Hamburger SV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg Hamburger SV
Logo klubu
Logo klubu
Pełna nazwa Hamburger Sport-Verein e. V.
Przydomek Rothosen, Hanseaten, Bundesliga-Dino
Barwy niebiesko-biało-czarne
Data założenia 1887
Liga Bundesliga
Adres Sylvesterallee 7,
22525 Hamburg
Stadion Imtech Arena
Prezes Niemcy Edgar Jarchow (od 2011 roku)
Trener Niemcy Mirko Slomka Nowy trener podpisał umowę do 2016 roku
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Stroje rezerwowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Hamburger SV (pełna nazwa Hamburger Sport-Verein e. V., w skrócie HSV) – niemiecki klub sportowy z siedzibą w Hamburgu.

Informacje ogólne o klubie[edytuj | edytuj kod]

Za oficjalną datę założenia klubu uznawany jest 29 września 1887 roku. Jest klubem wielosekcyjnym; oprócz najstarszej i najbardziej utytułowanej sekcji piłki nożnej mężczyzn posiada również następujące sekcje: tenisa stołowego (założona 1927), piłki nożnej kobiet (założona 1970), siatkówki seniorów, baseballa (założona 1985), softballa, badmintona i hokeja na lodzie. W latach 1976-2002 istniała również sekcja piłki ręcznej mężczyzn – obecnie w kooperacji z HSV Hamburg.

Drużyna piłki nożnej mężczyzn nieprzerwanie od 1963 gra w Bundeslidze. Była sześciokrotnym mistrzem Niemiec (1922 – nieoficjalny tytuł, 1923, 1928, 1959/60, 1978/79, 1981/82, 1982/83) oraz ośmiokrotnym wicemistrzem Niemiec (1924, 1956/57, 1957/58, 1975/76, 1979/80, 1980/81, 1983/84, 1986/87). Zdobyła również Puchar Ligi Niemieckiej (2003), trzykrotnie Puchar Niemiec (1962/63, 1975/76, 1986/87) a kolejne trzy razy grała w meczu finałowym tych rozgrywek (1955/56, 1966/67, 1973/74). Drużyna Hamburger SV odnosiła również sukcesy w klubowych rozgrywkach europejskich. Zdobyła Puchar Mistrzów (1982/83) oraz Puchar Zdobywców Pucharów (1976/77). Dodatkowo, brała również udział w meczach finałowych: Pucharu Mistrzów (1979/80), Pucharu Zdobywców Pucharów (1967/68) i Pucharu UEFA (1981/82). Najwięcej goli (137) w historii klubu dla drużyny strzelił Uwe Seeler. W największej liczbie meczów jako zawodnik uczestniczył Manfred Kaltz (581). Barwami klubu są kolory: niebieski, biały, oraz czarny. Swoje spotkania jako gospodarz drużyna piłkarska rozgrywa od 1953 roku na stadionie HSH Nordbank Arena, mogącym pomieścić 55 869 widzów (stan na maj 2008). Gracze drużyny określani są przez fanów i media mianami: Rothosen, Hanseaten oraz Bundesliga-Dino.

Zawodnicy sekcji tenisa stołowego największe sukcesy święcili w latach 30., 40. i 50. XX wieku. Drużyna tenisa stołowego zdobyła dwukrotnie mistrzostwo Niemiec (1937, 1938), a w 1939 została wicemistrzem kraju. W grze pojedynczej mężczyzn zawodnicy zdobyli trzykrotnie mistrzostwo Niemiec: 1933 (Paul Benthien), 1934 (Erich Deisler) oraz w 1944 (Heinz Benthien) oraz trzykrotnie wicemistrzostwo kraju: 1936 (Erich Deisler), 1937 (Paul Benthien) i 1943 (Heinz Benthien). W grze pojedynczej kobiet Ursula Paulsen dwukrotnie (1956, 1958) zajęła 3. miejsce w mistrzostwach Niemiec. W grze podwójnej mężczyzn zawodnicy należący do tej sekcji zdobyli w 1943 wicemistrzostwo kraju (Heinz Benthien), natomiast trzykrotnie zajęli 3. miejsce: 1940 (Heinz Benthien), 1944 (Heinz Benthien-Erich Deisler), 1948 (Erich Deisler). W grze podwójnej kobiet Ursula Paulsen zdobyła raz (1956) 3. miejsce w miastrzostwach Niemiec. W grze mieszanej zawodnicy należący do tej sekcji zdobyli mistrzostwo kraju w 1957 (Ursula Paulsen), dwukrotnie wicemistrzostwo: 1943 (Heinz Benthien), 2003 (Oliver Alke), oraz dwukrotnie zajęli 3. miejsce: 1940 (Heinz Benthien) i 1947 (Erich Deisler).

Drużyna siatkarska mężczyzn była sześciokrotnym mistrzem Niemiec (1976, 1977, 1985, 1986, 1986, 1988). Wygrała również pięciokrotnie DVV-Pokal (Puchar Niemiec; 1974, 1977, 1983, 1985, 1989, 1992 – ten ostatni jako 1. VC Hamburg)

Drużyna baseballa (występująca pod nazwą HSV Stealers) zdobyła w 2000 mistrzostwo Niemiec, natomiast wicemistrzem kraju była trzykrotnie: 1995, 1996, 1997. W roku 2000 zespół wygrał również rozgrywki Pucharu Niemiec oraz Pucharu Europy.

Męska drużyna badmintona została w 1957 wicemistrzem Niemiec. Natomiast w 1981 zawodnicy sekcji badmintona Gert Kattau i Joachim Schulz zdobyli 3. miejsce w mistrzostwach Niemiec w grze podwójnej mężczyzn.

Drużyna piłki ręcznej mężczyzn zdobyła w 1966 wicemistrzostwo Niemiec.

Drużyna piłki nożnej kobiet była finalistą Pucharu Niemiec w 2002, a następnie w 2004 finalistą Halowego Pucharu Niemiec.

Męska drużyna krykieta była dwukrotnym wicemistrzem Niemiec (2006, 2008).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Oficjalnie za datę założenia Hamburger Sport-Verein e.V. uznaje się 29 września 1887 roku[1]. Jednak jest to jedynie data powstania najstarszego spośród późniejszych klubów-założycieli SC Germania von 1887. Dopiero ponad dwadzieścia lat później, 2 czerwca 1919 roku[1] doszło do połączenia trzech zespołów z Hamburga – SC Germania von 1887, Hamburger FC 1888 oraz, mającego swoją siedzibę w dzielnicy Eppendorf, FC Falke 1906.

Kolorami klubowymi drużyny piłkarskiej SC Germania von 1887 były czarny i niebieski. Dodatkowo na górnej części ubioru widniała litera „G”. Mecze prowadzone były na boisku przy ówczesnym torze wyścigów konnych w dzielnicy Mühlenkamp. W latach 1896, 1897, 1901 i 1902 drużyna była czterokrotnie mistrzem ligi miejskiej (Hamburga), a w 1904 roku wicemistrzem Niemiec (po przegranej 1:3 z drużyną Britannii Berlin w finale)[2]. Kolejny z klubów Hamburger FC 1888 został założony 1 czerwca 1888 roku jako zespół powstały przy placówce oświatowej Wilhelm-Gymnasium. Stroje zawodników były ciemnoniebieskie, a mecze w roli gospodarza rozgrywano na boisku przy lodowisku w hamburskiej dzielnicy Sternschanze. Największym osiągnięciem zespołu było mistrzostwo północnych Niemiec zdobyte w 1918 roku[2]. FC Falke 1906 utworzony został w 1906 roku przy placówce oświatowej Oberrealschule Eppendorf, a barwami zespołu były kolory niebieski (górna część ubioru) i biały (dolna)[2].

Powstały w wyniku fuzji w 1919 klub początkowo funkcjonował pod nazwą Hamburg 88-Germania-Falke, by jeszcze w tym samym roku zmienić ją na Hamburger Sport-Verein[3]. Barwami klubowymi stały się kolory: biały i czerwony, będące oficjalnymi barwami miasta Hamburga oraz Ligi Hanzeatyckiej. Kolorami dodatkowymi zostały niebieski i czarny, niegdyś używany przez klub SC Germania von 1887.

Lata 1919–1933[edytuj | edytuj kod]

W 1919 roku klub przystąpił do rozgrywek na szczeblu regionalnym (Hamburg), zajmując w nich ostatecznie 2. miejsce. Pierwszy po połączeniu trzech klubów mecz, przegrany 1:4, drużyna z Hamburga rozegrała 1 czerwca 1919 roku przeciwko Viktorii Recklinghausen[4]. W 1920 roku drużyna Hamburger SV wzięła udział w rozgrywkach Ligi Północnych Niemiec (Norddeutsche Liga), zajmując 1. miejsce w okręgu północnym. Po wygranym 8:0 meczu w finale Ligi Północnych Niemiec (z drużyną Hannover 96) zespół z Hamburga zakwalifikował się do rozgrywek o mistrzostwo Niemiec, kończąc rywalizację już w pierwszej rundzie, w której przegrał 1:3 z piłkarzami Duisburger SV[5].

W sezonie 1921/1922 piłkarze Hamburger SV ponownie zajęli, podobnie jak w ubiegłorocznych rozgrywkach, 1. miejsce w północnym okręgu Ligi Północnych Niemiec. Drużyna z Hamburga wygrała następnie turniej o mistrzostwo Niemiec, wygrywając mecze kolejno z zespołami: Titanią Stettin (5:0), Wackerem Monachium (4:0) i w finale z 1. FC Nürnberg. Ta ostatnia rywalizacja obejmowała w sumie dwa mecze – pierwszy zakończył się wynikiem remisowym 2:2 zdecydowano więc o rozegraniu meczu dodatkowego. Rozegrano go w Lipsku, a jego zwycięzcą został ze względów regulaminowych zespół hamburski[6].

W sezonie 1922/1923 drużyna piłkarzy Hamburger SV po raz trzeci została mistrzem okręgu w rozgrywkach Ligi Północnych Niemiec, a następnie wygrała zawody o mistrzostwo Ligi Północnych Niemiec pokonując po kolei zespoły: Borussia Harburg (3:1), Eintracht Hannover (4:1) i w meczu finałowym 2:0 Holstein Kiel. Zdobyła również po raz drugi tytuł mistrza kraju wygrywając w kolejnych rundach z piłkarzami klubów: Guts Muts Drezno (2:0), VfB Königsberg (3:2), a następnie w meczu finałowym rozegranym 10 czerwca 1923 roku na stadionie w Berlinie, drużynę Union Oberschöneweide (3:0)[7].

