Eqrem Libohova

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eqrem Libohova
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1882
Gjirokastra
Data i miejsce śmierci 1948
Rzym
Premier Albanii
Okres od 11 maja 1943
do 10 września 1943
Poprzednik Maliq Bushati
Następca Rexhep Mitrovica
Minister spraw zagranicznych Albanii
Okres od 9 stycznia 1936
do 2 kwietnia 1939
Poprzednik Fuat Asllani
Następca Mihal Sherko
Ekrem Libohova (nënshkrim).svg

Eqrem Libohova (ur. 24 lutego 1882 w Gjirokastrze, zm. 1948 w Rzymie[1]) – albański polityk i dyplomata, dwukrotny premier rządu albańskiego, syn Ali Neki Paszy, młodszy brat Myfita Libohovy[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w Janinie i w liceum Galatasaray w Stambule. Ze Stambułu wyjechał do Brukseli, gdzie studiował w Akademii Wojskowej. W latach 1905-1908 służył w armii osmańskiej[1]. Ze służby wojskowej przeszedł do administracji osmańskiej. Sprawował funkcję podprefekta na jednej z wysp Dodekanezu, prefekta Wlory, a wreszcie gubernatora Czamerii. W czasie I wojny bałkańskiej walczył przeciwko wojskom greckim w rejonie Janiny.

W latach 1914-1915 był adiutantem księcia Wilhelma Wieda, w stopniu majora, razem z którym opuścił Albanię po wybuchu wojny[2]. Okres pierwszej wojny światowej spędził głównie na Korfu, współpracując z Esadem paszą Toptanim[1]. Po jej zakończeniu powrócił do Albanii i w 1922 wyjechał do Rzymu by kierować tam poselstwem albańskim. W 1931 towarzyszył królowi Zogowi w czasie pobytu w Operze Wiedeńskiej, kiedy ten był celem zamachu. Sam został postrzelony przez zamachowców[1].

W latach 1934-1936 był ministrem Albanii we Francji, akredytowanym także w Belgii[2]. Jako rzecznik bliskiej współpracy z Włochami w latach 1936-1939 kierował resortem spraw zagranicznych. W tym czasie należał do ścisłego kierownictwa Albańskiej Partii Faszystowskiej. W latach 1939-1941 przebywał poza krajem[1]. W styczniu 1943, po dymisji rządu Mustafy Kruji strona włoska zwróciła się do Libohovy, aby ten jako wpływowy właściciel ziemski stanął na czele rządu. Jego gabinet przetrwał zaledwie trzy tygodnie. W 1943 po kapitulacji Włoch był zwolennikiem współpracy z Niemcami, na zasadach "ograniczonego zaufania". W 1944 wyjechał z kraju i do końca życia pozostał we Włoszech.

Był żonaty z Fezilet z d. Vlora, z którą miał dwoje dzieci: Ballkiza i Shenishę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Kastriot Dervishi: Kryeministrat dhe ministrat e shtetit shqiptar në 100 vjet : anëtarët e Këshillit të Ministrave në vitet 1912-2012, jetëshkrimet e tyre dhe veprimtaria e ekzekutivit shqiptar. Tirana: Shtepia Botuese 55, 2012, s. 162.
  2. a b Nga Zogu, Konica, Noli, e deri tek Eqerem bej Vlora, si ishin skeduar 56 personalitetet shqiptare në arkivat e Londrës. = 2017-05-08, tiranaobserver.al, 3 maja 2015 (alb.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kastriot Dervishi: Kryeministrat dhe ministrat e shtetit shqiptar në 100 vjet : anëtarët e Këshillit të Ministrave në vitet 1912-2012, jetëshkrimet e tyre dhe veprimtaria e ekzekutivit shqiptar. Tirana: Shtepia Botuese 55, 2012, s. 162.
  • Bernd J. Fischer: Albania at War 1939-1945. London: 1999. ISBN 1-85065-531-6.