Jan Skorobohaty-Jakubowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Skorobohaty-Jakubowski
Dziadek, Fogel, Jur, Kaczmarek,
Jan Kaczmarek, Mohort, Rafał, Selim, Skupień, Topór, Truszkowski, Vogel
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 4 lipca 1878
Łomża
Data i miejsce śmierci 12 listopada 1955
Białystok
Przebieg służby
Lata służby 1914-1928
1939-1945
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki II Korpus Polski w Rosji
43 Pułk Strzelców Kresowych
13 Dywizji Piechoty
3 Brygada Ochrony Pogranicza
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca brygady

komendant rezerw kadrowych KG AK

Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)
Oficerowie komendy Legionów,
19 grudnia 1914 – od lewej: August Krasicki, Józef Łepkowski, Bertold Merwin, Jan Jakubowski i Włodzimierz Ostoja-Zagórski.

Jan Skorobohaty-Jakubowski, ps. „Dziadek”, „Fogel”, „Jur”, „Kaczmarek”, „Jan Kaczmarek”, „Mohort”, „Rafał”, „Selim”, „Skupień”, „Topór”, „Truszkowski”, „Vogel” (ur. 4 lipca 1878 w Łomży, zm. 12 listopada 1955 w Białymstoku)[1]generał brygady Wojska Polskiego, tymczasowy Delegat Rządu na Kraj od 25 maja do 14 grudnia 1940. Odznaczony Orderem Orła Białego.

Zarys biografii[edytuj]

W latach 1914-1917 walczył w Legionach Polskich, później w II Korpusie Polskim. W latach 1919-1920 przebywał na Syberii. Od września 1922 był dowódcą 43 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych. 8 grudnia 1922 został mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 13 Dywizji Piechoty w Równem[2].

Rozporządzeniem Ministra Spraw Wojskowych z 8 maja 1926 r. przeniesiony został, w korpusie oficerów piechoty, do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 3 Brygady Ochrony Pogranicza w Wilejce[3]. W listopadzie 1927 przeniesiony został z KOP do kadry oficerów piechoty z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie[4]. Z dniem 31 lipca 1928 został przeniesiony w stan spoczynku.

Został osadnikiem wojskowym w kolonii Szwoleżerów (osada Żuków, gmina Klewań, powiat rówieński)[5]. Pełnił funkcję II wiceprezesa Związku Byłych Ochotników Armii Polskiej[6].

W 1939 wziął udział w kampanii wrześniowej, w której wydawał rozkazy nie strzelania do sowieckiego agresora, udało mu się także jako jedynemu ze swojego oddziału wyjść z sowieckiej niewoli i przedostać się na Zachód[7]. W 1940 został wysłany przez Władysława Sikorskiego z misją do okupowanej Polski. Od 1942 był komendantem rezerw krajowych Komendy Głównej Armii Krajowej.

Awanse[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Polska Podziemna – Jan Skorobohaty-Jakubowski (pol.) [dostęp 2011-11-07].
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 53 z 8 grudnia 1922 roku, s. 897.
  3. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 20 z 8 V 1926, s. 154.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 27 z 29.11.1927.
  5. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. [dostęp 2015-04-05]. s. 66.
  6. Aleksander Sokołowski. Cele i zadania Organizacji Związku b. Ochotników Armii Polskiej. „"Ochotnik". Jednodniówka Związku b. Ochotników Armii Polskiej, Uczestników Walk o Niepodległość 1914-1921”, s. 32, 34, 1938. 
  7. Jerzy Łojek: Agresja 17 września 1939. Studium aspektów politycznych. Instytut Wydawniczy PAX, 1990. ISBN 83-211-1410-5.
  8. M.P. 1996 nr 12 poz. 139. [dostęp 2011-11-08].
  9. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 316.
  10. 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej” M.P. 1938 nr 258 poz. 592
  11. „W zamian za otrzymane wstążeczki biało-amarantowe b. armii gen. Hallera”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2097 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1666).

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991, s. 164
  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917), Warszawa 1917, s. 4
  • Rocznik Oficerski z 1924, s. 71, 232, 340
  • Rocznik Oficerski z 1928, s. 887
  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T.1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 143–144. ISBN 83-211-0758-3.
  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych z lat 1920 - 1937. [dostęp 2016-03-17].