Newcastle United F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Newcastle United
Newcastle United
Pełna nazwa Newcastle United Football Club
Przydomek The Magpies (Sroki)
The Toon
Barwy czarno-białe
Data założenia 1892
Liga Premier League
Stadion St James' Park,
Newcastle upon Tyne
Właściciel Mike Ashley
Prezes Lee Charnley
Trener Rafael Benítez
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Newcastle United Football Clubangielski klub piłkarski z siedzibą w Newcastle upon Tyne, występujący w rozgrywkach Premier League. Jest to zdobywca czterech mistrzostw Anglii. Swoje mecze rozgrywa na St James' Park.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Harry Hampton po zdobyciu bramki w finale Pucharu Anglii – 1905 rok

Początki Newcastle United FC sięgają jeszcze czasów wiktoriańskich i rywalizacji dwóch lokalnych klubów: Newcastle East End i Newcastle West End. Usytuowane po przeciwnych stronach miasta drużyny uformowały się w na początku lat 80-tych XIX wieku i pierwotnie specjalizowały się w grze w krykieta. Wielka rywalizacja pomiędzy dwoma stronami trwała przez wiele lat, ale w 1892 roku zaznaczyła się przewaga East End. West End szybko popadło w kłopoty finansowe, w związku z czym rywale przejęli ich stadion – St. James' Park. Niebawem zmieniono nazwę klubu na Newcastle United, a czerwono-białe koszulki zastąpiono trykotami w czarno-białe pasy, które od tej chwili są jednym z symboli Newcastle. W 1893 klub został włączony do Football League i od tej chwili Magpies mogli podbijać piłkarską Anglię. Tuż przed końcem wieku Newcastle uzyskało promocję do najwyższej klasy rozgrywek po serii "Test Matches" – ówczesnej wersji dzisiejszych spotkań Play-Off. Drużyna United rosła w siłę, ale problemów także nie brakowało. Na szczęście finansowa pomoc dyrekcji utrzymała klub przy życiu i poziom piłkarskiego rzemiosła w Tyneside szybko wzrastał. Zapoczątkowano politykę sprowadzania utalentowanych piłkarzy (głównie ze Szkocji) i w ten sposób powstała ekipa mogąca rywalizować z całą Anglią. Do osiedlonych w Newcastle Billa McCrackena, Jimmy'ego Howie, Petera McWilliama i Andy'ego Aitkena dołączyli tacy piłkarze jak: Colin Veitch, Jackie Rutherford, Jimmy Lawrence i Albert Shepherd. W tym czasie zawodnicy Newcastle trzy razy zdobyli Mistrzostwo Ligi i aż pięć razy dotarli do finału Pucharu Anglii. Te lata, aż rozpoczęcia I wojny światowej, były okresem dominacji Newcastle. Lata powojenne również były pełne sukcesów. W 1924 roku drużyna podniosła Puchar Anglii pokonując na Wembley Aston Villę. Rekordowy jak na tamte czasy transfer szkockiego środkowego napastnika Hughiego Gallachera sprawił, że trzy lata później Newcastle zdobyło czwarte mistrzostwo. Koszulkę w czarno-białe pasy przywdziały także inne wielkie nazwiska. Oprócz legendarnego Gallachera, barw Newcastle bronili Neil Harris, Stan Seymour i Frank Hudspeth. Seymour odegrał wielką rolę w historii klubu, także jako późniejszy manager i dyrektor. W 1932 roku piłkarze powrócili na Wembley i w finale FA Cup w bardzo kontrowersyjnych okolicznościach pokonali Arsenal 2-1. Przedmiotem wielu dyskusji stała się bramka Newcastle na 1-1, kiedy to Richardson dośrodkował już spoza linii końcowej boiska. W tym czasie w klubie grali tak wielcy zawodnicy jak Sammy Weaver, Jack Allen, a dodatkowo został zatrudniony pierwszy menedżer w historii – Andy Cunningham. Po triumfie na Wembley forma zawodników znacznie spadła i w 1934 roku po raz pierwszy w historii drużyna została zdegradowana do niższej klasy rozgrywek. Niestety z tych samych przyczyn spadła do Second Division, na przestrzeni jednego tygodnia przegrywając z Liverpoolem 2-9 i Evertonem 3-7. Proces odbudowy klubu trwał przez kilka lat aż do rozpoczęcia II wojny światowej i stał się udziałem byłej gwiazdy Stana Seymoura, który dołączył do zarządu.

