Rauf Fico

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rauf Fico
Data i miejsce urodzenia 13 marca 1881
Sana, Imperium Osmańskie
Data i miejsce śmierci 23 stycznia 1944
Tirana, Albania
Minister spraw zagranicznych Albanii
Okres od 19 kwietnia 1929
do 20 kwietnia 1931
Poprzednik Ilias Vrioni
Następca Hysen Vrioni
podpis
Odznaczenia
Legia Honorowa
Order Skanderbega

Rauf Fico (ur. 13 marca 1881 w Sanie[1], zm. 23 stycznia 1944 w Tiranie) – albański polityk i dyplomata, w latach 1929-1931 minister spraw zagranicznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Ramiza Fico i Havy (z d. Buzo). Uczył się w Wiedniu, a także w osmańskiej szkole kształcącej urzędników państwowych Mekteb-i Mülkiye. W 1903 podjął staż w administracji wilajetu Janiny, pełniąc funkcję sekretarza walego. W kwietniu 1906 objął funkcję kajmakama w Konitsy. W latach 1909-1910 pełnił funkcję podprefekta w Margëlliçi (Margeriti).

Od 1903 współpracował z albańskimi działaczami narodowymi (Bajo Topulli, Salih Butka), brał udział w kongresie narodowym w Monastirze, na którym omawiano kwestię jednolitego alfabetu dla języka albańskiego. W 1912 zrezygnował z pracy w administracji osmańskiej i podjął współpracę z rządem Ismaila Qemala jako doradca w ministerstwie spraw wewnętrznych. W latach 1913-1914 pełnił funkcję prefekta Beratu. W czasie I wojny światowej pełnił funkcję wiceprefekta Tirany (pod okupacją austro-węgierską). W listopadzie 1917 założył pierwszy sierociniec w Tiranie.

W grudniu 1918 wspólnie z Abdim Toptanim i Ismailem Ndroqim organizował kongres albańskich działaczy narodowych w Tiranie, a następnie kongres w Durrësie, pod patronatem Włoch. W 1920 kierował jednym z wydziałów w ministerstwie spraw wewnętrznych. W 1921 objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie Pandeli Evangjeliego. W latach 1923-1925 dwukrotnie był wybierany do parlamentu albańskiego, reprezentując w nim okręg Durrës.

Pod koniec lat 20. kierował ambasadą Albanii w Turcji, a następnie w Bułgarii. W kwietniu 1929 objął stanowisko ministra spraw zagranicznych. Rok później został usunięty ze stanowiska za krytyczną postawę wobec Włoch[2]. W latach 1933-1936 był ambasadorem w Jugosławii, następnie w 1937 w Grecji, a w latach 1938–1939 w Niemczech. Po inwazji włoskiej na Albanię został aresztowany przez włoskie władze okupacyjne i internowany[3]. W 1942 powrócił z internowania do Tirany. W 1943 otrzymał propozycję współpracy z niemieckimi władzami okupacyjnymi, ale odmówił.

Odznaczony Orderem Skanderbega, Orderem Franciszka Józefa i francuską Legią Honorową[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Robert Elsie, A Biographical Dictionary of Albanian History, I.B. Tauris 2013, s.139
  2. Pietro Quaroni, Diplomatic bags: an ambassador's memoirs, Weidenfeld and Nicolson, 1966, s.92
  3. Elisabeth Özdalga, Late Ottoman Society: The Intellectual Legacy, Routledge 2013, s.298
  4. Wykaz odznaczeń

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]