Drużyna piłkarska Hamburger SV w sezonie 1923/1924 zakończyła rozgrywki Ligi Północnych Niemiec na 1. miejscu w okręgu Alster, a następnie wygrała turniej o mistrzostwo regionu. W tym sezonie zespół zdobył również wicemistrzostwo Niemiec, pokonując drużyny Sportfreunde Breslau (3:0) i SV Leipzig (1:0), ale przegrywając w meczu finałowym oglądanym przez około 30 tysięcy widzów, a rozegranym na stadionie w Berlinie z piłkarzami klubu 1. FC Nürnberg 0:2[8]. W kolejnych trzech sezonach zespół Hamburger SV nie odnosił takich sukcesów jak w latach poprzednich. W 1925 roku drużyna piłkarska nie zakwalifikowała się do drugiej rundy mistrzostw Niemiec przegrywając z zespołem FSV Frankfurt 1:2[9], a w sezonie 1925/1926 zajęła 2. miejsce w mistrzostwach północnych Niemiec (Norddeutsche Meisterschaft). W tym sezonie wygrała w rozgrywkach o Puchar Północnych Niemiec, pokonując w ostatnim meczu piłkarzy klubu Holstein Kiel 3:1[10]. Rok później zespół ponownie był drugi w mistrzostwach regionu.

W sezonie 1927/1928 zespół Hamburger SV zajął 1. miejsce w okręgu Alter w ramach rozgrywek Ligi Północnych Niemiec, a także po raz szósty został mistrzem północnych Niemiec (wygrywając wszystkie mecze, w których brał udział na turnieju – 6). W rywalizacji o mistrzostwo kraju (Deutsche Meisterschaft) wygrał po kolei z drużynami: Schalke 04 Gelsenkirchen (4:2), VfB Königsberg (4:0), Bayernem Monachium (8:0 – trzy gole Tulla Hardera), by w meczu finałowym rozgrywanym na Altonaer Stadion w Altonie pokonać Herthę Berlin 5:2, i po raz trzeci w historii klubu zostać mistrzem kraju[11]. W latach 1929, 1931–1933 czterokrotnie zespół hamburski zostawał mistrzem północnych Niemiec, niemniej w rozgrywkach o mistrzostwo kraju przegrywał mecze już w pierwszych rundach, stąd nie brał już udziału w meczu finałowym turnieju.

1933–1945[edytuj | edytuj kod]

Od 1933 roku Hamburger SV występował w nowych rozgrywkach zwanych Gauliga/Bereichsliga Nordmark. W latach 1934-1936 przegrywał je, za każdym razem będąc w tabeli za drużyną Eimsbütteler TV, wywodzącej się z dzielnicy Hamburga, Eimsbüttel. W 1937 roku wywalczyli mistrzostwo rozgrywek, przeszli fazę grupową mistrzostw Niemiec. W półfinale ulegli jednak 2:3 1. FC Nürnberg, a w meczu o 3. miejsce 0:1 VfB Stuttgart[12]. W 1938 roku Hamburger SV ponownie był czwarty w mistrzostwach kraju, po tym jak najpierw wywalczył mistrzostwo regionu, a następnie przegrał w półfinale 2:3 z Hannoverem 96 po dogrywce i 2:4 z Fortuną Düsseldorf także po dogrywce (w pierwszym meczu między HSV a Fortuną padł bezbramkowy remis)[13]. W sezonie 1938/1939 sytuacja znów się powtórzyła i znów HSV zajęło 4. pozycję. W decydujących meczach uległo 1:4 Admirze Wiedeń, a potem 2:3 Dresdner SC. Natomiast gracz HSV, Werner Höffmann, zdobywając 28 goli w rozgrywkach został królem strzelców, pierwszym w historii mistrzostw Niemiec wywodzącym się z klubu z Hamburga[14]. Po wybuchu II wojny światowej w Niemczech rozgrywki ligowe nadal toczyły się. W 1941 roku HSV przeszedł rozgrywki regionalne bez straty punktu i wygrał fazę grupową mistrzostw kraju. W półfinale uległ jednak Schalke 04 Gelsenkirchen w dwumeczu (1:0 i 0:3)[15]. Do 1945 roku Hamburger SV nie osiągnął już więcej sukcesów w niemieckim czempionacie. W wyniku wojny zmarło kilku zawodników HSV, w tym Rudolf Noack, Werner Höffmann i Eugen Kahl. Swoje pierwsze spotkanie po zakończeniu wojny HSV rozegrał 16 lipca 1945 na swoim stadionie Rothenbaum i wygrał 2:0 z Altoną 93[16].

1945–1963[edytuj | edytuj kod]

W 1945 roku po zwycięstwie nad III Rzeszą, Alianci podzielili ją na strefy okupacyjne czterech zwycięskich mocarstw: Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Francji oraz Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Tak samo podzielono strefy rozgrywek piłkarskich, a Hamburg i północ Niemiec znalazła się pod wpływami Wielkiej Brytanii. W sezonie 1946/1947 w rozgrywkach okręgowych HSV zajął drugie miejsce za lokalnym rywalem, FC St. Pauli, a w 22 spotkaniach zdobył 101 goli, wygrywając m.in. 14:2 z TuS Hamburg, 11:0 z Unionem Altona czy 14:0 z Post SV. W barażach o awans do mistrzostw strefy brytyjskiej spotkał się z VfB Lübeck i zwyciężył 5:2. Potem po dwóch meczach pokonał Schalke 04 Gelsenkirchen (0:0 i 2:0), 3:1 Rot-Weiß Oberhausen, a w finale w Düsseldorfie 1:0 Borussię Dortmund. Tym samym Hamburger SV został po raz pierwszy piłkarskim mistrzem strefy brytyjskiej[17]. Rok później piłkarze z Hamburga zostali mistrzami północy kraju, a dzięki pokonaniu Hamborn 07 3:1, Entrachtu Brunszwik 3:2 i St. Pauli 6:1 ponownie wywalczyli prymat w swojej strefie wpływów alianckich. Jednak w mistrzostwach całego kraju odpadli już po pierwszej rundzie przegrywając 1:2 z TuS Neuendorf[18].

Zarówno w 1949, jak i 1950 roku HSV sięgał po mistrzostwo Północnych Niemiec, jednak odpadał w mistrzostwach narodowych. W 1950 roku zespół wyjechał na tournée do Stanów Zjednoczonych i stał się pierwszą niemiecką drużyną po zakończeniu wojny, która wystąpiła na boiskach USA. Hamburger SV zwyciężył tam we wszystkich sześciu rozegranych spotkaniach: 4:1 z drużyną Nowego Jorku, 10:0 z All Stars Chicago, 9:1 z Elizabeth SC Newark, 5:0 z drużyną z Filadelfii, 7:2 z New Jersey i 9:2 z Brooklynu[19]. Sezon 1950/1951 zakończył się czternastym w historii tytułem mistrza Niemiec Północnych, jednak w krajowych rozgrywkach zespół zajął 3. miejsce w grupie. Herbert Woitkowiak, zawodnik HSV, z 40 golami został królem strzelców całego cyklu mistrzostw kraju[20]. Rok 1952 i 1953 przyniósł kolejne dwa mistrzostwa regionu. 15 sierpnia 1953 w barwach Hamburger Sport-Verein zadebiutował 16-letni wówczas Uwe Seeler, który w późniejszych latach stał się najlepszym strzelcem w historii klubu. Jego debiut miał miejsce w zwycięskim 5:3 meczu z Göttingen 05[21]. W 1954 roku HSV nie odniósł sukcesu, ale w 1955 roku odzyskał on mistrzostwo swojego regionu. W sezonie 1955/1956 obronił ten tytuł, a Seeler z 32 golami został najlepszym strzelcem rozgrywek. Drużyna jednak ponownie nie potrafiła przebić się do decydującej fazy mistrzostw Niemiec[22]. Rok później Seeler zdobył 31 bramek, najwięcej w lidze. „Die Rothosen” po raz dziewiętnasty zostali mistrzami Północy oraz dotarli do finału mistrzostw kraju. Na stadionie w Hanowerze lepsza od hamburczyków okazała się Borussia Dortmund, która zwyciężyła 4:1[23]. W 1958 roku miała miejsce podobna historia, gdy po dwudziestym tytule mistrza regionu HSV uległo 0:3 w finale mistrzostw Niemiec Schalke 04[24]. Natomiast rok 1959 to kolejny prymat w rozgrywkach rejonu Hamburga i okolic.

W sezonie 1959/1960 HSV trenowany przez Güntera Mahlmanna po wygraniu mistrzostw Północy zwyciężył także swoją grupę w rundzie eliminacyjnej mistrzostw Niemiec. Dzięki temu 25 czerwca 1960 roku na Waldstadionie we Frankfurcie nad Menem zmierzył się w decydującym o czempionacie spotkaniu z 1. FC Köln. Ostatecznie Hamburger SV zwyciężył 3:2 po golach Uwe Seelera i jednym Gerta Dörfela, dzięki czemu po 32 latach ponownie został najlepszą drużyną Niemiec[25]. Jesienią 1960 klub po raz pierwszy w historii wystąpił w europejskich pucharach. W 1/8 finału edycji 1960/1961 Pucharu Mistrzów zmierzył się ze szwajcarskim BSC Young Boys. W pierwszym meczu w Bernie Niemcy wygrali 5:0 po dwóch golach Klausa Stürmera i Uwe Seelera oraz jednym Klausa Neisnera. W rewanżu w Hamburgu padł remis 3:3 (bramki dla HSV zdobywali Stürmer, „Charly” Dörfel i po samobójczym trafieniu Léon Walker). W ćwierćfinale HSV trafił na mistrza Anglii, Burnley F.C.. W Anglii Hamburger SV przegrał 1:3 (gol Dörfla), ale w rewanżu na własnym stadionie wygrał 4:1 (dwa trafienia Seelera i jedno Dörfla oraz Stürmera) i awansował do dalszej rundy. W półfinale z Barceloną do rozstrzygnięcia potrzeba było trzech spotkań. W pierwszym w Hiszpanii wygrała Barcelona 1:0, a w drugim w Niemczech HSV 2:1 (strzelcy dla HSV: Peter Wulf i Seeler). W decydującym o awansie meczu, na neutralnym stadionie w Brukseli wygrała Barcelona 1:0 po bramce Evaristo de Macedo i to ona weszła do finału[26]. Ani w 1961, ani w kolejnych dwóch latach HSV nie zdołało osiągnąć kolejnych sukcesów w rozgrywkach ligowych. Jednak w 1963 roku klub dotarł do finału Pucharu Niemiec i dzięki hat-trickowi Uwego Seelera pokonał 3:0 Borussię Dortmund, zapisując tym samym w swojej historii pierwszy zdobyty krajowy puchar.

1963–1976[edytuj | edytuj kod]

Uwe Seeler, najlepszy strzelec Hamburger SV w historii

W 1963 roku Niemiecki Związek Piłki Nożnej utworzył nowe rozgrywki w kraju – Bundesligę, składającą się pierwotnie z 16 drużyn. W skład wszedł między innymi Hamburger SV, a w premierowym sezonie zespół ten poprowadził trener Martin Wilke. 24 sierpnia HSV rozegrał swoje pierwsze spotkanie w Bundeslidze i zremisował na wyjeździe z Preußen Münster 1:1. 7 marca 1964 roku Hamburger SV uległ na wyjeździe 2:9 TSV 1860 Monachium i jest to najwyższa porażka w historii klubu. Na koniec sezonu 1963/1964 drużyna z Hamburga zajęła 6. miejsce, a jej napastnik Uwe Seeler z 30 golami został królem strzelców[27].

