Kwas podchlorawy

Kwas podchlorawy
Nazewnictwo
	Nomenklatura systematyczna (IUPAC)
podst.	hydroksychloran, chloranol
addyt.	hydroksydochlor
wodor.	wodoro(oksydochloran)
	Inne nazwy i oznaczenia
półsyst.	kwas podchlorawy
Stocka	kwas chlorowy(I)
	Ogólne informacje
Wzór sumaryczny	HClO
Inne wzory	HOCl
Masa molowa	52,46 g/mol
	Identyfikacja
Numer CAS	7790-92-3
PubChem	24341
DrugBank	DB14135
InChI
	InChI=1S/ClHO/c1-2/h2H
	InChIKey
	QWPPOHNGKGFGJK-UHFFFAOYSA-N
Właściwości
Kwasowość (pKa)	7,4
Niebezpieczeństwa
	Globalnie zharmonizowany system; klasyfikacji i oznakowania chemikaliów
	Wiarygodne źródła oznakowania tej substancji; według kryteriów GHS są niedostępne.
	Podobne związki
Podobne związki	HBrO, HIO, HClO; 2, HClO; 3, HClO; 4
Pochodne	podchloryny: NaClO, Ca(ClO); 2
	Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą; stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
	Multimedia w Wikimedia Commons

Kwas podchlorawy, nazwa Stocka: kwas chlorowy(I), HClO – nieorganiczny związek chemiczny, jeden z tlenowych kwasów chloru. Jest nietrwały i znany tylko w postaci rozcieńczonych roztworów^[2]^[3].

Otrzymywanie

Można go otrzymać rozpuszczając chlor w wodzie. Następuje wówczas dysproporcjonowanie^[2]:

Cl
2 + 2H
2O ⇄ HClO + H
3O+
+ Cl−

W wyniku tej reakcji w nasyconym wodnym roztworze ok. 1/3 chloru przekształca się w HClO^[2].

Lepszą metodą jest reakcja chloru z zawiesiną tlenku rtęci(II)^[2]^[3]:

2Cl
2 + 2HgO + H
2O → HgO·HgCl
2 + 2HClO

W ten sposób uzyskał go w 1834 r. jego odkrywca, Antoine Balard^[4].

Właściwości

Kwas podchlorawy jest bardzo słabym kwasem, natomiast ma silne właściwości utleniające^[3] i jest stosowany jako środek wybielający i odkażający^[2]. Podczas przechowywania ulega dysproporcjonowaniu do kwasu chlorowego i solnego^[2]:

2HOCl + OCl−
→ ClO−
3 + 2H+
+ 2Cl−

Przypisy

↑ Neil G.N.G. Connelly Neil G.N.G., TureT. Damhus TureT., Richard M.R.M. Hartshorn Richard M.R.M., Alan T.A.T. Hutton Alan T.A.T., Nomenclature of Inorganic Chemistry. IUPAC Recommendations 2005 (Red Book), International Union of Pure and Applied Chemistry, RSC Publishing, 2005, s. 336, ISBN 978-0-85404-438-2 (ang.).
↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Hypochlorous acid, [w:] PradyotP. Patnaik PradyotP., Handbook of Inorganic Chemicals, London: McGraw-Hill, 2003, s. 387–388, ISBN 0-07-049439-8 (ang.).
↑ ^a ^b ^c AdamA. Bielański AdamA., Podstawy chemii nieorganicznej, cz. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 574–576, ISBN 83-01-13816-5 .
↑ ThomasT. Graham ThomasT., Elements of Chemisty, t. 4, Baillière, 1840, s. 367 [dostęp 2022-02-07] .

[1] Neil G.N.G. Connelly Neil G.N.G., TureT. Damhus TureT., Richard M.R.M. Hartshorn Richard M.R.M., Alan T.A.T. Hutton Alan T.A.T., Nomenclature of Inorganic Chemistry. IUPAC Recommendations 2005 (Red Book), International Union of Pure and Applied Chemistry, RSC Publishing, 2005, s. 336, ISBN 978-0-85404-438-2 (ang.).

[Patnaik-2] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Hypochlorous acid, [w:] PradyotP. Patnaik PradyotP., Handbook of Inorganic Chemicals, London: McGraw-Hill, 2003, s. 387–388, ISBN 0-07-049439-8 (ang.).

[Bielański-3] AdamA. Bielański AdamA., Podstawy chemii nieorganicznej, cz. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 574–576, ISBN 83-01-13816-5 .

[4] ThomasT. Graham ThomasT., Elements of Chemisty, t. 4, Baillière, 1840, s. 367 [dostęp 2022-02-07] .

[1]

[2]

[3]

[4]