiazdami światowego formatu. Po reformie rozgrywek w Anglii Newcastle dołączyło do piłkarskiej elity w 1993 roku. Bardzo szybko wyrobiło sobie mocną pozycję w Premier League, dwukrotnie będąc blisko mistrzowskiego tytułu. W Newcastle pojawili się nowi piłkarze z zagranicy (Tino Asprilla, David Ginola), a także cenieni angielscy gracze (Les Ferdinand, Alan Shearer). Pod wodzą Kenny’ego Dalglisha Newcastle cieszyło się opinią bardzo ofensywnie grającej drużyny. Dostała się ona do Ligi Mistrzów i osiągnęła finał Pucharu Anglii, a w 1998 roku uległa w lidze tylko Arsenalowi. Następną znaną w środowisku postacią na stanowisku trenera był Holender Ruud Gullit. Po raz kolejny Newcastle zagrało w finale FA Cup, tym razem ulegając Manchesterowi United.

Piłkarze Newcastle świętujący powrót do Premier League w 2010 roku.

Kolejne lata były gorszym okresem w historii klubu – jego apogeum stał się sezon 2008/2009. Na początku sezonu zwolniono (z powodu konfliktu z zarządem) po raz kolejny trenującego Newcastle Kevina Keegana, a jego następcą został Joe Kinnear. Jednak już niecałe pół roku później, w lutym 2009 roku, ze względu na operację serca nowy szkoleniowiec musiał opuścić klub, a jego stanowisko zajął Alan Shearer. Nie udało mu się uratować drużyny przed degradacją do Championship i Sroki po raz pierwszy od założenia Premier League pożegnały się z najwyższą angielską klasą rozgrywkową.

Od 2009 roku[edytuj | edytuj kod]

27 października 2009 roku drużynę objął Chris Hughton[2], który w swoim pierwszym sezonie wywalczył awans do Premier League[3]. Po dobrym początku rozgrywek w dniu 6 grudnia 2010 roku Hughton został zwolniony, ponieważ zarząd stwierdził, że chciałby mieć bardziej doświadczonego menedżera[4]. Trzy dni później nowym trenerem został Alan Pardew[5]. Ostatecznie Sroki zajęły 12. miejsce w ligowej tabeli. Kolejny sezon okazał się bardzo dobry – Newcastle zajęło 5. miejsce w tabeli (wyprzedzając m.in. Chelsea). Najlepszym strzelcem został Demba Ba, który zaliczył 16 trafień. Pozwoliło to klubowi zagrać w Lidze Europy, gdzie zajął drugie miejsce w grupie, a w ćwierćfinale przegrał dwumecz z Benficą. Po raz kolejny Newcastle spadło z ligi w 2016 roku, pomimo zatrudnienia w końcówce sezonu cieszącego się międzynarodową renomą Rafaela Beníteza. Zaledwie po jednym sezonie Newcastle ponownie powróciło do elity, wygrywając rozgrywki Championship.

Statystyki i rekordy[edytuj | edytuj kod]

Do tej pory włącznie z sezonem 2015/16 Newcastle spędziło 85 sezonów w najwyższej klasie rozgrywkowej. Pod tym względem są na ósmym miejscu w historycznej tabeli Premier League. Rekord pod względem liczby rozegranych meczów w barwach klubu należy do Jimmy’ego Lawrena, który w latach 1904–1921 rozegrał 496 spotkań. Najwięcej goli zdobył Alan Shearer w latach 1996–2006. Pod względem goli zdobytych w jednym sezonie rekord należy do Andy’ego Cole’a, który w ligowej kampanii 1994/1995 zdobył 41 bramek. Największym zwycięstwem zespołu była wygrana nad Newport County 13-0 w 1946 roku, a największą porażką występ przeciwko Burton Wanderers w 1895 roku. Rekordowa frekwencja na stadionie to 68386 kibiców podczas meczu z Chelsea w 1930 roku. Najwyższą frekwencję w Premier League odnotowano 6 maja 2012 roku z Manchesterem City. Najdroższym graczem w historii klubu jest Michael Owen, sprowadzony za blisko 16 mln funtów z Realu Madryt, natomiast najdrożej sprzedanym zawodnikiem jest Andy Carroll.