Po sezonie 1963/1964 doszło do zmiany trenera. Wilkego zastąpił Georg Gawliczek. W HSV pracował dwa lata, ale nie osiągnął sukcesów w lidze. Natomiast jego następca Josef Schneider doszedł z zespołem do finału Pucharu Niemiec, jednak hamburczycy ulegli w nim 0:4 Bayernowi Monachium. Schneidera zastąpił Kurt Koch, a Hamburger SV miał wystąpić w Pucharze Zdobywców Pucharów 1967/1968, gdyż poprzednim triumfatorem tych rozgrywek był właśnie Bayern, który automatycznie uzyskał miejsce w następnej edycji. W 1/16 finału HSV zmierzył się ze zdobywcą Pucharu Danii, Freja Randers. W pierwszym meczu w Hamburgu po 3 golach Seelera i po jednym Wernera Krämera oraz jednym Franza-Josefa Höniga „Die Rothosen” wygrali 5:3. W rewanżu także zwyciężyli, tym razem 2:0 po trafieniach Jürgena Kurbjuhna i Holgera Dieckmanna. W 1/8 finału przeciwnikiem Hamburger Sport-Verein była Wisła Kraków. Niemcy wygrali dwumecz pokonując „Wiślaków” 1:0 w Krakowie (gol Seelera) i 4:0 na własnym stadionie (dwa gole Schulza i po jednym Seelera i Kurbjuhna). HSV w drodze do finału przeszedł także dwie następne przeszkody. W ćwierćfinale uporał się z Olympique Lyon po trzech meczach (2:0 po bramkach Dieckmanna i Dörfla), 0:2 i w dodatkowym znów 2:0 po dwóch trafieniach Seelera). Natomiast w pierwszym meczu 1/2 finału Niemcy zremisowali 1:1 z Cardiff City (gol: Helmut Sandmann), ale w drugim w Cardiff pokonali miejscowych 3:2 (gole: dwa Höniga i jeden Seelera). 23 maja 1968 w finale na Feijenoord Stadion w Rotterdamie HSV podejmował A.C. Milan. Już w 3. minucie bramkę dla „rosso-nerich” strzelił Kurt Hamrin, a w 15. dołożył drugie trafienie, dzięki czemu mediolańczycy sięgneli po Puchar Zdobywców Pucharów[28].

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

23.05 1968 Włochy A.C. Milan 2:0 Niemcy Hamburger SV Feijenoord Stadion, Rotterdam
Widzów: 53 276
Sędzia: José Maria Ortiz de Mendibil (Hiszpania)
Kurt Hamrin Bramka 3', Bramka 15' 2:0


Fabio CudiciniAngelo Anquilletti, Karl-Heinz Schnellinger, Roberto Rosato, Nevio ScalaGiovanni Trapattoni, Giovanni LodettiGianni Rivera (kapitan), Kurt Hamrin, Angelo Sormani, Pierino Prati; Trener: Nereo Rocco Arkoc ÖzcanHelmut Sandmann, Willi Schulz, Egon Horst, Jürgen KurbjuhnHolger Dieckmann, Werner KrämerBernd Dörfel, Uwe Seeler (kapitan), Franz-Josef Hönig, Gert Dörfel; Trener: Kurt Koch

Koch pracował w Hamburger SV jeszcze przez rok, ale nie odnosząc sukcesu w lidze został zastąpiony przez Georga Knöpfle. W 1970 roku HSV był szósty w lidze, jednak ponownie doszło do zmiany trenera i nowym szkoleniowcem klubu został Klaus-Dieter Ochs. Poprawił on lokatę z poprzedniego sezonu, jednak z kolejnych dwóch HSV zajmował miejsca poza dziesiątką. 1 maja 1972 roku karierę sportową zakończył Uwe Seeler, a na jego pożegnalny mecz na Volksparkstadion przybyło 62 tysiące widzów[21]. W 1973 roku następcą Ochsa mianowano Kuno Klötzera. W 1974 roku doprowadził on zespół do finału Pucharu Niemiec, jednak HSV uległ w nim 1:3 Eintrachtowi Frankfurt. Z kolei w 1975 roku zajął 4. miejsce w lidze, a sezon później wywalczył wicemistrzostwo kraju kończąc sezon 4 punkty za Borussią Mönchengladbach. 26 czerwca 1976 Hambruger SV zdobył swój drugi krajowy puchar w historii, gdy na stadionie we Frankfurcie nad Menem pokonał 2:0 1. FC Kaiserslautern.

1976–1987[edytuj | edytuj kod]

Dzięki zdobyciu Pucharu Niemiec Hamburger SV jesienią 1976 wystąpił w rozgrywkach Pucharu Zdobywców Pucharów. Już w pierwszej rundzie spotkał się z Islandzkim ÍBK Keflavík. Zdobywca Pucharu Islandii w pierwszym meczu w Hamburgu uległ 0:3, a gole dla Niemców zdobywali Klaus Zaczyk, Willi Reimann i Peter Hidien. W rewanżu na Islandii padł remis 1:1 (HSV zdobył gola po strzale Hidiena). W 1/8 finału „Die Rothosen” wylosowali Heart of Midlothian F.C. ze Szkocji. Zawodnicy Hamburger SV dwukrotnie zdobywali po 4 gole w meczu wygrywając najpierw 4:2 na własnym stadionie (trafienia Olego Bjørnmose, Kurta Eigla, Williego Reimanna i Manfreda Kaltza) oraz 4:1 w Edynburgu (po dwie bramki Eigla i Felixa Magatha). W ćwierćfinale HSV uporał się z kolejną przeszkodą – MTK Budapeszt. W pierwszym meczu zremisowali ze zdobywcami Pucharu Węgier 1:1, a gola zdobył Georg Volkert. W rewanżu na Volksparkstadion hamburczycy wygrali z Węgrami 4:1, a bramki zdobywali: Reimann (2), Kaltz i Zaczyk. W półfinale Niemcy wylosowali Atlético Madryt i na Estadio Vicente Calderón przegrali oni z gospodarzami 1:3, a autorem honorwego trafienia był Magath. W rewanżu odrobili stratę wygrywając 3:0 i dzięki golom Kaltza, Reimanna i Ferdinanda Kellera awansowali do finału. 11 maja 1977 roku na Stadionie Olimpijskim w Amsterdamie przeciwnikiem Hamburger Sport-Verein był belgijski Anderlecht. Do 78. minuty utrzymywał się wynik bezbramkowy i wtedy gola z rzutu karnego zdobył Georg Volkert. W 88. minucie gola na 2:0 zdobył Magath i Hamburger SV zdobyło swoje pierwsze europejskie trofeum w historii[29].

Finał Pucharu Zdobywców Pucharów

11.05 1977 Niemcy Hamburger SV 2:0 Belgia RSC Anderlecht Stadion Olimpijski w Amsterdamie, Amsterdam
Widzów: 58 000
Sędzia: Patrick Partridge (Anglia)
Georg Volkert Bramka 78' (karny), Felix Magath Bramka 88' 0:0


Rudolf KargusManfred Kaltz, Hans-Jürgen Ripp, Peter Nogly (kapitan), Peter HidienCaspar Memering, Felix Magath, Ferdinand KellerArno Steffenhagen, Willi Reimann, Georg Volkert; Trener: Kuno Klötzer Jan RuiterGilbert Van Binst, Erwin Van den Daele (kapitan), Jean Thissen, Hugo BroosJean Dockx (81' Ronny Van Poucke), Ludo Coeck, Arie Haan, François Van Der ElstPeter Ressel, Rob Rensenbrink; Trener: Raymond Goethals

Po sukcesie w Pucharze Zdobywców Pucharów ze stanowiska trenera odszedł Klötzer i został zastąpiony przez Rudiego Gutendorfa, ale niedługo potem kolejnym trenerem został Turek Arkoç Özcan, były bramkarz HSV. Jednym z transferów przeprowadznych przez hamburski klub było zakupienie reprezentanta Anglii, Kevina Keegana. Özcan doprowadził HSV do 10. miejsca w lidze, a przed sezonem 1978/1979 został zastąpiony przez Chorwata z pochodzenia, Branko Zebeca. Na koniec sezonu wywalczył on mistrzostwo Niemiec, pierwsze dla HSV od czasu utworzenia Bundesligi. Najlepszym strzelcem zespołu został Keegan, który zdobył 17 goli[30]. Jesienią 1979 Hamburger SV drugi raz w swojej historii wystąpił w Pucharze Mistrzów. W pierwszej rundzie wyeliminował islandzki Valur Reykjavík. W stolicy Islandii dwa gole zdobył Horst Hrubesch i jednego Ivan Buljan, a HSV wygrał 3:0. W rewanżu w Hamburgu ponownie wygrali Niemcy, tym razem 2:1, po bramkach Hrubescha i Bernda Wehmeyera. W 1/8 finału rywalem hamburczyków było Dinamo Tbilisi. Na Volksparkstadion padł rezultat 3:1 dla HSV (gole Kaltza, Keegana i Hartwiga), a w rewanżu w Tbilisi 3:2 dla przyjezdnych (trafienia Keegana, Hrubescha i Buljana). W ćwierćfinale „Die Rothosen” natrafili na mistrza Jugosławii, Hajduka Split. W 45. minucie meczu w Hamburgu jedynego gola zdobył Willi Reimann. Na wyjeździe Niemcy ulegli 2:3, ale dzięki golom autorstwa Hrubescha i Holgera Hieronymusa strzelonym w Splicie awansowali do 1/2. W niej rywalem Hamburger SV był Real Madryt. Na Estadio Santiago Bernabéu „Królewscy” zwyciężyli 2:0, a bohaterem spotkania był strzelec dwóch goli Santillana. W rewanżu lepsi okazali się gracze HSV, którzy po dwóch golach Kaltza, dwóch Hrubescha i jednym Memeringa wygrali 5:1 i awansowali do finału Pucharu Europy, w którym ich rywalem miał być obrońca trofeum, Nottingham Forest. Finał odbył się 28 maja 1980 roku na Santiago Bernabéu w Madrycie. Jedynego gola spotkania zdobył John Robertson w 21. minucie meczu, a piłkarze Forest drugi raz z rzędu sięgnęli po najważniejsze trofeum klubowe w Europie[31]. Z kolei w lidze Hamburger SV był drugi tracąc dwa punkty do Bayernu Monachium.

