Sonja Henie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sonja Henie
Henie w 1942 r.
Henie w 1942 r.
Reprezentacja  Norwegia
Data i miejsce urodzenia 8 kwietnia 1912
Oslo
Data śmierci 12 października 1969
Wzrost 155 cm
Konkurencja Jazda indywidualna
Pary sportowe (1926–1928)
Partner sportowy Jack Dunn
Stewart Reburn
Trener Howard Nicholson
Klub Oslo SK
Zakończenie kariery 1936
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Norwegia
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Sankt Moritz 1928 solistki
Złoto
Lake Placid 1932 solistki
Złoto
Garmisch-Partenkirchen 1936 solistki
Mistrzostwa świata
Złoto
Oslo 1927 solistki
Złoto
Londyn 1928 solistki
Złoto
Budapeszt 1929 solistki
Złoto
Nowy Jork 1930 solistki
Złoto
Berlin 1931 solistki
Złoto
Montreal 1932 solistki
Złoto
Sztokholm 1933 solistki
Złoto
Oslo 1934 solistki
Złoto
Wiedeń 1935 solistki
Złoto
Paryż 1936 solistki
Srebro
Sztokholm 1926 solistki
Mistrzostwa Europy
Złoto
Sankt Moritz 1931 solistki
Złoto
Paryż 1932 solistki
Złoto
Londyn 1933 solistki
Złoto
Praga 1934 solistki
Złoto
Sankt Moritz 1935 solistki
Złoto
Berlin 1936 solistki
Odznaczenia

Krzyż Kawalerski I Klasy Orderu Świętego Olafa

Sonja Henie (ur. 8 kwietnia 1912 w Oslo, zm. 12 października 1969) – norweska łyżwiarka figurowa. Trzykrotna mistrzyni olimpijska (1928, 1932, 1936), 10-krotna mistrzyni świata (1927–1936), 6-krotna mistrzyni Europy (1931–1936) oraz 10-krotna mistrzyni Norwegii (w tym trzykrotnie w parach sportowych). Po zakończeniu kariery amatorskiej w 1936 r. została aktorką, a następnie patronką sztuki.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata 1931
Stewart Reburn i Sonja Henie w 1938 r.

Startując na igrzyskach w 1924, jako jedenastolatka, została najmłodszą w historii olimpijką. Aż do 1997 była najmłodszą w historii mistrzynią świata w łyżwiarstwie figurowym, a do 1998 – najmłodszą w historii łyżwiarstwa mistrzynią olimpijską. W obu przypadkach rekord został pobity o kilkanaście tygodni przez Amerykankę – Tarę Lipinski.

Podczas swojej kariery oprócz regularnych treningów miała nauczanie indywidualne w Niemczech, Anglii, Szwajcarii i Austrii[1]. Ponadto studiowała balet w Londynie i zajmowała się choreografią swoich programów łyżwiarskich. Przez cały czas podróżowała ze swoją matką, która pomagała jej w karierze[1].

Po zakończeniu amatorskiej kariery łyżwiarskiej w 1936 r., zajęła się występami w rewiach łyżwiarskich w Stanach Zjednoczonych oraz grą aktorską[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Henie była zamężna trzykrotnie. W latach 1940–1946 jej mężem był baseballista Dan Topping, następnie w latach 1949–1956 Winthrop Gardiner Jr[2]. Jej trzeci mąż Niels Onstad (1956–1969 jej śmierć) był norweskim patronem sztuki, a po zakończeniu kariery łyżwiarskiej Henie małżeństwo osiedliło się w Oslo, gdzie wspólnie zebrali dużą kolekcję sztuki nowoczesnej wystawianą później w muzeum Henie Onstad w Bærum niedaleko Oslo[2].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Zmarła 12 października 1969 r. w wieku 57 lat po dziewięciu miesiącach walki z białaczką w trakcie lotu samolotem medycznym z Paryża do Oslo[1].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Solistki[edytuj | edytuj kod]

Zawody 1923 1924 1925 1926 1927 1928 1929 1930 1931 1932 1933 1934 1935 1936
Międzynarodowe
Igrzyska olimpijskie 8 1 1 1
Mistrzostwa Świata 5 2 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1
Mistrzostwa Europy 1 1 1 1 1 1
Krajowe
Mistrzostwa Norwegii 1 1 1 1 1 1 1

Pary sportowe[edytuj | edytuj kod]

Zawody 1926 1927 1928
Międzynarodowe
Mistrzostwa Świata 5
Krajowe
Mistrzostwa Norwegii 1 1 1

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Sonja Henie, Skating Star, Dies (ang.). The New York Times, 1969-10-13. [dostęp 2018-07-07].
  2. a b Laura Jacobs: Sonja Henie’s Ice Age (ang.). Vanity Fair, 2014-02-11. [dostęp 2018-07-07].
  3. World Hall of Fame Members (ang.). World Figure Skating Museum and Hall of Fame. [dostęp 2018-07-07].
  4. Hollywood Star Walk – Sonja Henie (ang.). Los Angeles Times. [dostęp 2018-07-07].
  5. Pat Mitchell: Sonia Henie joins 508th Regt. as Honorary Jumper (ang.). The Devil's Digest, 1945-08-07. [dostęp 2018-07-07]. s. 3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]