Longyearbyen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Longyearbyen
Ilustracja
Longyearbyen z lotu ptaka
Herb
Herb
Dewiza: „unikt, trygt og skapende”
(„wyjątkowe, bezpieczne i twórcze”)
Państwo  Norwegia
Terytorium zależne  Svalbard
Data założenia 1906
Prawa miejskie 1 stycznia 2002
Burmistrz Christin Kristoffersen (Ap)
Powierzchnia 242,86 km²
Populacja (2007)
• liczba ludności
• gęstość

2 075
8,5 os./km²
Kod pocztowy 9171
Tablice rejestracyjne ZN
Położenie na mapie Svalbardu
Mapa lokalizacyjna Svalbardu
Longyearbyen
Longyearbyen
Położenie na mapie Arktyki
Mapa lokalizacyjna Arktyki
Longyearbyen
Longyearbyen
Ziemia78°13′N 15°33′E/78,216667 15,550000
Strona internetowa
Portal Portal Norwegia

Longyearbyen – stolica Svalbardu, liczy ponad 1,8 tys. mieszkańców. Ośrodek wydobycia węgla kamiennego, port lotniczy, centrum turystyki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Islandzkie kroniki podają informacje o odkryciu Svalbardu w 1194. Rosyjscy naukowcy utrzymują, że wyspa została zasiedlona przez rosyjskich osadników w XV wieku.

W 1596 do wyspy dotarł holenderski podróżnik Willem Barents. W miejscu obecnego osiedla w XVI-XVIII wieku istniała osada myśliwska, w której mieszkali łowcy przygód i myśliwi z całej Europy Północnej. Pod koniec XIX wieku odkryto tu bogate złoża surowców mineralnych, a w 1899 r. rozpoczęto wydobycie węgla kamiennego. W 1906 osadę Longyearbyen założył John Munroe Longyear, główny właściciel firmy Arctic Coal Company of Boston. Pierwszymi mieszkańcami osady było dwudziestu pięciu pracowników kopalni mieszkający w jednym baraku. Z czasem dołączyli do nich kobiety z dziećmi. W 1917 było już 141 mieszkańców. W 1916 r. norweska firma Store Norske Spitsbergen Kulkompani odkupiła kopalnię i osadę Longyeara. Norwegowie nazwali osadę Longyearbyen (miasto Longyeara). Osadnictwo ludzi nie związanych z wydobyciem węgla rozpoczęło się w ostatnim dwudziestoleciu XX wieku.

Na mocy podpisanego w 1920 roku Traktatu Spitsbergeńskiego cały archipelag oddano pod zarząd administracyjny Norwegii, która przejęła Svalbard w 1925 roku. Longyearbyen stało się nieformalną stolicą Svalbardu.

Znaczny rozwój osady nastąpił po II wojnie światowej, kiedy odbudowano ją po zniszczeniach wojennych. 19 lipca 1985 statek pasażerski "Maksim Gorki" zderzył się z górą lodową. Była to największa katastrofa morska w Arktyce[1]. W 2002 utworzono zarząd osady, która do tej pory była własnością najpierw Store Norske Spitsbergen Kulkompani, a od 1976 państwa norweskiego, podlegając jednocześnie tzw. sysselmannowi, czyli gubernatorowi Svalbardu.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Ilona Wiśniewska, "Białe. Zimna wyspa Spitsbergen", wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2017, ISBN 978-83-8049-521-0, str. 24-26.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]