Maurizio Pollini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maurizio Pollini
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1942
Mediolan
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Zawód pianista
Wytwórnie płytowe Deutsche Grammophon
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Medaglia d'oro ai benemeriti della Cultura e dell'Arte

Maurizio Pollini (ur. 5 stycznia 1942 roku w Mediolanie) – włoski pianista i dyrygent, zwycięzca VI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina (1960).

Życiorys[edytuj]

Młodość i wykształcenie[edytuj]

Pochodzi z rodziny artystów. Jego ojcem był włoski architekt Gino Pollini, matka miała wykształcenie muzyczne, a jego wujem był jeden z czołowych włoskich rzeźbiarzy modernizmu Fausto Melotti[1]. Na fortepianie zaczął grać w wieku kilku lat, ale regularną naukę rozpoczął dopiero jako jedenastolatek. W 1959 ukończył studia w Konserwatorium Mediolańskim[2]. Później kształcił się u Arturo Benedetti Michelangelego[3].

Kariera muzyczna[edytuj]

W 1960 zdobył I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie[4]. W latach 60. XX wieku na pewien czas przerwał działalność koncertową z powodu choroby[3]. Od 1966 występuje w Europie, Ameryce i Azji[5]. W tym samym okresie nawiązał współpracę z dyrygentem Claudio Abbado i kompozytorem Luigim Nono, dzięki czemu zaczął wykonywać także muzykę współczesną[1]. W 1972 dokonał premierowego wykonania utworu Como una ola de fuerza y luz Nono. Od lat 80. XX wieku zajmuje się też dyrygenturą[6]. Występował na wielu festiwalach, m.in. Warszawskiej Jesieni (1977)[7] i Festiwalu w Salzburgu (1995, 1999)[6]. Był też jurorem Concorso Internazionale Pianistico Premio Dino Ciani w Mediolanie (1975)[8].

W 2010 otrzymał nagrodę Praemium Imperiale w dziedzinie muzyki[9].

Repertuar i dyskografia[edytuj]

W jego repertuarze znajdują się utwory m.in. Fryderyka Chopina, Wolfganga Amadeusa Mozarta, Roberta Schumanna, Franza Schuberta, Ludwiga van Beethovena, Johanna Sebastiana Bacha, Siergieja Prokofjewa i Béli Bartóka[6]. Nagrał kilkadziesiąt płyt, głównie dla wytwórni Deutsche Grammophon[10].

W 2007 otrzymał nagrodę Grammy w kategorii Najlepsze wykonanie na instrument solowy (bez orkiestry) za nagranie chopinowskich nokturnów[9].

Przypisy

  1. a b Nicholas Wroe: Maurizio Pollini: a life in music (ang.). theguardian.com, 1 stycznia 2011. [dostęp 2016-04-29].
  2. S. Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 231.
  3. a b S. Dybowski, op. cit, s. 232.
  4. S. Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, s. 79.
  5. Maurizio Pollini (ang.). prestoclassical.co.uk. [dostęp 2016-04-29].
  6. a b c Joseph Stevenson: Maurizio Pollini (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-04-29].
  7. S. Dybowski, op. cit, s. 233.
  8. S. Dybowski, op. cit, s. 234.
  9. a b Maurizio Pollini (ang.). praemiumimperiale.org. [dostęp 2016-04-29].
  10. Maurizio Pollini: discography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2016-04-29].

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Dybowski, Laureaci Konkursów Chopinowskich w Warszawie, wyd. Selene, Warszawa 2005, s. 231–234, ISBN 83-910515-1-X.
  • Stefan Wysocki, Wokół Konkursów Chopinowskich, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1987, ISBN 83-212-0443-0.