Finał Pucharu Mistrzów

28.05 1980 Anglia Nottingham Forest 1:0 Niemcy Hamburger SV Estadio Santiago Bernabéu, Madryt
Widzów: 50 000
Sędzia: Antonio José da Silva Garrido (Portugalia)
John Robertson Bramka 21' 1:0


Peter ShiltonViv Anderson, Frank Gray (84' Bryn Gunn), Larry Lloyd, Kenny BurnsMartin O'Neill, John McGovern (kapitan), Ian Bowyer, Gary Mills (68' John O'Hare) – John Robertson, Garry Birtles; Trener: Brian Clough Rudolf KargusManfred Kaltz, Peter Nogly (kapitan), Ivan Buljan, Ditmar JakobsHolger Hieronymus (46' Horst Hrubesch), Felix Magath, Caspar Memering, Kevin KeeganWilli Reimann, Jürgen Milewski; Trener: Branko Zebec
Franz Beckenbauer, jeden z czołowych obrońców świata, w HSV grał w latach 1980-1982

Latem 1980 nowym zawodnikiem Hamburger SV został mistrz świata z 1974 roku i dwukrotny laureat Złotej Piłki Franz Beckenbauer. W trakcie sezonu 1980/1981 Zebeca zastąpił jego rodak Aleksandar Ristić. HSV został wicemistrzem kraju, ponownie będąc za Bayernem w tabeli. W 1/32 Pucharu UEFA Hamburger SV pokonał w dwumeczu jugosłowańskie FK Sarajevo. W pierwszym meczu padł wynik 4:2 dla Niemców (dwie bramki Hrubescha i po jednej Kaltza oraz Hartwiga), a w drugim remis 3:3 (hat-trick Hrubescha). Hamburczycy przeszli także 1/16 finału. Po remisie 1:1 na Philips Stadion z tamtejszym PSV Eindhoven (kolejny gol Hrubescha), wygrali u siebie 2:1 (trafienia Jürgena Groha i Hrubescha). HSV odpadł jednak w 1/8 finału po dwóch porażkach z AS Saint-Étienne: 0:5 na własnym stadionie i 0:1 we Francji[32].

Latem 1981 roku nowym trenerem zespołu został Austriak Ernst Happel, który w 1978 roku na mistrzostwach świata w Argentynie wywalczył z reprezentacją Holandii wicemistrzostwo świata. W lidze drużyna pod jego wodzą wywalczyła swój szósty tytuł mistrza kraju, a drugi od czasu utworzenia Bundesligi. HSV zakończyło sezon z 3 punktami przewagi nad drugim w tabeli 1. FC Köln, a napastnik Horst Hrubesch z 27 golami został najlepszym strzelcem ligi[33]. Hamburger SV wystąpił także w rozgrywkach Pucharu UEFA. W pierwszej rundzie rywalem Niemców był FC Utrecht, jednak już w premierowym spotkaniu przegrali oni 0:1 na własnym stadionie. W rewanżu w Arnhem padło 9 bramek, a HSV zwyciężył 6:3 po dwóch golach Jürgena Milewskiego oraz po jednym Bernda Wehmeyera, Jimmy’ego Hartwiga, Larsa Bastrupa oraz 20-letniego wówczas Thomasa von Heesena. W 1/16 finału rywalem HSV był francuski zespół Girondins Bordeaux. U siebie Francuzi wygrali 2:1, a honorowego gola dla wicemistrzów RFN zdobył Manfred Kaltz z rzutu karnego. W rewanżu na Volksparkstadion dwie bramki zdobył Horst Hrubesch i dzięki zwycięstwu 2:0 dalej awansował zespół z Hamburga. W 1/8 finału Hamburger SV wylosował Aberdeen F.C. i ponownie przegrał pierwszy mecz, tym razem 2:3 (dwa gole dla HSV zdobywał Hrubesch). Wygrał jednak rewanż 3:1 (zdobywcy bramek: Hrubesch, Memering i Ditmar Jakobs) i przeszedł do kolejnej rundy. Pierwszy mecz ćwierćfinałowy ze szwajcarskim Neuchâtel Xamax zakończył się zwycięstwem hamburczyków 3:2 (trafienia Bastrupa, Memeringa i von Heesena), a w drugim spotkaniu padł wynik bezbramkowy. Półfinałową parę Hamburger SV tworzył z FK Radničkim Nisz z Jugosławii. Pierwszy mecz Jugosłowianie wygrali 2:1 u siebie, a honorowego gola dla niemieckiej drużyny zdobył von Heesen. W rewanżowym meczu ulegli jednak w Hamburugu 1:5 – von Heesen z Hartwigiem zdobyli po dwie bramki, a jedną dołożył Felix Magath. 5 maja 1982 roku HSV rozegrał swój pierwszy finałowy mecz na Ullevi w Göteborgu z tamtejszym IFK, jednak uległ 0:1. Rewanż również nie był udany dla podopiecznych Happela, którzy na własnym stadionie zostali pokonani 3:0 przez Szwedów[34].

Finał Pucharu UEFA

5.05 1982 Szwecja IFK Göteborg 1:0 Niemcy Hamburger SV Ullevi, Göteborg
Widzów: 42 548
Sędzia: John Carpenter (Irlandia)
Tord Holmgren Bramka 87' 0:0


Thomas WernerssonRuben Svensson, Glenn Hysén, Conny Karlsson (kapitan), Stig FredrikssonTord Holmgren, Jerry Karlsson, Glenn StrömbergDan Corneliusson, Torbjörn Nilsson (20' Roland Sandberg), Tommy Holmgren (46' Glenn Schiller); Trener: Sven-Göran Eriksson Uli SteinHolger Hieronymus, Manfred Kaltz, Ditmar Jakobs, Jürgen GrohBernd Wehmeyer, William Hartwig, Felix Magath, Thomas von Heesen (83' Caspar Memering) – Horst Hrubesch (kapitan), Lars Bastrup; Trener: Ernst Happel

Finał Pucharu UEFA

19.05 1982 Niemcy Hamburger SV 0:3 Szwecja IFK Göteborg Volksparkstadion, Hamburg
Widzów: 60 000
Sędzia: George Courtney (Anglia)
0:1 Dan Corneliusson Bramka 26', Torbjörn Nilsson Bramka 61', Stig Fredriksson Bramka 66' (karny)


Uli SteinHolger Hieronymus, Manfred Kaltz (76' Peter Hidien), Jürgen Groh, Bernd WehmeyerWilliam Hartwig, Felix Magath, Caspar Memering, Thomas von HeesenLars Bastrup, Horst Hrubesch (kapitan); Trener: Ernst Happel Thomas WernerssonRuben Svensson, Conny Karlsson (kapitan), Glenn Hysén (19' Glenn Schiller), Stig FredrikssonTord Holmgren, Glenn Strömberg, Jerry KarlssonDan Corneliusson (68' Roland Sandberg), Torbjörn Nilsson, Tommy Holmgren; Trener: Sven-Göran Eriksson
Felix Magath, zdobywca zwycięskiego gola dla HSV w finale Pucharze Mistrzów 1983

W sezonie 1982/1983 zespół Happela kontynuował pasmo sukcesów i drugi raz z rzędu okazał się najlepszy w lidze, dzięki lepszej różnicy bramek niż rywal Werder Brema. Atak Hrubesch-Milewski zdobył w tamtym sezonie łącznie 32 gole[35]. Dzięki wywalczonemu rok wcześniej tytułowi mistrza RFN, Hamburger Sport-Verein wystąpił w edycji 1982/1983 Pucharu Mistrzów. W 1/16 finału spotkał się z mistrzem Niemieckiej Republiki Demokratycznej, Dynamem Berlin i po remisie 1:1 w Berlinie (gol Milewskiego) wygrał u siebie 2:0, dzięki bramkom Hartwiga i Hrubescha. W 1/8 finału rywalem Niemców był mistrz Grecji, Olympiakos Pireus. Na własnym stadionie wygrali oni z Grekami 1:0, dzięki bramce von Heesena. Jednak w rewanżu nie dali szans rywalom zwyciężając 4:0, a gole w Pireusie strzelali Magath, Hrubesch, Rolff i Bastrup. W ćwierćfinale rywalem HSV był mistrz Związku Radzieckiego, Dynamo Kijów, prowadzony przez trenera Jurija Morozowa. 2 marca 1983 na stadionie w Tbilisi hat-tricka ustrzelił Lars Bastrup przyczyniając się do wygranej 3:0. W rewanżu mistrzowie RFN przegrali 1:2 (gol Hartwiga), ale awansowali do 1/2 finału. Przeciwnikiem Niemców w tej fazie rozgrywek Real Sociedad San Sebastián, mistrz Hiszpanii. Na Estadio Anoeta był remis 1:1, a strzelcem bramki dla HSV był Rolff. W 75. minucie rewanżowego spotkania gola zdobył Dimitar Jakobs, jednak 5 minut później wyrównał Diego Alvárez. W 84. minucie wynik meczu ustalił von Heesen i Hamburger SV drugi raz w swojej historii awansował do finału Pucharu Europy Mistrzów Krajowych. W równoległym dwumeczu półfinału Juventus uporał się z Widzewem Łódź i to mistrz Włoch miał być przeciwnikiem Hamburger SV w finale. 25 maja 1983 roku na Stadionie Olimpijskim w Atenach już w 7. minucie Felix Magath pokonał bramkarza „Starej Damy”, Dino Zoffa. Włosi do końca meczu nie zdołali jednak odrobić strat i Hamburger SV zdobył Puchar Europy po raz pierwszy w swojej historii i stał się drugim niemieckim zespołem, który tego dokonał[36].

Finał Pucharu Mistrzów

25.05 1983 Niemcy Hamburger SV 1:0 Włochy Juventus Stadion Olimpijski, Ateny
Widzów: 73 500
Sędzia: Nicolae Rainea (Rumunia)
Felix Magath Bramka 7' 1:0


Uli SteinManfred Kaltz, Ditmar Jakobs, Holger Hieronymus, Bernd Wehmeyer, Jürgen GrohWolfgang Rolff, Felix Magath, Jürgen MilewskiHorst Hrubesch (kapitan), Lars Bastrup (56' Thomas von Heesen); Trener: Ernst Happel Dino ZoffClaudio Gentile, Sergio Brio, Gaetano Scirea, Antonio CabriniMassimo Bonini, Michel Platini, Marco Tardelli, Zbigniew BoniekRoberto Bettega, Paolo Rossi (56' Domenico Marrocchino); Trener: Giovanni Trapattoni
Thomas von Heesen, napastnik HSV w latach 80. i 90.

