Język staroruski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
рѹсьскъ ѩзыкъ
Obszar Europa Wschodnia
Liczba mówiących martwy
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
Pismo/alfabet cyrylica
Status oficjalny
UNESCO język martwy
Kody języka
Kod ISO 639-1, ISO 639-1 {{{iso1}}}
Kod ISO 639-2, ISO 639-2 sla
Kod ISO 639-3 orv
IETF orv
Glottolog oldr1238
Ethnologue orv
GOST 7.75–97 дрр 188
SIL {{{sil}}}
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata





Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język staroruski (star. rus.: рѹсьскъ ѩзыкъ, translit. russk yazyk, zwany także językiem wschodniosłowiańskim) – język wschodniosłowiański używany od X do XV wieku, protoplasta współczesnych języków: białoruskiego, rosyjskiego, rusińskiego i ukraińskiego. Powstał w wyniku rozpadu języka prasłowiańskiego i stał się językiem literackim po utworzeniu Rusi. Po podboju przez Litwę podzielił się na dwa języki: współczesny język rosyjski na który największy wpływ miał język cerkiewnosłowiański, który był językiem obrzędowym cerkwi prawosławnej, oraz język ruski używany w Wielkim Księstwie Litewskim, na który duży wpływ wywierał język polski.

Język staroruski
Dialekty oraz formy literackie języka staroruskiego w końcu XIV wieku.
Najstarszy zachowany napis w języku staroruskim..