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

W latach 50-tych Sroki podniosły Puchar Anglii, aż trzy razy pokonując kolejno Blackpool 2-0 (1951 r.), Arsenal 1-0 (1952 r.) i Manchester City 3-1 (1955 r.). Piłkarze byli znani w każdym zakątku Anglii, a Jackie Milburn i Bobby Mitchell wyrobili sobie rangę na arenie międzynarodowej. Jednak już w 1961 roku, pomimo posiadania w swym składzie wielu gwiazd takich jak: Ivor Allchurch, George Eastham czy Len White, drużyna Newcastle spadła do niższej klasy rozgrywek pod wodzą Charliego Mittena – byłego piłkarza Manchesteru United. Drużynę objął Joe Harvey, rozpoczynając swoją długą karierę szkoleniowca Newcastle. Drużyna powróciła na piłkarskie salony w 1965 roku. Podopieczni Harveya po raz pierwszy zakwalifikowali się do europejskich pucharów i w 1969 roku zdobyli Puchar Miast Targowych. W latach następujących bezpośrednio po europejskim sukcesie Harvey sprowadził wielce utalentowanych piłkarzy. Do klubu przybyli: Jimy Smith, Tony Green i Terry Hibbitt. W 1974 w Pucharze Anglii Newcastle zmierzyło się z Liverpoolem, a dwa lata później w Pucharze Ligi z Manchesterem City. W obydwu przypadkach jednak Sroki nie zdołały przywieźć trofeów do Tyneside.

Lata 80. i początek wieku XXI[edytuj | edytuj kod]

Początek lat 80-tych wiąże się z dramatycznym spadkiem formy drużyny i degradacją do Second Division. Joe Harveya zastąpił Gordon Lee, którego niedługo później zastąpił Richard Dinnis. Dinnisa niebawem zmienił Bill McGarry, jednak to dopiero Arthur Cox wprowadził drużynę z powrotem do First Division, a największą uwagę kibiców skupił napastnik Kevin Keegan, który sensacyjnie dołączył do drużyny United w 1982 roku. Newcastle we wspaniałym stylu awansowało do najwyższej klasy rozgrywek, mając w swym składzie młode gwiazdy jak: Peter Beardsley i Chris Waddle, a także zasłużonych już graczy jak Terry McDermott czy David McCreery. Wkrótce do klubu przybył Paul Gascoigne, a stanowisko trenera objął Jack Charlton. Newcastle umocniło swoją pozycję w First Division, ale wkrótce nastąpił okres wyprzedaży najlepszych zawodników. Odeszli: Beardsley, Gazza i Waddle. Klub został zdegradowany do Second Division i jego sytuacja była nieciekawa. Brak funduszy w klubowej kasie, brak klasowych zawodników i zmniejszająca się liczba kibiców stały się przyczyną obaw o losy Newcastle United. Sir John Hall i Kevin Keegan stworzyli niewiarygodny duet. Kiedy Keegan zastąpił na stanowisku trenerskim Ossie Ardilesa, drużyna znajdowała się w dole tabeli Second Division i po raz pierwszy w historii była blisko degradacji do Division Three. Keegan sprowadził nowych piłkarzy (Robert Lee, czy Andy Cole), którzy stali się gwiazdami światowego formatu. W ten sposób rozpoczął się okres pięcioletniej kadencji Kevina w Tyneside. Rozgrywki w Anglii zreformowano, a Newcastle dołączyło do piłkarskiej elity w 1993 roku. Bardzo szybko wyrobiło sobie markę, dwa razy będąc blisko mistrzowskiego tytułu. Nie przestano inwestować pieniędzy w nowych zawodników. Przybywali nowi piłkarze (Tino Asprilla, David Ginola), a także rodzime gwiazdy (Les Ferdinand, Alan Shearer). Pod wodzą Kenny'ego Dalglisha Newcastle postrzegano jako bardzo ofensywnie grającą ekipę. Drużyna dostała się do Ligi Mistrzów i osiągnęła finał Pucharu Anglii, ulegając w 1998 roku tylko Arsenalowi. Kolejną międzynarodową osobistością, która objęła drużynę był Holender Ruud Gullit. Po raz kolejny Newcastle zagrało w finale FA Cup, tym razem ulegając Manchesterowi United. Wobec słabych rezultatów w lidze, Gullita zastąpił Bobby Robson. W sierpniu 2004 roku Robson został zwolniony ze stanowiska menedżera. Jego następcą został Graeme Souness przed rozpoczęciem sezonu 2004/2005. W tym czasie do klubu dołączył Michael Owen i stał się wówczas najdroższym zawodnikiem w historii klubu[1].

