Azotowodór

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Azotowodór
Hydrogen-azide-2D-dimensions.png
Azotowodór
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny HN3
Masa molowa 43,03 g/mol
Wygląd bezbarwna ciecz
Identyfikacja
Numer CAS 7782-79-8
PubChem 24530[1]
Podobne związki
Inne aniony chlorek wodoru i inne kwasy
Pochodne azydki azydek sodu
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Azotowodór zwany też kwasem azotowodorowymnieorganiczny związek chemiczny o wzorze HN3, bezbarwna, łatwo parująca, toksyczna ciecz, silnie wybuchowa. Gazowy azotowodór także wykazuje działanie wybuchowe.

Azotowodór został po raz pierwszy otrzymany przez T. Curtiusa w 1890 r., obecnie wolny kwas azotowodorowy otrzymuje się z jego soli, najczęściej poddając azydek sodu działaniu rozcieńczonego roztworu kwasu siarkowego i oddestylowując lotny HN3, bądź poprzez reakcję amoniaku z podtlenkiem azotu:

H2SO4 + 2NaN3 → 2HN3 + Na2SO4
N2O + NH3 → HN3 + H2O

Azotowodór reaguje z metalami tworząc odpowiednie sole azydki o działaniu detonującym. Najpopularniejszy azydek ołowiu, używa się do produkcji spłonek pobudzających materiały wybuchowe.

Właściwości biologiczne[edytuj | edytuj kod]

Toksyczność HN3 jest porównywalna z toksycznością cyjanowodoru. Zawartość w powietrzu na poziomie 0,0005–0,007 mg/l powoduje wystąpienie objawów zatrucia. Objawami zatrucia są mdłości, ból głowy, wymioty, głębokie obniżenie ciśnienia, demielinizacja włókien nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym oraz uszkodzenie jąder i wątroby.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Wolny kwas azotowodorowy używa się do syntezy tetrazoli i ich pochodnych.

Przypisy

  1. Azotowodór – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. Małgorzata Galus: Tablice chemiczne. Warszawa: Wydawnictwo Adamantan, 2008, s. 171–170. ISBN 978-83-7350–105-8.