W Pucharze Interkontynentalnym, rozegranym w tym samym roku, Hamburger SV uległ 1:2 po dogrywce zdobywcy Copa Libertadores Grêmio Porto Alegre. Z kolei w Superpucharze Europy zremisowali 0:0 i przegrali 0:2 z Aberdeen. W sezonie 1983/1984 drużyna Happela do końca walczyła o tytuł mistrzowski, jednak utraciła go na rzecz VfB Stuttgart, tracąc do tej drużyny 4 punkty. Najlepszym strzelcem HSV po odejściu Hrubescha do Standardu Liège został Dieter Schatzschneider z 15 golami[37]. Pierwszą rundę Pucharu Mistrzów HSV przeszedł, dzięki wycofaniu się Vllazni Szkodra. Przygodę z pucharem obrońcy tytułu zakończyli już w 1/8 finału na potyczkach z Dinamem Bukareszt. W Bukareszcie przegrali oni 0:3, a w rewanżu nie zdołali odrobić strat i wygrali 3:2, pomimo że do 80 minuty prowadzili 3:0 po dwóch golach Jakobsa i jednym von Heesena[38]. W 1985 roku HSV był piąty w lidze, a w Pucharze UEFA najpierw przeszedł Southampton F.C. (0:0 i 2:0 po golach Kaltza i Szkota McGhee), a następnie CSKA Sofia (4:0 po dwóch bramkach von Heesena, jednej Magatha i McGhee oraz 2:1 po trafieniach Wuttke i McGhee). Odpadli w 1/8 finału po dwumeczu z Interem Mediolan. U siebie wicemistrz RFN zwyciężył 2:1 (bramki Schrödera i von Heesena), ale w rewanżu uległ 0:1[39]. W 1986 roku HSV był siódmy, a w 1987 drugi w lidze za Bayernem. W tamtym roku zdobył też swój trzeci Puchar Niemiec po zwycięstwie 3:1 nad Stuttgarter Kickers.

1987–1999[edytuj | edytuj kod]

Thomas Doll, były piłkarz i trener HSV

Latem 1987 roku Ernst Happel powrócił do ojczyzny i został trenerem Tirolu Innsbruck, a nowym trenerem Hamburger SV został Josip Skoblar, ale jeszcze w tym samym roku został zmieniony przez byłego gracza „Die Rothosen”, Williego Reimanna. W sezonie 1987/1988 zajął 6. miejsce w lidze. W Pucharze Zdobywców Pucharów klub odpadł w 1/8 finału po dwóch porażkach 0:1 i 0:2 z Ajaksem Amsterdam. W 1989 roku gracze Reimanna byli czwarci w lidze, a sezonie 1989/1990 był ostatnim dla tego szkoleniowca w Hamburger SV. Został on zwolniony po zajęciu 11. pozycji w Bundeslidze i odpadnięciu w ćwierćfinale Pucharu UEFA z Juventusem (0:2 i 2:1 po golach Jana Furtoka i Andreasa Merkle). We wczseśniejszych rundach HSV eliminował kolejno Örgryte IS (2:1, 5:1), Real Saragossa (0:1, 2:0) i FC Porto (1:0, 1:2)[40].

Następcą Reimanna w 1990 roku został Gerd-Volker Schock. Trener ten pracował w Hamburgu przez dwa sezony doprowadzając tamtejszy klub do 5. i 12. miejsca w Bundeslidze. W trzech kolejnych sezonach najlepszym strzelcem zespołu był Polak Jan Furtok. W czerwcu 1991 roku klub, po tym jak przeżywał kłopoty finansowe, sprzedał Thomasa Dolla do Lazio Rzym za 16 milionów marek, co było najdroższym wówczas transferem w historii HSV[21]. W edycji 1991/1992 Pucharu UEFA Hamburger SV odpadł 1/8 finału dwukrotnie ulegając 1:2 i 1:4 czeskiej Sigmie Ołomuniec[41].

W latach 1992-1995 trenerem zespołu był Benno Möhlmann, ale w trzech kolejnych sezonach drużyna zajmowała miejsca poniżej dziesiątego – kolejno dwunaste, jedenaste i trzynaste. Następcą Möhlmanna w 1995 roku został Felix Magath, który był asystentem swojego poprzednika, a prezesem klubu wybrano innego byłego gracza „Die Rothosen”, Uwego Seelera. Na stanowisku pierwszego trenera klubu pracował dwa lata. W 1996 roku był z HSV piąty w lidze, ale rok później jego podpieczni zajęli 12. pozycję. Dodatkowo odpadli w 3. rundzie Pucharu UEFA po dwóch porażkach z AS Monaco 0:3 i 0:2. W 1997 roku szkoleniowcem klubu został Frank Pagelsdorf, a w 1998 roku rozpoczęto przebudowę stadionu Volksparkstadion. Do końca lat 90. piłkarze Hamburger SV nie osiągnęli większych sukcesów. W 1998 roku zajęli 9., a w 1999 7. miejsce w lidze.

1999–2010[edytuj | edytuj kod]

Rafael van der Vaart, czołowy piłkarz Hamburger SV w latach 2005-2008. Ponownie w klubie od 2012

Nowymi nabytkami Hamburger SV przed rozpoczęciem sezonu 1999/2000 byli między innymi dwaj Irańczycy Mehdi Mahdavikia i Vahid Hashemian, a także Chorwat Niko Kovač i napastnik VfL Wolfsburg Roy Präger. W 2000 roku zespół pod przewodnictwem Franka Pagelsdorfa zajął 3. miejsce w lidze za Bayernem Monachium i Bayerem Leverkusen. Najlepszymi strzelcami tamtego sezonu byli Ghańczyk Anthony Yeboah, Präger i bramkarz Hans-Jörg Butt, który zaliczył 9 trafień, wszystkie z rzutów karnych[42]. Latem 2000 zespół wzmocnili tacy zawodnicy jak Bośniak Sergej Barbarez z Borussii Dortmund, trzej Czesi Milan Fukal, Tomáš Ujfaluši i Marek Heinz czy reprezentant Danii Stig Tøfting. Zespół po raz pierwszy wystąpił w nowej edycji Ligi Mistrzów, a w eliminacjach trafił na Brøndby IF. W Kopenhadze wygrał 2:0 po golach Barbareza i Mahdavikii, a w rewanżu zremisował 0:0. W fazie grupowej przeciwnikiem hamburczyków były drużyny Juventusu, Panathinaikosu Ateny i Deportivo La Coruña. W pierwszym meczu grupowym HSV zremisował 4:4 u siebie ze Juventusem, a autorami bramek dla Hamburger SV byli Yeboah, Mahdavikia, Butt i Kovač. W 2. kolejce zespół uległ na wyjeździe Deportivo 1:2 (gol Barbareza), a w 3. u siebie Panathinaikosowi 0:1. W drugim spotkaniu z „Koniczynkami” w Atenach padł bezbramkowy remis, ale HSV wygrało w Turynie z „Juve” 3:1, dzięki golom Prägera, Yeboaha i Panadicia. W ostatniej kolejce fazy grupowej Niemcy zremisowali u siebie 1:1 z Deportivo (bramka Mahdavikii) i zajęli ostatecznie 3. miejsce w swojej grupie, a z Pucharu UEFA odpadli po dwóch porażkach 0:1 i 0:3 z Romą[43]. W lidze zespół spisał się słabiej niż przed rokiem i zajął 13.lokatę. Królem strzelców Bundesligi z 22 golami został Sergej Barbarez.

Mladen Petrić, czołowy strzelec HSV w latach 2008-2012

W 2001 roku odszedł trener Pagelsdorf, a w jego miejsce zatrudniono Austriaka Kurta Jarę. Z drużyny odeszli Yeboah, Butt, Kovač, Tøfting czy Hashemian, a w ich miejsce zakupiono między innymi Jörga Albertza z Rangers F.C., Bernarda Romeo z San Lorenzo de Almagro czy bramkarza Martina Pieckenhagena. W 2002 roku HSV był jedenasty w lidze, a w 2003 zajął 4. pozycję. W Pucharze UEFA grał tylko w jednej rundzie i odpadł z niego po dwumeczu z Dniprem Dniepropetrowsk (2:1, 0:3).

Jeszcze w 2003 roku zwolniono trenera Jarę, a za niego zatrudniono Klausa Toppmöllera. Z kolei od 2004 roku kolejnym szkoleniowcem klubu był dawny zawodnik HSV, Thomas Doll. Najlepszy strzelec HSV ostatnich trzech sezonów, Romeo, odszedł do RCD Mallorca, a Ujfaluši został sprzedany za 7,5 miliona euro do Fiorentiny. W zamian zakupiono Benjamina Lautha z TSV 1860 Monachium, Belgowie Daniela Van Buytena z Olympique Marsylia i Émile Lokonda Mpenza ze Standardu Liège oraz Piotra Trochowskiego z Bayernu Monachium i Khalida Boulahrouza z RKC Waalwijk. Drużyna zajęła 8. miejsce w sezonie 2004/2005, a najlepszym strzelcem z 11 golami został Barbarez[44].

Na sezon 2005/2006 Doll pozostał na stanowisku pierwszego trenera. W klubie ponownie nastąpiła wymiana kadry zawodników. Mpenza odszedł do katarskiego Ar-Rajjan, a Romeo wrócił z wypożyczenia do Mallorki, ale odszedł do Osasuny Pampeluna. Do drużyny przybyli za to dwaj czołowi zawodnicy Ajaksu Amsterdam, Rafael van der Vaart za 5,1 miliona euro i Nigel de Jong za 1,5 miliona euro, a także Kameruńczyk Timothée Atouba z Tottenhamu Hotspur. Van der Vaart był obok Barbareza najlepszym strzelcem sezonu, w którym Hamburger SV zajęło 3. miejsce kwalifikując się do fazy eliminacyjnej Ligi Mistrzów[45].

Nigel de Jong, gracz HSV w latach 2006-2009 i najdrożej sprzedany zawodnik w historii klubu

Przed rozpoczęciem sezonu sezon 2006/2007 w HSV doszło do kolejnych ruchów transferowych. Klub sprzedał za 8 milionów euro Van Buytena do Bayernu Monachium i za ponad 13 milionów Boulahrouza do Chelsea Londyn. Natomiast Barbarez odszedł za darmo do Bayeru Leverkusen. Natomiast do zespołu z Hamburga przybyli: Vincent Kompany z Anderlechtu za 8 milionów euro (stał się najdroższym piłkarzem zakupionym przez HSV), Joris Mathijsen z AZ Alkmaar za 6 milionów, Argentyńczyk Juan Pablo Sorín z Villarrealu, Peruwiańczyk José Paolo Guerrero z Bayernu, reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej Boubacar Sanogo z 1. FC Kaiserslautern, bramkarz Frank Rost z Schalke 04 Gelsenkirchen oraz chorwacki napastnik Ivica Olić z CSKA Moskwa. Tak wzmocniony HSV wystąpił w eliminacjach do Ligi Mistrzów. W pierwszym meczu eliminacyjnym zremisował 0:0 u siebie z Osasuną, a na wyjeździe 1:1 i dzięki zdobytej bramce w Pampelunie awansował po raz drugi w historii do fazy grupowej. W niej przeciwnikami hamburczyków były zespoły Arsenalu, FC Porto i CSKA Moskwa. Już w pierwszym spotkaniu w Hamburgu HSV uległ 1:2 Arsenalowi, a honorowego gola w 90. minucie zdobył Sanogo. W 2. kolejce HSV uległ w Moskwie CSKA 0:1, a w 3. kolejce przegrał 1:4 z FC Porto (gol Trochowskiego). W rewanżu z Portugalczykami na własnym stadionie Niemcy przegrali 1:3 (trafienie van der Vaarta), a w drugim meczu z Arsenalem ponieśli porażkę 1:2 (również bramka van der Vaarta). W ostatnim meczu w Lidze Mistrzów HSV wygrał 3:2 u siebie z CSKA po golach Besarta Berishy, van der Vaarta i Sanogo i tym samym zajął ostatnie miejsce w swojej grupie[46]. W lidze HSV do lutego zajmował miejsce zagrożone spadkiem i wtedy zwolniono Dolla. W jego miejsce przybył Huub Stevens i doprowadził zespół do 7. miejsca w lidze.