Piłkarze Newcastle świętujący powrót do Premier League w 2010 roku.

W lutym 2006 roku zwolniono Sounessa , a drużynę przejął Glenn Roeder. Sezon zakończył na siódmym miejscu, jednak po sezonie rozstał się z klubem, a nowym trenerem został Sam Allardyce. Po nieudanym początku sezonu 2007/2008 Allardyce opuścił klub, który ponownie objął Kevin Keegan. Pod koniec sezonu Keegan mocno skrytykował zarząd, przez co we wrześniu 2008 roku został zwolniony i zastąpił go Joe Kinnear. W lutym ze względu na operację serca Kinnear musiał opuścić klub, a Alan Shearer został nowym szkoleniowcem. Nie udało się jednak uratować drużyny przed degradacją do Championship i Sorki po raz pierwszy od założenia Premier League pożegnały się z tą ligą.

Od 2009 roku[edytuj | edytuj kod]

27 października 2009 roku drużynę objął Chris Hughton[2], który w swoim pierwszym sezonie wywalczył awans do Premier League[3]. Po dobrym początku rozgrywek w dniu 6 grudnia 2010 roku Hughton został zwolniony, ponieważ zarząd stwierdził, że chciałby mieć bardziej doświadczonego menedżera[4]. Trzy dni później nowym trenerem został Alan Pardew[5]. 31 stycznia 2011 roku Andy Carroll przeniósł się do Liverpoolu za rekordową kwotę 35 mln funtów[6]. Ostatecznie Sroki zajęły 12. miejsce w ligowej tabeli, a jednym z pamiętnych meczów było spotkanie z Arsenalem, w którym Sroki przegrywały różnicą czterech bramek, aby ostatecznie doprowadzić do remisu. Latem 2011 roku z klubu odeszli tacy zawodnicy jak: Kevin Nolan, Joey Barton, czy Jose Enrique. Sezon okazał się jednak bardzo dobry. Newcastle zajęło 5. miejsce w tabeli (wyprzedzając m.in: Chelsea). Najlepszym strzelcem został Demba Ba, który zaliczył 16 trafień. Kolejny sezon był mniej udany, ponieważ drużyna do ostatnich kolejek broniła się przed spadkiem. W Lidze Europy zajęli drugie miejsce w grupie, a w ćwierćfinale przegrali dwumecz z Benficą. W kolejnym sezonie klub zajął 10. miejsce, a 2 stycznia 2015 roku Pardew został zwolniony z funkcji menedżera. Jego następcą został John Carver, pod wodzą którego drużyna odniosła zaledwie trzy zwycięstwa, plasując się na 15. miejscu. Przed rozpoczęciem sezonu klub poinformował, że nowym trenerem zostanie Steve McClaren. 11 marca 2016 Steve McClaren został zwolniony z funkcji trenera. Nowym szkoleniowcem został Rafael Benitez, jednak nie udało mu się uratować drużyny przed spadkiem do Championship. Zaledwie po jednym sezonie Newcastle ponownie powróciło do elity, wygrywając rozgrywki Championship.

Statystyki i rekordy[edytuj | edytuj kod]

Do tej pory włącznie z sezonem 2015/16 Newcastle spędziło 85 sezonów w najwyższej klasie rozgrywkowej. Pod tym względem są na ósmym miejscu w historycznej tabeli Premier League. Rekord pod względem liczby rozegranych meczów w barwach klubu należy do Jimmy'ego Lawrena, który w latach 1904-1921 rozegrał 496 spotkań. Najwięcej goli zdobył Alan Shearer w latach 1996-2006. Pod względem goli zdobytych w jednym sezonie rekord należy do Andy'ego Cole'a, który w ligowej kampanii 1994/1994 zdobył 41 bramek. Największym zwycięstwem zespołu była wygrana nad Newport County 13-0 w 1946 roku, a największą porażką występ przeciwko Burton Wanderers w 1895 roku. Rekordowa frekwencja na stadionie to 68, 386 tys. kibiców podczas meczu z Chelsea w 1930 roku. Najwyższą frekwencję w Premier League odnotowano 6 maja 2012 roku z Manchesterem City. Najdroższym graczem w historii klubu jest Michael Owen, sprowadzony za blisko 16 mln funtów z Realu Madryt, natomiast najdrożej sprzedanym zawodnikiem jest Andy Carroll.

