Rejs (film)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy filmu „Rejs” z 1970. Zobacz też: inne znaczenia słowa „Rejs”.
Rejs
Tablica pamiątkowa filmu „Rejs” na Bulwarze Filadelfijskim w Toruniu od strony starówki
Tablica pamiątkowa filmu „Rejs” na Bulwarze Filadelfijskim w Toruniu od strony starówki
Gatunek komedia
Data premiery 19 października 1970
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 66 minut
Reżyseria Marek Piwowski
Scenariusz Janusz Głowacki
Marek Piwowski
Jerzy Karaszkiewicz
Główne role Stanisław Tym
Zdzisław Maklakiewicz
Jan Himilsbach
Muzyka Wojciech Kilar
Zdjęcia Marek Nowicki
Scenografia Wiesław Śniadecki
Montaż Lidia Racewicz
Produkcja Studio Filmowe „Tor”
Kwestie z filmu okazane podczas promocji 33. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni (2008)
Quotation from Cruise1.jpg
Quotation from Cruise.jpg

Rejspolski film komediowy z 1970, w reżyserii Marka Piwowskiego. Film opowiada o wydarzeniach mających miejsce w trakcie rejsu statkiem wycieczkowym po Wiśle i o jego pasażerach.

W latach PRL-u film ten był powszechnie odbierany jako parodia systemu socjalistycznego w Polsce, co przyczyniło się do jego wyjątkowej popularności. Określa się go często jako film kultowy. Do filmu reżyser zaangażował wielu amatorów, tak zwanych naturszczyków. Rolę instruktora kulturalno-oświatowego miał zagrać Bogumił Kobiela. Zdjęcia do filmu rozpoczęły się 10 lipca 1969, a tego samego dnia Kobiela zmarł w wyniku wypadku samochodowego[1].

Zdjęcia kręcone były podczas rejsu całej ekipy statkiem „Dzierżyński”, który odbywał się z Gdańska w górę Wisły. W filmie kołowy statek parowy nosi nazwę „Neptun”, a początek podróży następuje od nabrzeża w Toruniu[2].

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Na pokład wycieczkowego statku pływającego po Wiśle dostaje się pasażer na gapę. Kapitan bierze go za nowego instruktora kulturalno-oświatowego, a pasażer na gapę z ochotą wciela się w tę rolę. Organizuje spotkanie zapoznawcze, podczas którego rodzą się inicjatywy wielu imprez i zabaw. Ich uczestnicy prezentują żenujący poziom, a „kaowiec” coraz bardziej upaja się swoją rolą i zyskuje sojuszników wśród pasażerów o instynktach organizatorskich i kierowniczych. Trwają kolejno: święto kapitana, bal maskowy, quiz na inteligencję, zbiorowa gimnastyka, gra w salonowca – robi się coraz głupiej, coraz bezsensowniej, ale „kierownictwo” rejsu ogarnia coraz większy entuzjazm.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Samowar – nagroda DKF '72.
  • I miejsce w ankiecie tygodnika „Polityka” na koniec wieku – „Najciekawsze filmy polskie XX wieku”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tygodnik „To & Owo” nr 49, 06 grudnia 2016, s. 16–17.
  2. Jan Lewandowski: 100 filmów polskich. Chorzów: Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-326-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]