Stroje[edytuj | edytuj kod]

Producenci[edytuj | edytuj kod]

Producenci
1974–1975 Bukta
1975–1976 Umbro
1976–1980 Bukta
1980–1993 Umbro
1993–1995 Asics
1995–2010 Adidas
2010–2021 Puma
2021– Castore Sportswear
Sponsorzy
1980–1986 Newcastle Breweries
1986– Dec1990 Greenall’s
Dec1990 -2000 McEwan’s Lager/Newcastle Brown Ale
2000–2003 telewest:ntl
2003–2012 Northern Rock
2012–2013 Virgin Money
od 2013 Wonga.com

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

St James’ Park[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: St James’ Park.
  • Wymiary płyty boiska: 105 × 68 m
  • Pojemność stadionu: 52 387
  • Rekord frekwencji: 68 386 (z Chelsea 03.09.1930 – I liga)
Nazwy poszczególnych trybun
  1. Milburn Stand
  2. East Stand
  3. Sir John Hall Stand
  4. Sir John Hall West Corner
  5. Sir John Hall East Corner
  6. South Stand (Newcastle Brown Stand)

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Newcastle United F.C..

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Newcastle United F.C..
Stan na 27 sierpnia 2021[6].
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Słowacja Martin Dúbravka
2 OB Irlandia Ciaran Clark
3 OB Walia Paul Dummett
5 OB Szwajcaria Fabian Schär
6 OB Anglia Jamaal Lascelles (kapitan)
7 NA Brazylia Joelinton
8 PO Anglia Jonjo Shelvey (wicekapitan)
9 NA Anglia Callum Wilson
10 PO Francja Allan Saint-Maximin
11 PO Szkocja Matt Ritchie
12 NA Anglia Dwight Gayle
14 PO Anglia Isaac Hayden
15 OB Irlandia Północna Jamal Lewis
16 PO Irlandia Jeff Hendrick
Nr Poz. Piłkarz
17 OB Szwecja Emil Krafth
18 OB Argentyna Federico Fernández
19 OB Hiszpania Javier Manquillo
21 PO Szkocja Ryan Fraser
23 PO Anglia Jacob Murphy
24 NA Paragwaj Miguel Almirón
26 BR Anglia Karl Darlow
28 PO Anglia Joe Willock
29 BR Anglia Mark Gillespie
36 PO Anglia Sean Longstaff
41 BR Anglia Freddie Woodman
54 BR Anglia Dan Langley
57 PO Anglia Elliot Anderson

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
4 PO Anglia Matty Longstaff (w Aberdeen do 30 czerwca 2022)
Nr Poz. Piłkarz
BR Anglia Jake Turner (w Colchester United do 31 grudnia 2021)

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kieran King, Newcastle United takeover: Who are RB Sports Media, PCP Capital Partners and PIF, chroniclelive.co.uk, 9 października 2021 [dostęp 2021-10-11] (ang.).
  2. Newcastle confirm Hughton as boss, bbc.co.uk, 27 października 2009 [dostęp 2021-10-11] (ang.).
  3. Craig Hope, United Sign Off With Victory, nufc.co.uk, 2 maja 2010 [dostęp 2021-10-11] [zarchiwizowane z adresu 2010-05-05] (ang.).
  4. Thom Gibbs, Chris Hughton sacked as manager of Newcastle United, telegraph.co.uk, 6 grudnia 2010 [dostęp 2021-10-11] (ang.).
  5. Martin Pengelly, Peter Beardsley named as Newcastle United caretaker manager, theguardian.com, 6 grudnia 2010 [dostęp 2021-10-11] (ang.).
  6. First Team, nufc.co.uk [dostęp 2021-10-11] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]