Grupa wschodnia języków południowosłowiańskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grupa wschodnia języków południowosłowiańskich
Liczba mówiących ok. 9,2 mln
Klasyfikacja genetyczna języki indoeuropejskie
Podział język bułgarski

język macedoński
staro-cerkiewno-słowiański

Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Grupa wschodnia języków południowosłowiańskich lub grupa bułgarsko-macedońska – grupa dwóch blisko spokrewnionych ze sobą języków południowosłowiańskich, którą stanowią język bułgarski i macedoński. Stoi ona w opozycji do grupy zachodniej, którą stanowią język serbsko-chorwacki i język słoweński. Grupa ta posiada nie tylko swoiste cechy słowiańskie, ale też takie, które powstały pod wpływem języków niesłowiańskich, co tłumaczone jest sąsiedztwem tych języków również z niesłowiańskimi językami Bałkanów, należą zatem do tzw. bałkańskiej ligi językowej.

Cechy wyróżniające bułgarski i macedoński na tle innych języków południowosłowiańskich[edytuj | edytuj kod]

  • akcent wydechowy połączony z brakiem rozróżnienia iloczasu i intonacji samogłosek
  • rozróżnianie pierwotnych jerów – twardego i miękkiego
  • brak wstawnego l
  • końcówka deklinacji zaimkowo-przymiotnikowej -go

Cechy wspólne bułgarskiego i macedońskiego z językami bałkańskimi[edytuj | edytuj kod]

  • zanik deklinacji
  • powstanie rodzajnika postpozytywnego
  • zanik bezokolicznika

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Franciszek Sławski, Języki Słowiańskie, [w:] Języki indoeuropejskie. Tom II, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1988, s. 977–979