Przed sezon 2007/2008 z zespołu Stevensa odszedł Sanogo (do Werderu Brema), a zakupiono czołowego zawodnika FSV Mainz 05, Egipcjanina Mohameda Zidana. W lidze HSV był czwarty, a 14 goli zdobył Olić. Wystąpił także w rozgrywkach Pucharu UEFA. Przeszedł rundę eliminacyjną po meczach z Honvédem Budapeszt (0:0, 4:0), a w fazie grupowej pokonał 1:0 Brann Bergen, 3:0 Stade Rennes, 2:0 Dinamo Zagrzeb i zremisował 1:1 z FC Basel. W kolejnej rundzie przeszedł FC Zürich (3:1, 0:0), ale odpadł z 1/8 finału. Przegrał 0:1 w Leverkusen z Bayerem, a u siebie wygrał 3:2 (gole Trochowskiego, Guerrero i van der Vaarta)[47].

W 2008 roku nowym trenerem HSV został Martin Jol. Przed sezonem odeszli Kompany do Manchesteru City, van der Vaart do Realu Madryt i Zidan do Borussii Dortmund. Z kolei nowymi nabytkami HSV zostali Thiago Neves z Fluminense Rio de Janeiro, Marcell Jansen z Bayernu czy Chorwat Mladen Petrić z Borussii. W zimowym oknie transferowym de Jong został sprzedany za 19,5 miliona euro do Manchesteru City stając się najdroższym sprzedanym zawodnikiem w historii klubu. Z kolei Brazylijczyk Neves odszedł do saudyjskiego Al-Hilal.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

mistrzostwo (6): 1922 (tytuł oddano), 1923, 1928, 1959/60, 1978/79, 1981/1982, 1982/83
wicemistrzostwo (8): 1924, 1956/57, 1957/58, 1975/76, 1979/80, 1980/81, 1983/84, 1986/87
zwycięstwo (3): 1962/63, 1975/1976, 1986/87
finał (3): 1955/56, 1966/67, 1973/74
zwycięstwo (1): 2003
zwycięstwo (1) 1982/83
finał (1) 1979/80

Sezony w Bundeslidze[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce Bramki Punkty Średnia liczba widzów Najlepszy strzelec
1963/64 6 69:60 32 34 396 30 goli: Uwe Seeler
1964/65 11 46:56 27 35 446 14 goli: Uwe Seeler
1965/66 9 64:52 34 23 099 18 goli: Manfred Pohlschmidt
1966/67 14 37:53 30 25 564 10 goli: Uwe Seeler
1967/68 13 51:54 33 18 560 12 goli: Uwe Seeler
1968/69 6 55:55 36 20 596 23 goli: Uwe Seeler
1969/70 6 57:54 35 17 219 17 goli: Uwe Seeler
1970/71 5 54:63 37 16 608 13 goli: Franz-Josef Hönig
1971/72 10 52:52 33 17 337 11 goli: Uwe Seeler
1972/73 14 53:59 28 18 020 11 goli: Franz-Josef Hönig
1973/74 12 53:62 31 24 087 8 goli: Georg Volkert
1974/75 4 55:38 43 31 433 8 goli: Horst Bertl / Willi Reimann
1975/76 2 59:32 41 30 534 9 goli: Peter Nogly
1976/77 6 67:56 38 31 193 15 goli: Willi Reimann
1977/78 10 61:67 34 30 046 14 goli: Ferdinand Keller
1978/79 1 78:32 49 40 377 17 goli: Kevin Keegan
1979/80 2 86:35 48 35 868 21 goli: Horst Hrubesch
1980/81 2 73:43 49 31 739 17 goli: Horst Hrubesch
1981/82 1 95:45 48 33 930 27 goli: Horst Hrubesch
1982/83 1 79:33 52 28 345 18 goli: Horst Hrubesch
1983/84 2 75:36 48 27 614 15 goli: Dieter Schatzschneider
1984/85 5 58:49 37 22 048 15 goli: Thomas von Heesen
1985/86 7 52:35 39 18 133 11 goli: Heinz Gründel
1986/87 2 69:37 47 22 312 12 goli: Thomas von Heesen
1987/88 6 63:68 37 15 115 11 goli: Bruno Labbadia
1988/89 4 60:36 43 14 934 15 goli: Uwe Bein
1989/90 11 39:46 31 18 381 10 goli: Jan Furtok
1990/91 5 60:38 40 24 164 20 goli: Jan Furtok
1991/92 12 32:43 34 20 843 8 goli: Jan Furtok / Armin Eck
1992/93 11 42:44 31 23 700 8 goli: Karsten Bäron
1993/94 12 48:52 34 31 330 14 goli: Thomas von Heesen
1994/95 13 43:50 29 30 523 9 goli: Jörg Albertz
1995/96 5 52:47 50 28 568 14 goli: Harald Spörl
1996/97 13 46:60 41 29 519 8 goli: Harald Spörl
1997/98 9 38:46 44 32 272 10 goli: Hasan Salihamidžić
1998/99 7 47:46 50 22 795 14 goli: Anthony Yeboah
1999/00 3 63:39 59 40 080 9 goli: Hans-Jörg Butt / Roy Präger / Anthony Yeboah
2000/01 13 58:58 41 41 466 22 gole: Sergej Barbarez
2001/02 11 51:57 40 42 827 8 goli: Bernardo Romeo
2002/03 4 46:36 56 44 680 14 goli: Bernardo Daniel Romeo
2003/04 8 47:60 49 46 495 11 goli: Bernardo Daniel Romeo
2004/05 8 55:50 51 47 060 11 goli: Sergej Barbarez
2005/06 3 53:30 68 52 630 9 goli: Rafael van der Vaart / Sergej Barbarez
2006/07 7 43:37 45 55 262 8 goli: Rafael van der Vaart
2007/08 4 47:26 54 56 035 14 goli: Ivica Olić
2008/09 5 49:47 61 54 820 12 goli: Mladen Petrić
2009/10 7 56:41 52 55 242 8 goli: Mladen Petrić

Rekordy w Bundeslidze[edytuj | edytuj kod]

Stan na 30 marca 2013[48].

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Hamburger SV.

Medaliści mistrzostw świata grający w HSV[edytuj | edytuj kod]

Marcell Jansen, obecny gracz HSV, medalista MŚ i ME.

Medaliści mistrzostw Europy grający w HSV[edytuj | edytuj kod]

Czech Tomáš Ujfaluši, brązowy medalista Euro 2004, grający w HSV na początku XXI wieku.

Królowie strzelców pierwszej ligi w barwach HSV[edytuj | edytuj kod]

Królowie strzelców pierwszej ligi grający w zespole HSV[49]:

Zawodnik Sezon Gole
Uwe Seeler 1963-1964 30 goli
Horst Hrubesch 1981-1982 27 goli
Sergej Barbarez 2000-2001 22 gole

Ranking strzelców HSV[edytuj | edytuj kod]

Stan na 17 września 2011[50]

Zawodnik Gole Mecze
Niemcy Uwe Seeler 137 239
Niemcy Thomas von Heesen 99 368
Niemcy Horst Hrubesch 96 463
Niemcy Manfred Kaltz 76 581
Bośnia i Hercegowina Sergej Barbarez 65 174

Najwięcej meczów ligowach w HSV[edytuj | edytuj kod]

Stan na 17 września 2011[50]

Zawodnik Mecze Gole
Niemcy Manfred Kaltz 581 76
Niemcy Thomas von Heesen 368 99
Niemcy Ditmar Jakobs 323 27
Niemcy Harald Spörl 321 60
Niemcy Peter Nogly 320 38

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 4 lutego 2014
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Czechy Jaroslav Drobný
2 OB Niemcy Dennis Diekmeier
3 OB Anglia Michael Mancienne
4 OB Niemcy Heiko Westermann
5 OB Szwajcaria Johan Djourou (wypożyczony z Arsenalu)
6 PO Holandia Ouasim Bouy (wypożyczony z Juventusu)
7 OB Niemcy Marcell Jansen
8 PO Wenezuela Tomás Rincón
9 PO Turcja Hakan Çalhanoğlu
11 PO Chorwacja Ivo Iličević
14 PO Chorwacja Milan Badelj
15 BR Niemcy René Adler
16 OB Niemcy Lasse Sobiech
17 OB Niemcy Lam Zhi Gin
18 PO Niemcy Tolgay Arslan
Nr Poz. Piłkarz
19 PO Czechy Petr Jiráček
20 NA Niemcy Pierre-Michel Lasogga (wypożyczony z Herthy)
21 NA Niemcy Maximilian Beister
23 PO Holandia Rafael van der Vaart (kapitan)
24 OB Serbia Slobodan Rajković
25 NA Holandia Ola John (wypożyczony z Benfiki)
27 PO Turcja Kerem Demirbay
28 OB Niemcy Jonathan Tah
29 BR Niemcy Florian Stritzel
30 BR Niemcy Sven Neuhaus
31 NA Kamerun Jacques Zoua
32 PO Niemcy Matti Steinmann
34 PO Macedonia Valmir Nafiu
37 PO Niemcy Robert Tesche
44 PO Serbia Gojko Kačar

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
OB Niemcy Dennis Aogo (w Schalke 04 do końca sezonu 2013/14)
PO Norwegia Per Ciljan Skjelbred (w Herthcie do końca sezonu 2013/14)
Nr Poz. Piłkarz
NA Łotwa Artjoms Rudņevs (w Hannoverze 96 do końca sezonu 2013/14)

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Huub Stevens, jeden z dwóch holenderskich trenerów pracujących w HSV
Martin Jol, trener Hamburger SV w latach 2008-2009

Chronologiczny spis trenerów Hamburger SV od czasu zakończenia II wojny światowej.

