Kwas sulfaminowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kwas sulfaminowy
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
próbka związku
próbka związku
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny H3NO3S
Inne wzory H2NSO3H, SO2(OH)NH2
Masa molowa 97,09 g/mol
Wygląd biały lub prawie biały, krystaliczny proszek lub kryształy[1]
Identyfikacja
Numer CAS 5329-14-6
PubChem 5987[2]
Podobne związki
Podobne związki kwas sulfanilowy
kwas chlorosiarkowy
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Kwas sulfaminowy (kwas amidosiarkowy), H2NSO3H – nieorganiczny związek chemiczny, amid kwasu siarkowego.

Właściwości[edytuj]

Substancja stała, ogrzany powyżej temp. 205 °C ulega stopieniu połączonemu z rozkładem do tlenków siarki, azotu i amoniaku. Słabo rozpuszczalny w wodzie. Tworzy jon obojnaczy, OSO2NH+3.

Równowaga między formą niezjonizowaną a dipolarną kwasu sulfaminowego

Otrzymywanie[edytuj]

Otrzymywany jest przez rozpuszczanie mocznika w oleum w wyniku reakcji:

CO(NH2)2 + H2S2O7 → 2H2NSO3H + CO2

Zastosowanie[edytuj]

Stosowany do otrzymywania pokryć ognioodpornych do tkanin, w garbarstwie, w galwanotechnice oraz w syntezie organicznej innych związków (np. guanidyny[4]), a także jako środek do polerowania metali i czyszczenia wyrobów ceramicznych, ponadto do impregnacji papieru i rafinacji metali. Znajduje zastosowanie jako substancja podstawowa w acydymetrii, w przemyśle włókienniczym i garbarskim.

Przypisy

  1. a b c d e f Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne: Farmakopea Polska X. Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276. ISBN 978-83-63724-47-7.
  2. Kwas sulfaminowy – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  3. Kwas sulfaminowy (ang.). Karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) dla Stanów Zjednoczonych.
  4. J. S. Mackay, Preparation of Guanidine Sulfates, US patent 2464247 (1949).

Bibliografia[edytuj]

  • Bogusław Bobrański, Chemia organiczna
  • David A. Shirley, Chemia organiczna, WNT, Warszawa 1968
  • Jan Moszew, Chemia organiczna, PWN, Łódź – Warszawa – Kraków 1964
  • Encyklopedia techniki. Chemia. Władysław Gajewski (red.). Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1965. OCLC 33835352.
  • R. J. Cremlyn “An Introduction to Organosulfur Chemistry” John Wiley and Sons: Chichester (1996). ISBN 0-471-95512-4