Maurizio Pollini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maurizio Pollini
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1942
Mediolan
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Zawód pianista
Wytwórnie płytowe Deutsche Grammophon
Odznaczenia
Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001) Medaglia d'oro ai benemeriti della Cultura e dell'Arte

Maurizio Pollini (ur. 5 stycznia 1942 roku w Mediolanie) – pianista włoski. Zwycięzca VI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Maurizio Pollini jest synem włoskiego architekta Gino Polliniego, przedstawiciela nurtu Architektury Racjonalnej (włoskie: Architettura razionale)[1], rozwijającego się we Włoszech w latach dwudziestych-czterdziestych XX wieku. Matka miała wykształcenie pianistyczne i śpiewacze, zaś jego wujem był jeden z czołowych włoskich rzeźbiarzy Modernizmu Fausto Melotti[2]. Od szóstego roku życia brał lekcje fortepianu[3]. Systematyczną grę na fortepianie rozpoczął późno, bo dopiero w wieku jedenastu lat. Jego nauczycielami byli Carlo Lonati (do 13. roku życia) i Carlo Vidusso (do roku 18.). W 1959 ukończył Konserwatorium Mediolańskie. Później kształcił się u Arturo Benedetti Michelangelego.

W 1960 zdobył I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W tym roku wystąpił z I Koncertem Fortepianowym Fryderyka Chopina w mediolańskiej La Scali. Po zdobyciu nagrody kontynuował naukę pod kierunkiem Arturo Benedetti Michelangeli'ego i Artura Rubinsteina. W tym samym okresie nawiązał przyjaźń z Claudio Abbado i Luigi Nono, czego wynikiem stało się jego większe zaangażowanie w muzykę współczesną. Zwłaszcza znajomość z marksistowskim kompozytorem awangardowym Luigi Nono pochodzącym z bogatej weneckiej rodziny artystycznej była jedną z najważnieszych w jego karierze. Jak mówił w wywiadzie dla brytyjskiej gazety The Guardian, "Stałem się ogromnym entuzjastą jego [Nono] muzyki i poprosiłem go, aby napisał coś na fortepian. Wymagało to dużo odwagi, bo wydawało się, iż fortepian był całowicie poza zasięgiem jego zainteresowań w tamtym czasie." Nono, który już miał na swoim koncie utwór potępiający amerykańskie zaangażowanie w Wietnamie, napisał dla Polliniego dwie kompozycje, w tym jedną na fortepian, głos i taśmę magnetofonową, który miał upamiętniać rewolucjonistę chilijskiego Luciano Cruza, jednego z założycieli chilijskiego Rewolucyjnego Ruchu Lewicowego (hiszpański: Movimiento de Izquierda Revolucionaria, M.I.R.) I[4],[5]. Utwór …sofferte onde serene… na fortepian i taśmę magnetofonową Nono napisał dla Polliniego między 1975–77, będąc już wówczas członkiem Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Włoch, do której wstąpił w 1952[6].

Od połowy lat 1960-tych Pollini koncertował w wiodących ośrodkach muzycznych na całym świecie z repertuarem obejmującym kompozytorów od Bach do Bouleza, m.in. w Londynie, Berlinie, Salzburgu, Tokio, Nowym Jorku. W 1995 zapoczątkował “Progetto Pollini” - serię koncertów pod swoją artystyczną dyrekcją, gdzie prezentowana jest muzyka od Średniowiecza do czasów współczesnych, która po raz pierwszy została przedstawiona na Festiwalu Salzburskim, a w następnych latach w różnych miejscach świata[7].

W 2007 otrzymał nagrodę Grammy w kategorii Najlepsze wykonanie na instrument solowy (bez orkiestry) za nagranie chopinowskich nokturnów. W 2010 otrzymał nagrodę Praemium Imperiale w dziedzinie muzyki.

W jego repertuarze są utwory m.in. Fryderyka Chopina, Roberta Schumanna, Franza Schuberta, Ludwiga van Beethovena, Johanna Sebastiana Bacha.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]