Imię i nazwisko Kraj Lata
Hans Tauchert Niemcy 1945–1949
Georg Knöpfle Niemcy 1946–1954
Martin Wilke
i Günter Mahlmann
Niemcy 1954–1956
Günter Mahlmann Niemcy 1956–1962
Martin Wilke Niemcy 1962–1964
Georg Gawliczek Niemcy 1964–1966
Josef Schneider Niemcy 1966–1967
Kurt Koch Niemcy 1967–1969
Georg Knöpfle Niemcy 1969–1970
Klaus-Dieter Ochs Niemcy 1970–1973
Kuno Klötzer Niemcy 1973–1977
Rudi Gutendorf Niemcy 1977
Arkoç Özcan Turcja 1977–1978
Branko Zebec Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1978–1980
Aleksandar Ristić Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1981
Ernst Happel Austria 1981–1987
Josip Skoblar Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1987
Willi Reimann Niemcy 1987–1990
Imię i nazwisko Kraj Lata
Gerd-Volker Schock Niemcy 1990–1992
Egon Coordes Niemcy 1992
Benno Möhlmann Niemcy 1992–1995
Felix Magath Niemcy 1995–1997
Ralf Schehr Niemcy 1997
Frank Pagelsdorf Niemcy 1997–2001
Holger Hieronymus Niemcy 2001
Kurt Jara Austria 2001–2003
Klaus Toppmöller Niemcy 2003–2004
Thomas Doll Niemcy 2004–2007
Huub Stevens Holandia 2007–2008
Martin Jol Holandia 2008–2009
Bruno Labbadia Niemcy 2009–2010
Ricardo Moniz Holandia 2010
Armin Veh Niemcy 2010–2011
Michael Oenning Niemcy 2011
Rodolfo Esteban Cardoso (2x)wrzesień-październik 2011 i wrzesień 2013) Argentyna 2011 i 09.2013
Thorsten Fink Niemcy 2011–wrz.2013
Bert van Marwijk Holandia wrz.2013-luty 2014
Mirko Slomka Niemcy luty 2014-


Prezesi klubu[edytuj | edytuj kod]

Chronologiczny spis prezesów Hamburger SV od 1919 roku[51]:

Imię i nazwisko Lata
Otto Wulf 1919
Johannes Lenzen 1919-1920
Walter Möller 1920
Henry Barrelet 1920-1923
Carl Staelin 1923-1924
Arthur von Seckendorff 1924-1925
Carl Staelin 1925-1927
Arthur von Seckendorff 1927
Paul Hauenschild 1927-1928
Emil Martens 1928-1936
Carl Mechlen 1936-1939
Helmut Schwarz 1939-1941
Carl Mechlen 1941-1949
Paul Hauenschild 1949-1950
Carl Compart 1950-1951
Carl-Heinz Mahlmann 1951-1965
Imię i nazwisko Lata
Carl Mechlen 1966-1968
Horst Barrelet 1968-1973
Peter Krohn 1973-1975
Paul Benthien 1975-1979
Wolfgang Klein 1979-1987
Ernst Naumann 1987-1990
Horst Becker 1990
Jürgen Hunke 1990-1993
Ronald Wulff 1993-1995
Uwe Seeler 1995-1998
Werner Hackmann 1998
Rolf Mares 1998-1999
Werner Hackmann 1999-2002
Ronald Wulff 2002-2003
Bernd Hoffmann 2003-

Stadion[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Imtech Arena.

Stadion oddano do użytku w 1953 jako Volksparkstadion. W trakcie Mistrzostw Świata w 1974 rozgrywano na nim mecze pierwszej grupy, w tym spotkanie RFNNRD, przegrane przez gospodarzy, późniejszych Mistrzów Świata, 0:1 i dające ekipie NRD I. miejsce w grupie. Podczas Mistrzostw Europy, 21 czerwca 1988 rozegrano na nim jeden z meczów półfinałowych pomiędzy gospodarzami a przyszłymi zdobywcami trofeumHolandią, przegrany przez Niemców 1:2.

W latach 1998-2000 został przebudowany kosztem 97 milionów euro i w 2000 roku oddany do użytku. Na inaugurację został na nim rozegrany mecz NiemcyGrecja. Po przebudowie stadion posiada 57.274 miejsc, w tym 50.000 siedzących oraz 50 lóż (wcześniej jego widownia mogła pomieścić 61.200 widzów)[52]. W 2001 roku został przemianowany na AOL Arena. Za umieszczenie swojej nazwy w nazwie stadionu firma AOL zapłaciła 15,3 miliona euro. 4 lipca 2007 stadion został przemianowany na HSH Nordbank Arena, a dawcą nazwy jest HSH Nordbank, który zapłacił za zmianę 25 milionów euro.

W 2006 roku odbyły się tu mecze Mistrzostw Świata w 2006 – spotkania grupowe grupy czwartej oraz jedno ze spotkań ćwierćfinałowych. Na czas rozgrywania MŚ stadion został przemianowany na „FIFA WM-Stadion Hamburg”.

W 2010 roku na HSH Nordbank Arena odbył się finał Ligi Europy edycji 2009/2010[53].

W lipcu 2010 stadion przemianowano na Imtech Arena.

Kibice i rywale[edytuj | edytuj kod]

Zanim w 1998 roku rozpoczęto przebudowę Volksparkstadion, najzagorzalsi kibice Hamburger SV, w tym także prawicowe i neo-nazistowske frakcje „Hamburg Ultras” i „Die Löwen”, zasiadali na południowej trybunie zwanej „Südtribüne” lub „Südkurve”[54]. W 2000 roku po przebudowie obiektu zarząd HSV postanowił wyznaczyć dla kibiców Północną Trybunę zwaną „Nordtribüne” lub „Nordkurve”. Przedstawiciele stowarzyszenia kibiców wynegocjowali z władzami klubu, że na meczach Bundesligi, trybuna ta nie będzie posiadać krzesełek[55].

Rywalem Hamburger SV jest drużyna Werderu Brema. Oba miasta, Hamburg i Brema leżą na północy kraju i są największymi miastami tego regionu, stąd też wzięła się rywalizacja obu drużyn. Trwa ona jeszcze od czasów przedwojennych, gdy drużyny rywalizowały w rozgrywkach o mistrzostwo Niemiec Północnych, a mecze pomiędzy tymi zespołami nazywane są Nord-Derby (Derby Północy). Wrogo nastawieni do siebie są także kibice obu drużyn. 17 października 1982 roku przed meczem w Hamburgu zginął kibic Werderu, Adrian Maleika (pochodził z Polski). 16-latek który zginął na skutek uderzenia cegłą w głowę przez fanów HSV, był pierwszą osobą w Niemczech która zgineła podczas chuligańskich porachunków. Śmierć kibica spowodowała wówczas zamieszki z policją[56]. Innym rywalem Hamburger SV jest FC St. Pauli, drużyna z Hamburga, mająca siedzibę w dzielnicy o takiej samej nazwie. Mecze pomiędzy HSV a St. Pauli nazywane są Derbami Hamburga[57].

Niektóre frakcje kibiców Hamburger SV przyjaźnią z frakcjami innych klubów niemieckich. Są to: Hannover 96 i Arminia Bielefeld[58]. Od lat istnieje także przyjaźń kibiców HSV z fanami szkockiego Rangers F.C.[59] Przyjaźń ta narodziła się w 1977, gdy kibice HSV utworzyli w Hamburgu fanclub Rangersów, zwany Hamburg Loyal Rangers Supporters Club. Inna przyczyna przyjaźni obu klubów wywodzi się z sojuszu kibiców Celtiku i FC St. Pauli, czyli rywali odpowiednio Rangersów i Hamburger SV.

Herb klubu[edytuj | edytuj kod]

Herb klubu pochodzi z 1919 roku, kiedy to doszło do fuzji trzech klubów z Hamburga, SC Germania von 1887, Hamburger FC 1888 oraz FC Falke 1906. Kolory niebieski, czarny i biały zostały zapożyczone z dawnych herbów tamtych zespołów. Z kolei kształty „diamentów” (lub rombów) zapożyczono ze znaczków armatorów statków, którzy często używali w nich kształty geometryczne. W latach 90. jedna z gazet odkryła raport z 1957 roku, który przedstawiał, iż twórcą klubowego herbu jest Henry Lütjens, syn jednego z klubowych dawnych oficjeli[60].

Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Obecnie głównym sponsorem klubu są linie lotnicze Emirates Airline ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich i logo tej firmy widnieje na koszulkach HSV. Sponsorami strategicznymi Hamburger SV są także nadawca telewizyjny NDR, koncern energetyczny Vatenfall, bank HSH Nordbank, a stroje dostarcza Adidas[61].

Przed Emirates Airline głównymi sponsorami klubu (w kolejności chronologicznej) były: producent sprzętu elektronicznego Hitachi, koncern naftowy BP, magazyn telewizyjny TV Spielfilm, koncern Hyundai i fundusz inwestycyjny Adig[62].

Inne sekcje sportowe[edytuj | edytuj kod]

Piłka nożna kobiet[edytuj | edytuj kod]

Football pictogram.svg Hamburger SV
Liga Bundesliga
Stadion Wolfgang-Meyer-Sportanlage
Trener Niemcy Achim Feifel
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe

Żeńska drużyna piłkarska Hamburger SV została założona w 1970 roku. Swój pierwszy sukces osiągnęła w 1976 roku, gdy wygrała mistrzostwa Hamburga. Z kolei w 1979 roku zdobyła swój pierwszy Puchar Hamburga. Mistrzem miasta była jeszcze trzykrotnie, a tamtejszy puchar zdobywała jeszcze dziewięciokrotnie. W 1997 roku drużyna awansowała po raz pierwszy w historii do Bundesligi, jednak pobyt w najwyższej klasie rozgrywkowej trwał rok. W 2001 roku ponownie nastąpił awans do pierwszej ligi i ponownie zespół grał w niej przez jeden sezon. Od 2003 roku zespół regularnie wystęuje w pierwszej lidze. W 2002 roku awansował do finału Pucharu Niemiec, jednak przegrał w nim 0:5 z 1. FFC Frankfurt.

Skład na sezon 2008/09[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Niemcy Bianca Weech
2 OB Niemcy Johanna Borkowski
4 OB Niemcy Catharina Schimpf
5 NA Niemcy Kathrin Patzke
6 PO Niemcy Marisa Ewers
7 PO Niemcy Tugba Tekkal
8 PO Niemcy Aferdita Kameraj
9 NA Niemcy Tanja Vreden
10 PO Niemcy Silva Lone Saländer
11 OB Niemcy Heike Freese
12 BR Niemcy Jennifer Werth
Nr Poz. Piłkarz
13 PO Niemcy Denise Lehmann
14 PO Niemcy Daniela Schacher
15 PO Niemcy Imke Wübbenhorst
16 OB Niemcy Vanessa Schröer
17 OB Niemcy Janina Haye (kapitan)
18 PO Niemcy Maja Schubert
19 NA Niemcy Kim Kulig
20 PO Niemcy Patricia Hanebeck
21 OB Niemcy Janka Rohrberg
22 OB Niemcy Angelina Lübcke

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

  • Awans do Bundesligi: 1997, 2001, 2003
  • Finał Pucharu Niemiec: 2002
  • Finał Halowego Pucharu Niemiec: 2004
  • Mistrzostwo Regionalligi Północnej: 1999, 2000, 2001, 2003
  • Mistrzostwo Hamburga: 1976, 1990, 2000, 2002
  • Puchar Hamburga: 1979, 1991, 1994, 1995, 1997, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004

Tenis stołowy[edytuj | edytuj kod]

Sekcja tenisa stołowego Hamburger Sport-Verein istnieje od 1927 roku. Tenisiści stołowi HSV wielokrotnie odnosili sukcesy w mistrzostwach kraju, zarówno kobiety, jak i mężczyzni.