Stroje[edytuj | edytuj kod]

Producenci[edytuj | edytuj kod]

Producenci
1974–1975 Bukta
1975–1976 Umbro
1976–1980 Bukta
1980–1993 Umbro
1993–1995 ASICS
1995–2010 Adidas
2010– Puma
Sponsorzy
1980–1986 Newcastle Breweries
1986– Dec1990 Greenall's
Dec1990 -2000 McEwan's Lager/Newcastle Brown Ale
2000–2003 telewest:ntl
2003–2012 Northern Rock
2012–2013 Virgin Money
od 2013 Wonga.com

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

St. James' Park[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: St. James' Park.
  • Wymiary płyty boiska: 105 m × 68 m
  • Pojemność stadionu: 52 387
  • Rekord frekwencji: 68 386 (z Chelsea 03.09.1930 – I liga)
Nazwy poszczególnych trybun
  1. Milburn Stand
  2. East Stand
  3. Sir John Hall Stand
  4. Sir John Hall West Corner
  5. Sir John Hall East Corner
  6. South Stand (Newcastle Brown Stand)

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Newcastle United.

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Newcastle United.

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 10 lutego 2018[8].
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Irlandia Rob Elliot
2 OB Irlandia Ciaran Clark
3 OB Walia Paul Dummett
6 OB Anglia Jamaal Lascelles (kapitan)
7 NA Anglia Jacob Murphy
8 PO Anglia Jonjo Shelvey
9 NA Anglia Dwight Gayle
10 PO Senegal Mohamed Diamé
11 PO Szkocja Matt Ritchie
12 BR Czechy Martin Dúbravka (wypożyczony z Sparty Praga)
13 NA Algieria Islam Slimani (wypożyczony z Leicester City)
14 PO Anglia Isaac Hayden
Nr Poz. Piłkarz
15 PO Brazylia Kenedy (wypożyczony z Chelsea)
17 NA Hiszpania Ayoze Pérez
18 OB Demokratyczna Republika Konga Chancel Mbemba
19 OB Hiszpania Javier Manquillo
20 OB Francja Florian Lejeune
21 NA Hiszpania Joselu
22 OB Stany Zjednoczone DeAndre Yedlin
23 PO Hiszpania Mikel Merino (wypożyczony z Borussii Dortmund)
25 OB Francja Massadio Haïdara
26 BR Anglia Karl Darlow
27 OB Hiszpania Jesús Gámez
30 PO Ghana Christian Atsu

U23[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
35 PO Anglia Daniel Barlaser
36 PO Anglia Yasin Ben El-Mhanni
Nr Poz. Piłkarz
38 OB Australia Curtis Good
51 NA Anglia Callum Roberts

Piłkarze na wypozyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
PO Anglia Jack Colback (w Nottingham Forest do 30 czerwca 2018)
BR Holandia Tim Krul (w Brighton & Hove Albion do 30 czerwca 2018)
BR Belgia Matz Sels (w Anderlecht do 30 czerwca 2018)
NA Serbia Aleksandar Mitrović (w Fulham do 30 czerwca 2018)
BR Anglia Freddie Woodman (w Aberdeen do 30 czerwca 2018)
Nr Poz. Piłkarz
PO Anglia Rolando Aarons (w Hellas Verona do 30 czerwca 2018)
OB Anglia Jamie Sterry (w Crewe Alexandra do 30 czerwca 2018)
OB Maroko Achraf Lazaar (w Benevento Calcio do 30 czerwca 2018)
NA Anglia Adam Armstrong (w Blackburn Rovers do 30 czerwca 2018)
OB Senegal Henri Saivet (w Sivassporze do 30 czerwca 2018)

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Newcastle 2006 Annual Report. Newcastle United F.C.. [dostęp 2011].
  2. Newcastle confirm Hughton as boss. BBC Sport, 27 października 2009. [dostęp 12 kwietnia 2011].
  3. United Sign Off With Victory. nufc.co.uk, 2010-05-02. [dostęp 2010-05-02]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  4. Chris Hughton sacked as manager of Newcastle United. [dostęp 6 grudnia 2010].
  5. Peter Beardsley named as Newcastle United caretaker manager. 6 grudnia 2010.
  6. 35 mln za rekordowy zakup Liverpoolu (pol.). 2011-01-31. [dostęp 2016-03-15].
  7. Mike Ashley | Uk-news | The Guardian, www.theguardian.com [dostęp 2017-11-25] (ang.).
  8. Player Profiles (ang.). nufc.co.uk (Newcastle United). [dostęp 20 lipca 2017].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]