Sukcesy

Badminton[edytuj | edytuj kod]

Klub sportowy Hamburger SV posiada także sekcję badmintona. W 1957 roku badmintoniści HSV wywalczyli drużynowe wicemistrzostwo Niemiec, gdy w finale przegrali z zespołem 1. DBC Bonn. W składzie srebrnej drużyny znajdowali się: M. Biune, P. Erpel, C. Schneider, C. Bhatlekar, J. Mundt, G. Zimpel. Z kolei w 1981 roku para G. Kattau – J. Schulz wywalczyła brązowy medal mistrzostw kraju w deblu mężczyzn.

Hokej na lodzie[edytuj | edytuj kod]

Hamburger SV posiada także sekcję hokeja na lodzie. Drużyna kobiet występuje obecnie w pierwszej lidze, podczas gdy zespół mężczyzn w Regionallidze Północnej (szczebel czwartoligowy).

Baseball[edytuj | edytuj kod]

Drużyna baseballa została utworzona w 2004 roku i nosiła nazwę HSV Hanseatics. W 2006 roku sekcją HSV zostali utworzeni w 1985 roku Lokstedt Stealers którzy od tej pory noszą nazwę HSV Stealers. W 1991 roku wywalczyła ona mistrzostwo Niemiec regionu Północ. W latach 1995-1997 trzykrotnie z rzędu baseballiści HSV wywalczyli wicemistrzostwo Niemiec, a w 2000 roku zostali mistrzami kraju oraz zdobyli zarówno Puchar Niemiec, jak i Puchar Europy. Stali się tym samym jedyną niemiecką drużyną, która sięgnęła po potrójną koronę. Swoje mecze zespół rozgrywa na Hamburger Baseball Park, który leży w dzielnicy Niendorf, niedaleko stadionu drużyny FC St. Pauli, Millerntor-Stadion. Oprócz sekcji baseballa istnieje także sekcja softballa, dyscypliny kobiecej.

Futbol amerykański[edytuj | edytuj kod]

1 stycznia 2011 roku sekcją futbolową została drużyna Hamburg Blue Devils. HSV już w latach 1990tych posiadał sekcję futbolu amerykańskiego o nazwie Hamburg Tigers.

Siatkówka[edytuj | edytuj kod]

Zespół siatkarski mężczyzn występuje od lat 70. w siatkarskiej Bundeslidze. Sześciokrotnie wywalczył tytuł mistrza Niemiec w latach 1976, 1977, 1985, 1986, 1986 i 1988. Z kolei pięć razy wywalczył DVV-Pokal, czyli Puchar Niemiec, w latach 1974, 1977, 1983, 1985 i 1989. W 1991 roku drużyna zmieniła nazwę na 1. VC Hamburg i w 1992 roku ponownie wywalczyła krajowy Puchar. W 1994 roku klub przestał istnieć a zawodnicy przeszli do klubu 1. SC Norderstedt. W zespole występowali reprezentanci Niemiec: Klaus Meetz, Klaus Wegner, Frank Mackerodt, Christian Voss, Jörg Brügge, Hauke Braak, Leif Andersson, Michael Dornheim, Dirk Oldenburg oraz pochodzący z Polski Waldemar Lesner[potrzebne źródło]. Obecnie istnieje także sekcja siatkówki plażowej.

Piłka ręczna[edytuj | edytuj kod]

Drużyna piłki ręcznej mężczyzn istnieje od lat 60. Już w 1963, 1964 i 1965 roku awansowała do ćwierćfinału mistrzostw Niemiec. W 1966 roku została wicemistrzem Niemiec, w finale uległa drużynie TV Oppum[63]. W 1967 roku szczypiorniści HSV zajęli 2. miejsce w mistrzostwach Północy, w 1968 – 3., a w 1969 – ponownie 2. Po tym sukcesie HSV wycofał się z ligi i w 1971 roku rozwiązano sekcję piłki ręcznej[64].

W 1976 roku na nowo powołano drużynię szczypiornistów i przystąpili oni do rozgrywek nowo powstałej Bundesligi[65]. Od 2002 roku sekcja piłki ręcznej jest niezależna od Hamburger Sport-Verein, jednak nadal współpracuje z klubem. Od 2007 roku występuje w Oberlidze Hamburg, czyli na szczeblu trzecioligowym.

Rugby[edytuj | edytuj kod]

Sekcja rugby założona została w 1925 i jest najstarsza drużyną rugby w Hamburgu. W latach 1978-1979 drużyna grała w 1. Bundeslidze. Aktualnie rugbysci grają w 4. lidze[66].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Gründung des Hamburger SV (niem.). Hamburg.de. [dostęp 18 marca 2009].
  2. 2,0 2,1 2,2 Die drei Gründungsvereine des HSV (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  3. Hamburger FC von 1888 (niem.). hsv-history.de. [dostęp 20 kwietnia 2009].
  4. W meczu tym udział wzięli następujący zawodnicy Hamburg 88-Germania-Falke: Bombeck – Seifert, Vietzen – Wagner, Gieser, Thele – Brandt, Weyer, Krohn, Hansen, Schumacher. 1919/20 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  5. 1920/21 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  6. Mecz w regulaminowym czasie gry zakończył się rezultatem 1:1. Postanowiono rozegrać tzw. dogrywkę, jednak wobec tego, że czterech graczy drużyny z Norymbergi na skutek wyczerpania fizycznego zeszła z boiska, a regulamin rozgrywek wymagał obecności co najmniej 8 zawodników, przyznano tytuł mistrzowski drużynie Hamburger SV. 1921/22 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  7. 1922/23 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  8. 1923/24 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  9. 1924/25 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  10. 1925/26 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  11. 1927/28 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  12. 1936/37 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  13. 1937/38 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  14. 1938/39 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  15. 1940/41 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  16. 1944/45 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  17. 1946/47 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  18. 1947/48 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  19. 1949/50 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  20. 1950/51 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  21. 21,0 21,1 21,2 Historia (pol.). HamburgerSV.pl. [dostęp 18 marca 2009].
  22. 1955/56 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  23. 1956/57 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  24. 1957/58 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  25. 1959/60 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  26. Champions' Cup 1960/61 (ang.). rsssf.com. [dostęp 18 marca 2009].
  27. 1963/64 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  28. Cup Winners' Cup 1967-1968 (ang.). rsssf.com. [dostęp 18 marca 2009].
  29. Cup Winners' Cup 1976-1977 (ang.). rsssf.com. [dostęp 18 marca 2009].
  30. 1978/79 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  31. Champions' Cup 1979-80 (ang.). rsssf.com. [dostęp 18 marca 2009].
  32. Champions' Cup 1980-81 (ang.). rsssf.com. [dostęp 18 marca 2009].
  33. 1981/82 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  34. Champions' Cup 1981-82 (ang.). rsssf.com. [dostęp 18 marca 2009].
  35. 1982/83 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  36. Champions' Cup 1982-83 (ang.). rsssf.com. [dostęp 18 marca 2009].
  37. 1983/84 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  38. Champions' Cup 1983-84 (ang.). rsssf.com. [dostęp 18 marca 2009].
  39. Champions' Cup 1984-85 (ang.). rsssf.com. [dostęp 18 marca 2009].
  40. UEFA Cup 1989-1990 (ang.). rsssf.com. [dostęp 18 marca 2009].
  41. UEFA Cup 1991-1992 (ang.). rsssf.com. [dostęp 18 marca 2009].
  42. 1999/00 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  43. Hamburger SV: Dates & results 2000/2001 (ang.). worldfootball.net. [dostęp 17 września 2011].
  44. 2004/05 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  45. 2005/06 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  46. Champions League 2006/2007: Group G (ang.). worldfootball.net. [dostęp 17 września 2011].
  47. Hamburger SV: Dates & results 2007/2008 (ang.). worldfootball.net. [dostęp 17 września 2011].
  48. Statistik (niem.). Fussball-Forum.de. [dostęp 30 marca 2013].
  49. (West) Germany – Top Scorers (ang.). rsssf.com. [dostęp 18 marca 2009].
  50. 50,0 50,1 Hamburger SV statistik (niem.). stats.fussball-forum.de. [dostęp 17 września 2011].
  51. HSV-Präsidenten seit 1919 (niem.). HSV-history.de. [dostęp 18 marca 2009].
  52. Die Arena (niem.). HSH Nordbank Arena. [dostęp 18 marca 2009].
  53. Atlético Madrid v Fulham – as it happened (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 17 września 2011].
  54. Steine statt Flanken (niem.). [dostęp 1 sierpnia 2009].
  55. Nordtribüne (pol.). HamburgerSV.pl. [dostęp 18 marca 2009].
  56. Nord-Duell mit dem Hamburger SV (niem.). Piir-Stuff. [dostęp 18 marca 2009].
  57. Hafenstraße, Athen – auf Wiedersehen! (niem.). Spiegel.de. [dostęp 18 marca 2009].
  58. Fanfreundschaften der Bundesliga (niem.). Zeit. [dostęp 18 marca 2009].
  59. Eine wirklich ganz besondere Liebe (niem.). Welt. [dostęp 18 marca 2009].
  60. A picture tells a thousand stories (ang.). ESPN soccernet. [dostęp 18 marca 2009].
  61. Sponsorzy (pol.). HamburgerSV.pl. [dostęp 18 marca 2009].
  62. Die Geschichte des Trikotsponsorings (niem.). liga.parkdrei.de. [dostęp 18 marca 2009].
  63. Endrunde um die deutsche Feldhandball-Meisterschaft 1966 (niem.). bundesligainfo.de. [dostęp 18 marca 2009].
  64. Feldhandball Bundesliga 1969 (niem.). bundesligainfo.de. [dostęp 18 marca 2009].
  65. Alle Verein der Bundesliga 1966-2008 (niem.). bundesligainfo.de. [dostęp 18 marca 2009].
  66. Geschichte der HSV-Rugby Abteilung (niem.). hsvrugby.jimdo.com. [dostęp 20 listopada 2010]. [zarchiwizowane z adresu 2012-07-12].

Na górę strony | Początek wątku

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Werner Skrentny, Jens R. Prüß: Immer erste Klasse – Die Geschichte des Hamburger SV. Die Werkstatt, Göttingen 2005, ISBN 3-89533-469-3.
  • Hans-Günter Klemm, Michael Richter: Das HSV-Lexikon. Die Werkstatt, Göttingen 2000, ISBN 3-89533-305-0.
  • Matthias Kropp: Deutschlands große Fußballmannschaften – Hamburger SV. Agon, Kassel 1996, ISBN 3-928562-70-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]